รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1249

ซือชิงหนิงโทรกลับไปหาแม่ของเธอ ครั้งนี้เป็นแม่ซือที่รับสาย

“ฮัลโหลชิงหนิง เมื่อกี้แม่อาจจะพูดแรงไปหน่อย...”

“แม่คะ คืนนี้หนูจะไม่กลับบ้าน หนูอายุ 24 แล้วและรับผิดชอบทุกการกระทำของตัวเองได้ และหนูก็เชื่อในตัวของคุณชายจ้าน”

“ลูก..”

“ตอนที่ชีหลางกับเฉียนเชียนคบกัน พวกคุณก็ปล่อยให้พวกเขาได้พัมนาความสัมพันธ์ ตอนนี้หนูกับจ้านฉิงเหย่คบกันอยู่ ได้โปรดให้พื้นที่ส่วนตัวกับเราหน่อยนะคะ” แล้วซือชิงหนิงก็กดวางสายในทันที

ในขณะนี้ ที่บ้านของตระกูลซือ แม่ซือนั่งถอนหายใจอยู่บนเตียง คงเป็นเพราะเธอปกป้องลูกสาวมากเกินไป เลยคิดว่าเธอยังไม่โต ไม่กล้าที่จะเธอได้ใช้ชีวิตของตัวเอง แต่มาคิดๆ ดูแล้ว คงถึงเวลาที่เธอจะต้องปล่อยวางเสียที

ซือชิงหนิงอยู่งงอยู่ที่ระเบียงครู่นึง แต่เมื่อเธอหันศีรษะไปเธอก็เห็นร่างเพรียวพิงกรอบประตู และเธอไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

สายตาเธอดูตื่นตระหนก และใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้ เขา... เขาได้ยิน?

“คุยเสร็จแล้วเหรอ” จ้านฉิงเหย่พูดด้วยท่าทางปกติ

ซือชิงหนิงคิดว่ามันคงจะดีถ้าเขาไม่ได้ยินอะไรเลย ถ้าเขารู้ว่าเธอต้องการที่จะอยู่บ้านเขาแม้มันจะเป็นเรื่องที่พ่อแม่คัดค้าน มันคงจะกระอักกระอ่วนน่าดู

อย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้ว่า ชายคนนี้ได้ยินทุกอย่างที่เขาควรจะได้ยินไปหมดแล้ว แต่เขาแค่เคารพเธอและไม่แสดงออกมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งประโยคสุดท้ายของเธอทำให้เขาประหลาดใจอย่างอธิบายไม่ถูก เธอเพิ่งรู้จักเขาไม่ถึงสิบวันแต่เธอกลับไว้ใจเขามากขนาดนี้

จ้านฉิงเหย่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "คืนนี้ผมจะพาคุณไปที่สถานที่พิเศษสำหรับกินข้าวเย็น"

"ที่ไหนเหรอ" ซือชิงหนิงอดไม่ได้ที่จะถาม

“โรงแรมของทีบ้านผมที่อยู่ติดทะเล จะพาคุณไปรับลม พักผ่อนซักหน่อย” จ้านฉิงเหย่ตัดสินใจที่ปลอบใจเธอด้วยการทำให้เธอมีความสุข

“โอเค” ซือชิงหนิงพยักหน้า

“เอาอย่างนี้มัน จำคุณลุงม่อจิ่นได้รึเปล่า บ้านเขาน่ะมีเกมแบบครบเซ็ทเลยนะ หนูอยากไปเล่นที่บ้านเขาซักวันดูมั้ย”

“ไม่ พ่อผมไม่ให้ผมไปรบกวนคนอื่น ไปได้แค่บ้านคุณลุงเท่านั้น” ถังหยู่เฉินก็กลัวโดนดุเหมือนกันนะ จากนั้นเขาก็ยิ้ม “ลุงฉิงเหย่ผมออกมาแล้วน้า แล้วเจอกันน้า”

จ้านฉิงเหย่บอกเลยว่าตอนนี้เขาไม่อยากเจอหลานจริงๆ เขามองโทรศัพท์ที่วางสายไปเมื่อครู่ ตอนนี้เขาต้องหาคนมาช่วยแล้วล่ะ แล้วถ้าไม่ใช่กู้ม่อจิ่นมันจะเป็นใครไปได้อีกเล่า

จ้านฉิงเหย่ต่อสายหากู้ม่อจิ่นทันที อีกฝ่ายดูเหมือนเพิ่งตื่นขึ้นจากการงีบหลับเสียงของเขายังดูงัวเงีย “ฮัลโหล”

“ม่อจิ่น ตอนนี้ถึงซักสองทุ่มนายว่างรึเปล่า”

“อื้ม ว่าง”

“มาที่บ้านฉันตอนนี้หน่อยสิ มีเรื่องให้ช่วย”