รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1233

ชีหลางหันไปมองซือเฉียนเชียน เขาไม่เชื่อว่าเธอจะปฏิเสธความจริงที่เธอคบกับเขา

และตระกูลชีก็คงรู้สึกไม่ดีเช่นกัน ซือชิงหนิงคนนี้เจอตระกูลที่ดีกว่าถึงได้เทชีหลางของพวกเขา แล้วตอนนี้ยังพูดราวกับตนนั้นสูงส่ง แล้วยังยัดเยียดน้องสาวที่ไร้มารยาทไม่เอาไหนให้กับลูกชายของพวกเขาด้วย

นี่มันแย่จริงๆ

พ่อของชีหลางเป็นนักธุรกิจ เมื่อเขารู้ตัวตนของจ้านฉิงเหย่ เขาก็อยากจะสร้างความประทับใจต่อหน้าเขาจ้านฉิงเหย่เป็นธรรมดา วันหน้าจะได้อาศัยเส้นสายตรงนี้ในการร่วมงานกัน

"คุณชายจ้าน ผมชื่อชีเชิ่ง ทำธุรกิจเกี่ยวกับอุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ มา ผมดื่มให้คุณแก้วหนึ่ง" ชีเชิ่งรีบลุกยืนและยกแก้วดื่มอวยพร

จ้านฉิงเหย่มองซ้ายมองขวา เขายังไม่ได้แก้วเหล้า พอเขาเหลือบไปเห็นแก้วไวน์ของซือชิงหนิง เขาเลยเอือมหยิบแก้วไวน์ของซือชิงหนิงมาแล้วก็ลุกขึ้นยืนและกระดกเหล้าไปสองอึก

แล้วซือชิงหนิงก็ใจเต้นรัว เธอดื่มเหล้าแก้วนี้ไปแล้วนะ นี่คือการจูบทางอ้อมหรือเปล่า

แล้วคุณนายซือก็รีบเรียกพนักงานให้พนักงานเอาเหล้ามารินให้จ้านฉิงเหย่เต็มแก้ว

คุณนายซือมีก็ความสุขมากเช่นกันที่ตอนนี้ลูกสาวทั้งสองต่างก็มีคู่ครองแล้ว แถมแฟนของลูกสาวคนโตของตนก็มาจากตรุกูลที่ร่ำรวยมหาศาลอีกด้วย นี่มันทำให้พวกเขาเซอร์ไพรส์มากๆ

"ชิงหนิง ทำไมก่อนหน้านี้ลูกถึงไม่เคยพาฉิงเหย่แวะไปที่บ้านบ้านเลยละ" จี้เหวินจวนถามลูกสาวคนโตของเธอด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความตำหนิเล็กน้อย การพบปะกันในสถานการณ์เช่นนี้ดูจะเป็นการไม่เหมาะสม

"แม่คะ คราวหน้าหนูจะพาเขามาทานอาหารเย็นที่บ้านแน่นอนค่ะ" ซือชิงหนิงยิ้มให้แม่ของเธอ

ซือเฉียนเชียนมองไปที่ซือชิงหนิงด้วยความอิจฉาและความเกลียดชัง แต่สายตาที่ธอมองจ้านฉิงเหย่กลับอ่อนโยนและเขินอาย นี่เป็นวิธีปกติที่เธอชอบทำต่อหน้าคนที่เธอชอบ แสร้งทำตัวเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่ต้องการคนปกป้อง

เมื่อชีหลางเห็นว่าอาหารจานโปรดของซือเฉียนเชียนค่อนข้างอยู่ไกล เขาก็อดไม่ได้ที่ใช้ตะเกียบคีบให้เธอ "เฉียนเชียน กินกุ้งทองหน่อยเป็นไง"

ซือเฉียนเชียนมองไปที่กุ้งในชาม ใบหน้าสะสวยของเธอเต็มไปด้วยความรำคาญ "คุณไม่รู้หรือว่าฉันแพ้กุ้ง" หลังจากพูดจบ เธอก็คีบมันไปไว้ที่จานข้างๆไม่ยอมกิน

ชีหลางสตั้นไปสองสามวินาที วันก่อนซือเฉียนเชียนยังตั้งใจสั่งอาหารจานนี้มาเป็นพิเศษและเธอบอกกับเขาว่ามันอร่อยมาก

ซือชิงหนิงเก็บรายละเอียดทุกสิ่งที่เธอเห็น เมื่อเห็นว่าชีหลางถูกซือเฉียนเชียนรังเกียจ เธอก็แอบมีความสุข สมน้ำหน้า

"คุณคือชีหลางใช่ไหม ผมดื่มให้คุณ" จู่ๆจ้านชิงเหย่ก็ยกแก้วแล้วตะโกนใส่ชีหลาง

แม้ว่าชีหลางจะคับแค้นใจ แต่เนื่องจากความมั่งคั่งและอำนาจของตระกูลของจ้านฉิงเหย่ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยกแก้วขึ้นด้วยรอยยิ้มฝืนๆ “ชนแก้วครับ ประธานจ้าน”

"ก่อนที่จะดื่มเหล้าแก้วนี้ ผมอยากจะพูดว่า ขอบคุณที่คุณมอบชิงหนิงให้กับผม" จ้านชิงเหย่หรี่ตา

และชีหลางก็ทำได้เพียงตอบรับคำขอบคุณ "คงเป็นเพราะผมกับชิงหนิงไร้วาสนาต่อกัน"

หลังจากที่จ้านชิงเหย่จิบเหล้าอึกนี้ไป เขาก็โอบไหล่ซือชิงหนิง ส่วนซือชิงหนิงก็ไหล่แข็งทื่อแล้วก็เงยหน้ามองเขา

จ้านฉิงเหย่ก็มองมาที่เธอเช่นกัน เขากระซิบเรียกชื่อเธอ "ชิงหนิง ผมมีอะไรจะบอกคุณ"

ซือชิงหนิงกระพริบตาและรอว่าเขาจะพูดอะไร