รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1244

ซือชิงหนิงยืนส่ายหัวอยู่ที่เดิม น้ำตาแห่งความคับแค้นใจก็เอ่อล้นในดวงตาของเธอ สายตาที่พ่อแม่ของเธอถามเธอในตอนนี้เหมือนโดนมีดกรีดแทงที่หน้าอก เธอกลายเป็นคนโหดร้ายและเลวทรามในสายตาของพ่อแม่

แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย ซือชิงหนิงหายใจเข้าลึก ๆ จู่ๆ ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกอยากหนีออกจากบ้าน เธอคิดว่าแค่เพียงเธอไม่อยู่ บ้านหลังนี้ก็จะสงบสุข

ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็จะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นซักพัก

ซือชิงหนิงไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางออกมา และเริ่มเก็บเสื้อผ้าของเธอ เธอตัดสินใจจะย้ายไปอยู่ที่โรงแรมสักพัก

ในโรงพยาบาลใกล้ๆ

บาดแผลของซือเฉียนเชียนได้รับการปฐมพยาบาล ติดผ้าก๊อซ และพยาบาลก็ทาครีมลดบวมให้ที่ใบหน้าของเธอด้วย

“เฉียนเชียนทะเลาอะไรกันอะลูก ทำไมซือหนิงถึงต้องผลักหนู”

“อาจจะเป็นเพราะหนูพูดอะไรไม่เข้าหูเขามังคะ เลยทำให้พี่เขาโมโห”

“เขาพูดอะไร” พ่อซือขมวดคิ้ว

“หนูบอกว่าหนูจะเลิกกับชีหลาง แต่จู่ๆ พี่เขาก็บอกหนูว่าเพราะว่าหนูต้องการจะแย่งมาจ้านฉิงเหย่ไปใช่มั้ย คือหนูจะเลิกกับชีหลาง แล้วหนูจะต้องไปแย่งแฟนของเขาเหรอ พี่เขาคิดแย่ๆ แบบนั้นกับหนูได้ยังไงอะ” ซือเฉียนเชียนพูดอย่างเสียใจขณะเดียวกันก็เช็ดน้ำตาไปด้วย

แม่ซือมองไปที่สามีของเธอ ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เพราะว่าชิงหนิงอ่อนไหวกับเรื่องนี้อยู่แล้วรึเปล่า”

“ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ควรจะมาผลัก มาตีแบบนี้ ต้องอบรมกันหน่อยแล้ว กลับไปเดี๋ยวพ่อกับแม่จะไปคุยกับเธอเอง” พ่อซือปลอบใจ

“พ่อคะ แม่คะ พี่เขายังบอกอีกว่า เขาเกลียดที่เขาหนูหน้าตาเหมือนเขา เขาเกลียดหน้าหนู เขาอยาก... อยากทำร้ายหน้าหนู หนูกลัวอะค่ะ” ซือเฉียนเชียนพูดจบก็โผลเข้ากอดแม่ซือ

“ไร้สาระน่ะ เป็นฝาแฝดกันก็ต้องหน้าตาเหมือนกันอยู่แล้วสิ” แม่ซือปลอบใจ

“พี่เขากลัวว่า ถ้าวันไหนคุณชายจ้านได้เห็นหน้าหนู หนูจะต้องแย่งคุณจ้านไปจากเขา เพราะงั้นเขาเลยอยากจะทำร้ายหน้าหนู” เฉียนเชียนพูดต่อ เธอพยายามทำให้พ่อกับแม่เข้าใจว่าซือชิงหนิงมีความคิดร้ายๆ เช่นนี้

"ไม่ต้องมารับหรอก เดี๋ยวฉันขับรถออกไปเอง" ซือชิงหนิงพูดด้วยอารมณ์หดหู่

"เป็นอะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า” จ้านฉิงเหย่รู้สึกผิดปกติจากน้ำเสียงของเธอ

"ฉัน...กับน้องสาวทะเลาะกันน่ะ ฉันเลยอยากย้ายไปอยู่ข้างนอกสักพัก" หลังจากที่ซือชิงหนิงพูดจบ เธอก็ถามด้วยเขาต่อความอยากรู้ว่า "โรงแรมของคุณมีแพ็คเกจให้เช่ารายเดือนมั้ย"

"เดี๋ยวเจอกันที่ร้านอาหารก่อนแล้วค่อยว่ากัน" จ้านฉิงเหย่พูดเรียบๆ

"โอเคค่ะ"

11:30 น. ซือชิงหนิงก็มาถึงร้านอาหารที่จ้านฉิงเหย่นัดไว้ ในไม่ช้า รถออฟโรดสีดำก็ขับเข้ามาทางที่จอดรถ และจ้านฉิงเหย่ก็มาถึง

ซือชิงหนิงมองไปที่ชายที่กำลังเดินมาหาเธอด้วยออร่าที่หล่อเหลาและสง่างาม เธอก็คิดถึงถึงวันที่ซือเฉียนเชียนควงแขนของเขาต่อหน้าเธอ ทันใดนั้นเธอก็มีความคิดที่แน่วแน่ก็เกิดขึ้นในใจ