รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1223

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่ดูเกียจคร้านและมีเสน่ห์ เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็ขยี้ตาที่เมื่อยล้าเล็กน้อยและยกเอกสารชุดหนึ่งขึ้นโบกไปมาอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันทำโอทีอยู่ค่ะ”

จ้านฉิงเหย่เดินเข้าและดึงเก้าอี้ไปนั่งข้างๆ เธอ “ประสิทธิภาพการทำงานของคุณต่ำขนาดนี้เลยหรือไง”

“ฉันทำงานเป็นครั้งแรก ไม่เคยมีประสบการณ์อะไรมาก่อนนี่คะ!” ซือชิงหนิงพูดจบก็พิมพ์ตัวเลขสองสามชุด หลังจากพิมพ์เสร็จเธอก็จ้องใกล้ๆ เพื่อตรวจสอบอย่างไม่รู้ตัว

จ้านฉิงเหย่มองดูเธอด้วยความงุนงงเล็กน้อย ประสิทธิภาพการทำงานของเธอนั้น จะมีเจ้านายคนไหนบ้างที่จะไม่เครียด เอกสารแค่นี้แต่เธอใช้เวลาทำเป็นวัน

ซือชิงหนิงหันไปถามเขา “คุณกลับมาที่ออฟฟิศทำไมหรือคะ”

“กลับมาเอาของ คุณเลิกงานเถอะ! ต่อไปนี้งานพวกนี้ให้อู๋เสียวเสี่ยวเป็นคนทำ คุณคอยไปร่วมงานกับผมก็พอ” จ้านฉิงเหย่พูดจบก็ถามขึ้นมา “คุณกินข้าวเย็นหรือยัง” “ยังค่ะ อ้อ จริงสิ ฉันยังติดเลี้ยงข้าวคุณอยู่ ให้ฉันเลี้ยงคุณเถอะค่ะ!” ซือชิงหนิงยิ้มและพูดขึ้น อาจจะเป็นว่าเธอนั่งมาเป็นเวลานานเกินไป ตอนที่เธอจะลุกขึ้น ขาของเธอก็เป็นตะคริวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“อ๊ะ...ซี๊ด...ขาเป็นตะคริว” พูดจบเธอก็ใช้มือจับโต๊ะไว้และนั่งกลับลงไปอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นก็นวดขาเล็กๆ ที่เป็นตะคริวนั่น

จ้านฉิงเหย่มองดูท่าทางของคุณหนูใหญ่ เธอจะเป็นพนักงานได้อย่างไร แต่งเธอเข้าไปเป็นภรรยาที่บ้านคงจะเหมาะกว่า

ความคิดนี้ของจ้านฉิงเหย่ผุดขึ้นมา เขาก็ตกใจกับความคิดของตัวเองไปหลายวินาทีเช่นกัน

“คุณชายจ้านคะ ช่วยประคองฉันหน่อยได้ไหมคะ” ซือชิงหนิงหันไปพูดกับเขาด้วยท่าทางน่าสงสาร

จ้านฉิงเหย่ยื่นมือออกไป ซือชิงหนิงก็จับแขนของเขาลุกขึ้นอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นเธอก็ก้าวเดินสองก้าว ขารู้สึกปวดชาเล็กน้อย

“พรุ่งนี้คุณไม่ต้องมาทำงานแล้ว” จู่ๆ จ้านฉิงเหย่ก็พูดขึ้นมา

ซือชิงหนิงจ้องไปที่เขา “ทำไมล่ะคะ”

“คุณไม่เหมาะที่จะเป็นผู้ช่วยของผม คุณถูกไล่ออกแล้ว” จ้านฉิงเหย่พูดอย่างไร้เมตตาและเย็นชา

ซือชิงหนิงมีความรู้สึกว่าผูกเขาดูถูกขึ้นมา เธอกัดริมฝีปากแดงและพูดขึ้น “ก็ได้! ฉันลาออก ฉันทำงานแบบนี้แล้วให้ไปเอาเงินเดือนจากคุณฉันก็ไม่ได้หรอกค่ะ” ซือชิงหนิงตอบรับคำไล่ออกไปอย่างตรงไปตรงมา

“นั่งรถผม” จ้านฉิงเหย่พูดออกไปอย่างเอาแต่ใจ

ซือชิงหนิงไม่ได้ขัดอะไร เธอเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับและเข้าไปนั่ง จ้านฉิงเหย่เป็นคนเลือกร้านอาหาร เมื่อตอนกลางวันซือชิงหนิงกินข้าวที่ศูนย์อาหารและกินไม่อิ่ม ตอนนี้เธอจึงหิวมาก อีกทั้งเมื่อตอนบ่ายเธอยังใช้พลังงานไปมาก เมื่อเห็นอาหารมากมายตรงหน้าเธอจึงไม่มีความเกรงใจอยู่เลย

จ้านฉิงเหย่ยกยิ้มขึ้น หญิงสาวคนอื่นเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาต่างก็ทำตัวสง่างามกันทั้งนั้น มีแค่เธอที่แสดงด้านจริงๆ ของตัวเองออกมา ทำราวกับกลัวว่าเขาจะแย่งเธอกินอย่างไรอย่างนั้น

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของซือชิงหนิงก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูและรับสายด้วยความหงุดหงิด “ฮัลโหล! มีอะไร”

“ผมกับเฉียนเชียนเรารักกันจริงๆ ผมหวังว่างานเลี้ยงถอนหมั้นวันศุกร์คุณจะไม่หาเรื่องให้ผมอีก” ชีหลางพูดเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ซือชิงหนิงวางตะเกียบลงและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ชีหลาง คุณฟังฉันให้ดี เฉียนเชียนเป็นน้องสาวของฉัน คุณนอนกับเธอแล้ว แตะต้องเธอแล้ว คุณก็ควรจะรับผิดชอบเธอ”

ชีหลางชะงักไปครู่หนึ่ง “คุณอวยพรให้พวกเรา?”