รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1224

“ใช่ ฉันยินดีที่จะยกสถานะคู่หมั้นของฉันให้กับเฉียนเชียน คุณไม่ต้องกังวลหรอก ฉันไม่เคยชอบคุณมาก่อน และฉันก็จะไม่รั้งคุณไว้ด้วย” ซือชิงหนิงพูดอย่างชัดเจน

จู่ๆ ชีหลางก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย “คุณกับจ้านฉิงเหย่เป็นอะไรกัน”

“ฉันเป็นอะไรกับเขา ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณ”

“ซือชิงหนิง ดูท่าผมจะมองคุณสูงไป ผมได้ยินเฉียนเชียนบอกว่าคุณไปค้างคืนที่บ้านจ้านฉิงเหย่ตั้งหลายคืน ผมก็นึกว่าคุณจะยังไม่เสียพรหมจรรย์เสียอีก ดูท่าเห็นคนมีเงินเข้าหน่อยคุณก็ทนไม่ไหวที่จะเข้าไปหาแล้วสินะ!” ชีหลางพูดพลางหัวเราะอย่างชั่วช้า จากนั้นก็วางสายไปก่อน

ซือชิงหนิงหน้าแดงก่ำอยู่พักหนึ่ง เธอโมโหจนอยากจะด่าออกไปแต่ชีหลางก็วางสายไปเสียก่อน ขณะที่เธอกำลังจะส่งข้อความไปด่าเขา ชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “คุณจะถอนหมั้นหรือ”

ซือชิงหนิงทำได้เพียงแค่วางโทรศัพท์ลงและพยักหน้า “ใช่ค่ะ วันศุกร์นี้”

ซือชิงหนิงรู้สึกว่าการถอนหมั้นคงจะทำให้รู้สึกเสียศักดิ์ศรีบ้างเล็กน้อย แล้วเธอจะเอาศักดิ์ศรีนั้นคืนมาอย่างไรดีล่ะ

ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมา เธอมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามและถามขึ้นมาทันที “คุณชายจ้าน วันศุกร์คุณว่างไหมคะ”

“คุณจะทำอะไร” จ้านฉิงเหย่ขมวดคิ้วและถามขึ้น

ซือชิงหนิงตอบอย่างขวยเขิน “คือว่า วันศุกร์นี้คุณช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันแล้วพาฉันออกมาจากงานเลี้ยงถอนหมั้นหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากกู้ศักดิ์ศรีตัวเองกลับมาสักหน่อยน่ะค่ะ”

จ้านฉิงเหย่ไม่สนใจงานเลี้ยงแบบนี้เลยสักนิด เขาจึงปฏิเสธไปทันที “ไม่ว่าง ไม่สนใจด้วย”

“มีสิ่งตอบแทนนะคะ! ขอแค่คุณช่วยฉัน ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณอีกสิบมื้อเลย” ซือชิงหนิงอยากจะตื๊อเขา

“ถ้าผมยอมช่วยคุณกู้ศักดิ์ศรีกลับมา ไม่ว่าผมจะขออะไรคุณจะยอมตกลงหรือเปล่า” จ้านฉิงเหย่หรี่ตาและถามออกไป

ซือชิงหนิงกะพริบตา “ถ้าคำขอของคุณสมเหตุสมผลแล้วฉันสามารถทำได้ ฉันจะตกลงทั้งหมดเลยค่ะ” พูดจบเธอก็พูดเสริมขึ้นมา “แต่ร่างกายของฉันไม่ได้นะคะ”

“ได้ ผมจะช่วยคุณ ถือว่าคุณติดหนี้ผมครั้งหนึ่ง ตอนที่ผมอยากให้คุณตอบแทนคุณก็ห้ามปฏิเสธ” จ้านฉิงเหย่คิดในใจ กินข้าวด้วยกันมื้อเดียวก็ทำให้เธอติดหนี้บุญคุณได้แล้ว ถือว่าคุ้มค่าอยู่

ซือชิงหนิงหันไปมองชายหนุ่ม เขาไปจ่ายเงินตอนไหนนะ

รถของจ้านฉิงเหย่ขับตามเธอออกไปยังถนนที่เต็มไปด้วยรถรา ที่ด้านหลังของรถเธอมีรถออฟโรดสีดำทรงสูงที่ราวกับกำลังปกป้องรถของเธออยู่

ซือชิงหนิงก็รู้ว่ารถของจ้านฉิงเหย่อยู่ด้านหลัง นั่นทำให้เธอหัวใจเต้นเร็วขึ้นและมีความรู้สึกปลอดภัย

ตอนที่เธอขับอยู่ในเลนหนึ่งและจ้านฉิงเหย่ขับแซงเธอไป เธอก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อคิดว่าไปทำงานวันแรกก็ถูกไล่ออกเสียแล้ว เธอก็อยากหัวเราะออกมา

แต่พอคิดว่าเขายอมไปช่วยเธอในวันศุกร์ ในใจของเธอก็รู้สึกหวั่นไหวราวกับพวกเธอเป็นแฟนกันแล้วอย่างไรอย่างนั้น!

ซือชิงหนิงกลับไปถึงบ้านและทักทายพ่อกับแม่ จากนั้นก็ขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน แต่ตอนที่เธอเดินผ่านห้องของซือเฉียนเชียนนั้น เธอก็ได้ยินเสียงของซือเฉียนเชียนที่กำลังคุยโทรศัพท์ดังขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเธอปิดประตูไม่แน่น

เสียงใสของเธอดังเข้าไปในหูของซือชิงหนิง “ใครบอกคุณว่าฉันจะหมั้นกับคุณ นี่เป็นงานถอนหมั้นของคุณ ฉันหมั้นกบคุณไม่ได้”