รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1222

ซือชิงหนิงพยักหน้าอีกครั้งหนึ่ง “ได้ค่ะ ฉันจะระวังเรื่องการแต่งตัว”

“ถ้าให้แฟนของประธานจ้านมาเห็นเธอเข้าและเธอไม่พอใจละก็ เธออาจจะไล่เธอออกได้ทันที” อู๋เสียวเสี่ยวพูดเสริม

ซือชิงหนิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยขึ้นมา “ประธานจ้านมีแฟนแล้วหรือคะ”

“ทำไมหรือคะ เธอถามแบบนี้คงไม่ได้คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสหรอกใช่ไหม!” อู๋เสียวเสี่ยวก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันถึงได้มีความรู้สึกไม่ถูกชะตากับซือชิงหนิงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

หลักๆ คงจะเป็นเพราะเธอสวยเกินไป หรือไม่ก็แต่งตัวด้วยของแบรนด์เนมทั้งตัว สรุปคืออู๋เสียวเสี่ยวมองดูเธอแล้วรู้สึกขัดหูขัดตา

ซือชิงหนิงรีบโบกมือ “ไม่ใช่ค่ะๆ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”

“แฟนของประธานจ้านจะต้องเป็นเธอหนูตระกูลเศรษฐีที่มีสถานะสูงส่งอย่างแน่นอน คนธรรมดาแบบพวกเราอย่าฝันเลยค่ะ ครั้งที่แล้วตอนที่ฉันนำเสื้อผ้าไปส่งให้ที่บ้านของประธานจ้าน แฟนของเขายังไม่ตื่น ถ้าไม่อย่างนั้นฉันคงเห็นไปแล้วว่าแฟนของท่านประธานสวยขนาดไหน”

ซือชิงหนิงเบิกตากว้าง “ไปส่งเสื้อผ้าที่บ้านประธานจ้านเมื่อไรหรือคะ”

“เช้าเมื่อวานค่ะ” อู๋เสียวเสี่ยวจับคางและพูดขึ้นมา เป็นเพราะว่าเธอได้รับสายโทรศัพท์จากจ้านฉิงเหย่เมื่อวันมะรืนว่าให้นำเสื้อผ้าไปส่งที่บ้านของเขา จากนั้นเธอก็คิดว่าหญิงสาวที่อยู่ที่บ้านเขาคงจะไม่ค่อยสะดวก ด้วยความเป็นผู้ช่วยที่เอาใจใส่ของเธอ เธอจึงออกจากโรงแรมและไปเลือกชุดชั้นในและชุดเดรสสองสามชุดส่งไปที่บ้านของประธานจ้าน

ซือชิงหนิงยกมือขึ้นมานวดขมับด้วยความประหม่า แม่เจ้า เผือกไปเผือกมากลับเป็นเรื่องของตัวเอง

คนที่ถูกอู๋เสียวเสี่ยวเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนของจ้านฉิงเหย่คือเธอเอง

“พี่เสียวเสี่ยวคะ พี่เข้าใจผิดหรือเปล่า! อาจจะไม่ใช่แฟนของประธานจ้านก็ได้นะคะ!” ซือชิงหนิงอยากที่จะแก้ต่างให้ตัวเอง

“อยู่ที่บ้านของประธานจ้านสองคืนติดจะไม่ใช่แฟนของเขาได้อย่างไร ฉันเป็นผู้ช่วยของเขามาสองปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีหญิงสาวไปค้างที่บ้านเขา!” อู๋เสียวเสี่ยวพูดด้วยความมั่นใจ

ซือชิงหนิงแทบจะร้องไห้ออกมาก็ไม่ปราณ แต่ในใจก็รู้ดีว่าคงจะแย้งอะไรไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงแค่ยิ้มออกไปเท่านั้น

“พี่เสียวเสี่ยวคะ มีงานอะไรให้ฉันทำไหมคะ” ซือชิงหนิงถามขึ้น

ถ้าไม่เสร็จจริงๆ ก็ทำโอทีเอาแล้วกัน!

อู๋เสียวเสี่ยวกำลังจะเลิกงาน เหลือไว้เพียงซือชิงหนิงที่นั่งจัดการกับเอกสารกองโตอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

เธอที่ไม่เคยมีประสบการณ์การทำงานบนคอมพิวเตอร์มาก่อนนั้น จึงจัดการกับงานด้านตัวเลขได้ค่อนข้างช้า บวกกับที่เธอไม่ถูกกับตัวเลขอยู่แล้ว เธอจึงกลับไปดูซ้ำๆ เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น และนั่นทำให้เธอทำงานช้าราวกับเต่า

ร่างสูงตรงของจ้านฉิงเหย่ปรากฏขึ้นที่หน้าลิฟต์ เขาแค่จะกลับมาเอาเอกสารและออกไปเท่านั้น

ตอนที่เขาเดินผ่านทางเดินของห้องทำงาน เขาก็เห็นว่าไฟในห้องทำงานยังคงเปิดอยู่และมีเสียงของแป้นพิมพ์ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูในห้องทำงาน

เขาเห็นเข้ากับซือชิงหนิงที่จ้องคอมพิวเตอร์และพิมพ์อย่างเชื่องช้าแบบไม่ได้ตั้งใจ

“ทำไมคุณยังไม่เลิกงาน” จ้านฉิงเหย่พูดขึ้นมา

ประโยคที่เต็มไปด้วยความเย็นชาทำให้หญิงสาวบางคนตกใจ เนื่องจากพนักงานของชั้นนี้ต่างก็เลิกงงานกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงแค่เธอที่ยังทำโอทีอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงขึ้นมาแบบนี้เธอจะไม่ตกใจได้อย่างไร