รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1245

ไม่ เธอจะไม่ปล่อยให้คนอย่างซือเฉียนเชียนมายุ่งเกี่ยวกับจ้านฉิงเหย่เด็ดขาด

"ขึ้นไปกันเถอะ" จ้านฉิงเหย่พูดกับเธอ เมื่อเห็นว่าเธออารมณ์ไม่ดี เขาจึงยื่นมือออกมาเพื่อพาเธอเดินขึ้นไป

ซือชิงหนิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อถูกเขาจับไว้ก็ทำให้หัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่นอย่างมาก และความโกรธจากเรื่องที่บ้านก็สลายไป

ซือเฉียนเชียนทำร้ายเธอ จ้านฉิงเหย่เยียวยาเธอ

ในร้านอาหาร จ้านฉิงเหย่หรี่ตาแล้วถามว่า "บอกหน่อยสิว่าพวกคุณทะเลาะอะไรกันเหรอ"

ซือชิงหนิงไม่อยากให้บ้านของเธอดูไม่ดี และเธอไม่อยากให้จ้านฉิงเหย่รู้ว่าซือเฉียนเชียนต้องการที่มาเข้าใกล้เขา ยั่วยวนเขา มันเป็นความโชคร้ายของครอบครัวที่มีน้องสาวที่ไร้ยางอายเช่นนี้

ยิ่งกว่านั้นเธอยังไม่รู้จักชายผู้นี้ดีพอ เธอคิดว่าถ้าเขาเป็นผู้ชายที่จะถูกคนอื่นแย่งชิงไปอย่างง่ายดายในอนาคต เธอกับเขาก็คงทางใครทางมัน

ก่อนอื่นเธอต้องรู้จักเขาให้ดีก่อนว่าเขาเป็นคนแบบไหน ซือชิงหนิงยิ้ม “เรื่องระหว่างพี่น้องน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก”

“ถ้าคุณเชื่อใจในตัวผม ไม่ต้องไปพักที่โรงแรมหรอก ไปพักที่บ้านผมได้นะ” จ้านฉิงเหย่กล่าว

"แต่... มันจะรบกวนคุณรึเปล่า" ดวงตาของซือชิงหนิงเป็นประกายด้วยความปิติ อันที่จริงเธอเคยคิดที่จะไปอยู่ในบ้านของเขา แต่เธอก็อายเกินกว่าจะพูดออกไป

สำหรับตัวเขาแล้ว ซือชิงหนิงเชื่อว่าสามารถเชื่อใจเขาได้อย่างแน่นอนจากประสบการณ์ชีวิต 24 ปีของเธอ

จ้านฉิงเหย่ยิ้ม "คุณลืมไปแล้วหรือ เรากำลังจะเดทกันอยู่นะ ถ้าเราไม่อยู่ใกล้กันให้มากขึ้น คุณจะรู้จักผมมากขึ้นได้ยังไง”

ซือชิงหนิงตกตะลึงไปครู่นึง นี่มันตรงเกินไปมั้ย

"โอเค งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ" ซือชิงหนิงจำได้ถึงคลังขนมของเขา หากไปอยู่ที่บ้านของเขา ก็จะได้กินฟรี อาศัยช่วงเวลาที่กำลังคบอยู่กับเขาเพื่อกินอาหารดีๆ กับเขา จะไม่ใช่เรื่องสนุกได้อย่างไรกัน

ในใจของจ้านฉิงเหย่รู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ก็เห็นอยู่ว่าเธอตอบรับอย่างง่ายดาย แต่เขาคิดว่าหากมีชายอื่นถามคำถามนี้กับเธอ เธอจะตอบรับอย่างรวดเร็วแบบนี้เหมือนกันรึเปล่า

ซือชิงหนิงรู้สึกสบประมาทอยู่ในใจ ซือเฉียนเชียนจะชนจนตัวเองเสียโฉมได้ยังไงกัน แถมเธอยังจงใจเลือกจุดที่สามารถใช้ผมปิดมันได้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เธอก็ได้รู้ถึงความชั่วร้ายของซือเฉียนเชียน

“พ่อหนูไม่ได้ผลักเธอจริงๆ นะคะ เธอล้มของเธอเอง” ซือชิงหนิงอดไม่ได่ที่จะแก้ต่าง เพราะความผิดนี้เธอจะไม่ยอมรับมันเด็ดขาด

“ยังจะเถียงอีก เฉียนเชียนไม่ได้โง่นะ เธอจะไปทำตัวเองแบบนั้นทำไมกัน และยังมีรอบถูกตบบนหน้าอีกล่ะ” พ่อซือถามอย่างโกรธเคือง

“จริงอยู่ที่หนูตบเธอ แต่หนูไม่ได้ผลักเธอจริงๆ นะคะ เรื่องอะไรที่หนูเป็นคนทำหนูก็ยอมรับผิด เรื่องที่หนูไม่ได้ทำหนูจะไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด”

"เป็นความจริงที่ฉันตบเธอ แต่ฉันไม่ได้ผลักเธอล้มลง ฉันจะยอมรับในสิ่งที่ฉันทำ และฉันจะปฏิเสธสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำ" ซือชิงหนิงก็เป็นคนมีศักดิ์ศรี อะไรที่ทำเธอก็พร้อมยอมรับ อะไรที่ไม่ได้ทำเธอก็ไม่อยากโดนใส่ร้าย

“แกนี่... บ้านนี้กลายเป็นแบบนี้ก็เพราะแก จากนี้ช่วยดีกับน้องหน่อยไม่ได้เหรอ เด็กๆ เฉียนเชียนก็ลำบากมามาก แกเป็นพี่ก็ยอมๆ น้องหน่อยไม่ได้รึไง” พ่อซือก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เขาคิดว่าเขาโอ๋ลูกสาวคนโตจนทำให้เสียคน ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำและกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว

ซือชิงหนิงกลั้นน้ำตาแห่งความโศกเศร้า กัดริมฝีปากของเธอและพูดว่า "พ่อ หนูว่าจะไปอยู่บ้านเพื่อซักพักนึง หนูคิดว่าบ้านหลังนี้จะดีกว่านี้ถ้าไม่มีหนู"