รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1243

ชีหลางเม้มริมฝีปาก ไม่มีใครรู้สึกดีหรอกหากถูกปฏิเสธ เขาที่เคยหยิ่งผยองมาก่อน แต่ตอนนี้เขาไม่มีความหยิ่งยโสนั้นอีกแล้ว เขาถือกล่องเครื่องประดับแล้วพูดว่า "ฉันออกก็ไปได้ แต่เธอช่วยรับของเหล่านี้ไว้ได้มั้ย ฉันต้องชดใช้ในสื่งที่ฉันทำให้เธอเจ็บปวดเสียใจ”

ซือชิงหนิงไม่ได้ตอบรับอะไร ชีหลางถือวิสาสะผลักประตูห้องของเธอให้เปิดออกแล้วนำกล่องเครื่องประดับทั้งหมดนั้นไปวางที่โซฟา และหมุนตัวเดินจากไป

“ชีหลาง เอากล่องเครื่องประดับพวกนี้ออกไปด้วย” ซือชิงหนิงเรียกเขาจากด้านหลัง

ชีหลางรีบเดินลงมาข้างล่างอย่างรวดเร็ว และเดินออกจากห้องโถงไปซือเฉียนเชียนรีบก้าวออกไปหาเพราะว่ามีเรื่องที่อยากจะคุยกับเขา แต่ชีหลางกลับทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศ

“อาหลาง” ไปซือเฉียนเชียนกัดริมฝีปากของเธอ

ชีหลางกลับไปแล้ว ซือชิงหนิงมองไปที่กล่องเครื่องประดับทั้งสี่กล่องนั้นด้วยความหนักใจ เธอไม่คิดแม้แต่จะเปิดมันดูด้วยซ้ำ สำหรับเธอแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย แต่มันยิ่งจะเป็นปัญหาให้กับเธอ

เธอไม่ได้ปิดประตู ไปซือเฉียนเชียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยความฉุนเฉียว “ซือชิงหนิง เมื่อวานเธอไปพูดอะไรกับชีหลางกันแน่ เธอไปพูดเรื่องไม่ดีของฉันรึเปล่า”

ซือเฉียนเชียนเชื่อว่าที่ใจของชีหลางเปลี่ยนไป เกิดจากซือชิงหนิงอย่างแน่นอน

ซือชิงหนิงเลิกคิ้วและพูดว่า “เธอก็ไม่ได้รักเขาตั้งแต่เรียกอยู่แล้วนี่ เขาเลือกที่จะไปจากเธอ เธอควรดีใจไม่ใช่เหรอ”

รอยยิ้มที่น่ารังเกียจฉายวาบในดวงตาของซือเฉียนเชียน เธอยกยิ้ม “ใช่ ตอนนี้ฉันไม่ได้รักชีหลางแล้ว เพราะว่าฉันกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนอื่น”

ใบหน้าซือชิงหนิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเดาได้ว่าคนนั้นคือใคร เธอกำหมัดแน่น “ซือเฉียนเชียน เรื่องอื่นฉันยกให้เธอได้ ยอมให้เธอได้นะ แต่ผู้ชายคนนี้เธออย่าไปยุ่งกับเขาได้มั้ย”

ราวกับว่าในที่สุดซือเฉียนเชียนก็จี้ปมถูกจุด เธอยกยิ้มอย่างสะใจ “เธอมีสิทธิ์อะไรที่ไม่ให้ฉันไปวุ่นวายกับเขาเหรอ ผู้ชายน่ะ ก็เหมือนกันหมดแหละ ฉันแย่งชีหลางมาได้ ฉันก็แย่งจ้านฉิงเหย่มาได้เหมือนกัน”

ไม่รู้ว่าซือชิงหนิงไปเอาความโกรธมาจากไหน เมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าที่ดูสะใจของของซือเฉียนเชียน เธอก็ก้าวไปข้างหน้าและตบเธอ

“เพี๊ยะ” ซือชิงหนิงไม่เคยตีใครเลย แต่ซือเฉียนเชียนทำให้เธอโกรธจนสุดขีด

"อ๊ะ! เฉียนเชียนลูก" แม่ซือกรีดร้องจริงๆ เพราะเห็นว่าซือเฉียนเฉียนนอนอยู่บนพื้นโดยมีเลือดไหลอาบใบหน้า มันดูน่าตกใจเป็นอย่างมาก

"พี่คะ ทำไม...พี่ต้องผลักฉันด้วย ฉันทำอะไรผิดเหรอ" ซือเฉียนเชียนลูกลุกขึ้นนั่ง และมองไปที่ซือชิงหนิงด้วยสายตาที่ไร้เดียงสาและเจ็บปวด

“คุณคะ รีบพาลูกไปโรงพยาบาลเถอะ รีบพาเฉียนเชียนไปโรงพยาบาล” แม่ซือกังวลมากจนน้ำตาไหลออกมา

พ่อซือเอื้อมมือไปกอดซือเฉียนเชียน และตะโกนใส่ซือชิงหนิงว่า "นี่ลูกทำอะไรกับทำอะไรกับเฉียนเชียน" “หนู... หนูไม่ได้เป็นคนผลักเขานะคะ เขาวิ่งไปชนจนเลือดออกเองตังหาก” ในตอนนี้แม้เธอจะพูดความจริง แต่ดูเหมือนว่า คำพูดของเธอไม่น่าเชื่อเลย

แม่มู่ยังจ้องไปที่ซือชิงหนิง ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับลูกสาวคนที่สองนั้นทั้งหมดเกิดเพราะเธอ นอกจาดหน้าผากของซือเฉียนเฉียนที่มีเลือดออก และใบหน้าอีกด้านของเธอก็มีรอยลายนิ้วมืออยู่ด้วย ในขณะที่ลูกสาวคนโตนั้นยืนอยู่อย่างสบายดี

"ชิงหนิง ลูกทำแบบนี้ได้ยังไง เค้าเป็นน้องของลูกนะ” แม่ซือพูดด้วยหัวใจที่ขมขื่น จากนั้นเธอและสามีของเธอก็รีบลงไปชั้นล่างพร้อมกับซือเฉียนเฉียนในอ้อมแขน