รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1241

“ในสายตาของผมคุณกับน้องของคุณแตกต่างกันมากๆ ลักษณะภายนอกอาจจะดูคล้ายๆ กัน แต่ว่าเรื่องนิสัยนี่ต่างกันชัดเจนเลย มั่นใจในตัวผมหน่อยสิซือชิงหนิง” จ้านฉิงเหย่ตั้งใจตอบคำถามนี้

พอซือชิงหนิงได้ยินแบบนี้ ก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที เธอพูดขึ้นมาว่า “โอเค งั้นฉันจะไม่กังวลเรื่องนี้อีก”

“พรุ่งนี้วันหยุดนายมีนัดอะไรมั้ย” เธอถามต่อ

“ถ้าคุณตอบรับนัดไปกินข้าวกลางวันกับผม ผมก็มีแหละ” จ้านฉิงเหย่ตอบ

ในใจของซือชิงหนิงรู้สึกตั้งตาคอยขึ้นมา “ได้สิ ไปกินข้าวกัน”

“รีบๆ นอนล่ะ อย่ามัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

“พูดแบบนี้คือฉันจะคิดถึงนายก็ไม่ได้เหรอ โอเค งั้นคืนนี้ฉันจะไม่คิดถึงนาย” ซือชิงหนิงพูดอย่างตั้งใจ

มีชายบางคนพูดไม่ออกแล้ว “คุณต้องคิดถึงผมสิ”

“งั้นนายก็จะคิดถึงฉันมั้ย” ซือชิงหนิงถามกลับ

“อื้ม”

ซือชิงหนิงพอใจกับคำตอบ “โอเค งั้นฉันก็จะคิดถึงนายเหมือนกัน ฝันดีนะ”

“ฝันดีครับ” อีกฝ่ายตอบ

ซือชิงหนิงรอซักแป๊บนึง ก่อนที่จะวางสายโทรศัพท์ เธอคิดถึงนัดกินข้าวกลางวันของเธอกับเขาในวันพรุ่งนี้แล้ว

ที่ด้านล่างซือเฉียนเชียนที่อยู่ในชุดอยู่บ้านกำลังนั่งกินบะหมี ก็ถามแม่ว่า “แม่คะพี่เขากำลังคบกับคุณชายจ้านอยู่เหรอ”

“ดูๆ แล้วก็เหมือนว่าจะใช่นะ” แม่ซือพูดอย่างดีใจ ลูกสาวคนโตของเธอมีความสุขแบบนี้เธอก็เบาใจ แต่ก็กำลังกังวลเกี่ยวกับอนาคตของลูกสาวคนที่สอง

“แม่บ้านเราเป็นแบบนี้คือมันจะเหมาะสมคู่ควรกับตระกูลจ้านเหรอคะ ถ้าคุณชายเขาแค่เล่นๆ ล่ะ” ซือเฉียนเชียนแสดงอาการเป็นกังวล

แม่ซือจริงๆ แล้วก็กังวลเหมือนกัน เธอไม่อยากให้ลูกสาวเจอกับคนที่ไม่เห็นคุณค่า เธอพูดหน้ามุ่ยว่า “แม่จะลองไปบอกซือชิงหนิงดู

“ชีหลาง นายไม่ได้จำผิดคนรึเปล่า” ซือชิงหนิงถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

ซือเฉียนเชียนก็คิดเหมือนกันว่าอาจจะเป็นเพราะอุบัติเหตุรถชนเมื่อวาน ดวงตาของเขาเลยโดนกระทบกระเทือนรึเปล่า คือจะแยกเธอกับซือชิงหนิงไม่ออกเชียวหรือ

ถึงเธอจะไม่ชอบชีหลาง แต่กาที่เห็นชีหลางเอาดอกไม้มาให้ซือชิงหนิงใจเธอก็รู้สึกแปลบๆ

“ผมไม่ได้จำคนผิด ผมซื้อดอกไม้ช่อนี้ก็ตั้งใจว่าจะมอบให้คุณ ซือหนิงขอโทษสำหรับเรื่องครั้งก่อนที่ทำให้เธอต้องบาดเจ็บ ช่วยยกโทษให้ผมได้มั้ย” ชีหลางเหมือนกลายเป็นอีกคน เพราะตั้งแต่ก้าวเข้าบ้านมารอบนี้ เขายังไม่หันไปมองซือเฉียนเชียนเลยซักครั้ง

ซือเฉียนเชียนกัดริมฝีปาก เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าชีหลางจะไม่สนใจตัวเอง แถมยังไปชื่นชมซือชิงหนิงอีกด้วย

“ชีหลาง ฉันได้ยินว่านายเกิดอุบัติเหตุเมื่อวาน เจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า” ซือเฉียนเชียนอดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็นห่วง และเธอก็เดินไปที่โซฟา

ชีหลางหันมามองเธอ สายตาของเขาไม่เหลือความรักอีกแล้ว มีเพียงแค่ความเย็นชาเท่านั้น “ไม่ต้องมาสนใจหรอก”

“ขอโทษทีนะ มันเป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่น่าทิ้งนาย จนทำให้นายเกิดอุบัติเหตุเลย” ซือเฉียนเชียนมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด ปกติแล้วแค่เพียงเธอขมวดคิ้ว เขาก็มักจะซื้อของขวัญมาปลอบเธอ