รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1257

ซือเฉียนเชียนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าที่เย่อหยิ่ง กอดอกเหมือนราชินี แต่ว่าเมื่อเธอเห็นผู้ชายที่อยู่ข้างหลังซือชิงหนิง เธอเปลี่ยนท่าทางให้เป็นกุลสตรีในเสี้ยววินาที และเก็บการแสดงออกที่ดุร้ายของเธอ กลายเป็นสาวหวานน่าหลงใหล หญิงสาวที่น่ารื่นรมย์และอ่อนโยน

ซือชิงหนิงมองไปที่หลี่น่าที่คุกเข่าและกอดเธอ เมื่อเห็นว่าเธอดูแก่ไปหลายปีในชั่วข้ามคืน เธอจึงยื่นมือออกไปพยุงเธออย่างเห็นอกเห็นใจ "น้าน่า ลุกขึ้นเถอะ ฉันเชื่อในตัวน้า"

"จริงเหรอ จริงงั้นเหรอคุณหนูใหญ่ คุณเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีและดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ" หลี่น่ายืนขึ้นและเช็ดน้ำตาด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างมาก

"พี่ พี่กลับมาแล้วเหรอ！" ซือเฉียนเชียนยิ้มจากโซฟาด้วยท่าทางที่ใสซื่อ ราวกับว่าเสียงที่แข็งกร้าวเมื่อกี้นี้ไม่ได้มาจากเธอยังไงยังงั้น

ในขณะนี้ซือเฉียนเชียนมองไปที่จ้านฉิงเหย่ และทักทายเขาอย่างสุภาพ "คุณชายจ้าน สวัสดีตอนเช้า"

จ้านฉิงเหย่มองไปที่ซือเฉียนเชียน ทั้งๆ ที่ใบหน้าคล้ายคลึงกันมาก แต่ซือเฉียนเชียนทำให้เขารู้สึกว่าเธอเป็นคนที่เขาไม่กล้าพาไปไหนมาไหนเพื่อออกงานได้ แต่บนตัวของซือชิงหนิงมีออร่าเปล่งประกายออกมา

ซือชิงหนิงรู้อยู่แล้วว่าเธอมีทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยม เธอเงยหน้าขึ้นและพูดกับซือเฉียนเชียนว่า "เฉียนเชียนโปรดอย่าใส่ร้ายใครก่อนที่จะรู้ความจริงของเรื่องนี้"

"พี่ ฉันไม่ได้ใส่ร้ายเธอ เมื่อคืนเธอเข้ามาในห้องของพี่จริงๆ และหลังจากที่เธอเข้าไป ฉันนึกถึงเครื่องประดับที่พี่วางไว้บนโซฟา ดังนั้นฉันเข้าไปดูเป็นพิเศษ ปรากฏว่าหายไปหนึ่งกล่องจริงๆ " ซือเฉียนเชียนอธิบายอย่างกระวนกระวาย เธอไม่คิดว่าจ้านฉิงเหย่จะมา ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงเปลี่ยนกลยุทธ์และแสร้งทำเป็นว่าเธอก็รู้สึกผิดเช่นกัน

แน่นอนว่าเธอกลอกตาและพูดว่า "พี่ ฉันสับสนเรื่องที่พี่ไม่ชอบชีหลาง แต่ทำไมพี่ถึงรับดอกไม้และเครื่องประดับของเขาเมื่อวานนี้ ถ้าพี่ปฏิเสธไปตรงๆ คงจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น "

ประโยคนี้ตั้งใจพูดให้จ้านฉิงเหย่ฟัง แน่นอนว่าจ้านฉิงเหย่เหล่มองไปที่ซือชิงหนิง ระหว่างทางเธอไม่ได้บอกว่าเครื่องประดับที่หายไปเป็นเครื่องประดับที่ชีหลางให้เธอเมื่อวานนี้

ซือชิงหนิงสบตากับจ้านฉิงเหย่และอธิบายว่า "อย่าเข้าใจฉันผิด เมื่อวานชีหลางแค่อยากจะขอบคุณที่ช่วยเขาจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อครั้งก่อน แน่นอนว่าฉันไม่ต้องการรับเครื่องประดับของเขา แต่เขาก็จากไปหลังจากมอบให้ ทำให้ฉันไม่มีเวลาเอาไปคืน "

หัวใจของซือชิงหนิงรู้สึกอ่อนหวานขึนมาทันที ถ้าหากไม่ใช่เพราะจังหวะที่ผิดพลาด ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องกอดเขาสักนิดสักหน่อย เพื่อให้คู่ควรกับความไว้วางใจของเขาที่มีให้

ความอิจฉาริษยาฉายชัดในดวงตาของซือเฉียนเชียน เป็นไปได้อย่างไร จ้านฉิงเหย่ไม่หึงเลยเหรอ ซือชิงหนิงทำยังไงให้จ้านฉิงเหย่รักและเชื่อใจเธอได้มากขนาดนี้

"พี่ ฉันก็เชื่อว่าไม่มีอะไรระหว่างพี่กับชีหลาง แต่เครื่องประดับเหล่านั้นต้องรีบหาให้เจอ เพื่อที่พี่จะได้คืนมันให้เขาทั้งหมด！" ซือเฉียนเชียนเริ่มหัวข้ออีกครั้งเพื่อโยงไปหาหลี่น่า

"คุณหนูใหญ่ ฉันไม่ได้ขโมยไปจริงๆ ได้โปรดเชื่อฉัน เมื่อวานฉันแเค่ไปเก็บเสื้อผ้าของคุณและฉันก็ออกมาทันทีที่แขวนเสร็จ ฉันไม่ทันสังเกตเห็นเครื่องประดับบนโซฟาเลย！" หลี่น่าคงถูกขู่จนกลัวจึงอธิบายมาค่อนข้างเยอะ

"ฉันเชื่อในตัวน้าน่านะ ไม่ต้องกังวล แม้ว่ามันจะหายจริงๆ ฉันเชื่อว่าน้าไม่ได้เอามันไป" ในประโยคสุดท้ายซือชิงหนิงมองไปที่ซือเฉียนเชียนและพูด