รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1247

หลังจากที่จัดของเรียบร้อยแล้ว ซือชิงหนิงก็ผลักประตูออกไปที่ห้องนั่งเล่นของบนชั้นสามและนั่งลงบนโซฟา มองวิวในระยะไกล เธอยังคงรู้สึกเศร้าเล็กน้อยในใจ เพราะการหลบหนีไม่ได้จะช่วยแก้ปัญหาอะไร นิสัยและพฤติกรรมของซือเฉียนเชียนจะต้องนำความเดือดร้อนและเรื่องปวดหัวมากมายมาให้พ่อแม่ในอนาคตอย่างแน่นอน

เธอหวังว่าพ่อแม่ของเธอจะปลอดภัยและมีความสุขในวัยชรา แทนที่จะต้องมาตามล้างตามเช็ด ตามขอโทษในของซือเฉียนเชียน

จะทำยังไงกับน้องสาวคนนี้ดีนะ? ซือชิงหนิงเป็นทุกข์อย่างมาก

จู่ๆ กล่องช็อคโกแลตก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ ดวงตาของซือชิงหนิงเป็นประกาย เรื่องปวดหัวของเธอหายไปทันที เธอเอื้อมมือไปหยิบช็อคโกแลตนั้น เงยหน้าขึ้นมองคนที่เอามาให้ "นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันชอบกินช็อคโกแลตอันนี้เหรอ"

“ครั้งที่แล้วเธอกินคนเดียวไปสองกล่องไม่ใช่เหรอ คือฉันมีแค่สามกล่อง และนี่คือกล่องสุดท้าย" จ้านฉิงเหย่พูดขณะนั่งลงข้างเธอ ซือชิงหนิงส่งช็อกโกแลตคืนให้เขาอย่างเงียบๆ "ถ้าอย่างนั้นฉันไม่กินหรอก กล่องสุดท้ายยังไงก็ต้องไว้ให้นายกินสิ"

จ้านฉิงเหย่เงียบไปครู่นึง แล้วเอาช็อกโกแลตวางไว้ในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง "ของอร่อยจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเราได้แบ่งมันให้กับคนที่เราชอบนะ”

ดวงตาที่สวยงามของซือชิงหนิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และช็อคโกแลตก็ดูไม่หวานเท่าคำพูดของเขา

แม้จะไม่รู้ว่าจุดไหนของตัวเองที่ทำให้ชายผู้นี้ตกหลุมรัก แต่การได้รับความรักจากคนอื่นก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ

ซือชิงหนิงเปิดช็อกโกแลต และเธอก็ป้อนชิ้นแรกใส่ปากของจ้านฉิงเหย่ "งั้นเรามาแบ่งกัน"

จ้านฉิงเหย่อ้าปากของเขาและกัดไปครึ่งนึง ซือชิงหนิงเห็นว่ายังเหลืออีกครึ่งหนึ่งและต้องการป้อนให้เขากินจนหมด แต่เขากลับจับมือของเธอแล้วยื่นช็อกโกแลตชิ้นที่เหลือกลับไปที่ปากของเธอ

"กินสิ ไม่ต้องเกรงใจ”

ซือชิงหนิงหน้าแดง ก่อนจะช็อคโกแลตชิ้นนั้นเข้าปากตัวเองไป ชิมรสชาติที่เข้มข้นแบบเดียวกับที่เขาชิม

ช็อคโกแลตกล่องนึงมีเพียงแค่แปดชิ้น และก็ไม่ได้ชิ้นใหญ่นัก จริงๆ แล้วซือชิงหนิงคนเดียวก็สามารถจัดการจนหมดได้ แต่ตอนนี้พวกเขาสองคนกินมันด้วยกันจนหมดอย่างรวดเร็ว

ซือชิงหนิงเหมือนยังไม่หนำใจ “"ช็อคโกแลตนี้อร่อยจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ในประเทศมันไม่มีขาย"

จ้านฉิงเหย่มองดูความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของเธอ แล้วยิ้มมุมปาก ไม่มีขายในประเทศก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะซื้อมันไม่ได้

“เมื่อกี้คุณกู้ม่อจิ่น ที่เป็นดาราดังโทรมาเหรอ” ซือชิงหนิงถามอย่างสงสัย

จ้านฉิงเหย่ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคนนี้เป็นแฟนคลับของกู้ม่อจิ่นแน่ๆ เพราะฉะนั้นก่อนที่เขาจะแน่ใจว่าเธอคนนี้รักเขาอย่างเต็มหัวใจแน่นอน เขาจะไม่ให้กู้ม่อจิ่นมาที่บ้านเขาอย่างเด็ดขาด

“คุณชอบเขาเหรอ” จ้านฉิงเหย่ลองโยนหินถามทางพร้อมกับหรี่ตา

"มีใครจะไม่ชอบเขาบ้างล่ะ เพื่อนๆ ฉันชอบเขาทั้งนั้นแหละ”

ชายคนหนึ่งหรี่ตาจ้องเขม็งด้วยสายตาอันตราย “คุณด้วยเหรอ”

"ฉัน..." ซือชิงหนิงตอบรวดเร็ว พร้อมกับหัวเราะไปด้วย "ฉันชอบทักษะการแสดงของเขา ฮ่า"

รอยยิ้มของซือชิงหนิงมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันมีข้อความปรากฏขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของซือชิงหนิงที่วางอยู่บนโต๊ะ และก็มีรูปของละครชุดใหม่ของกู้ม่อจิ่นปรากฏบนหน้าจอของเธอ