รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1259

ในห้องของซือชิงหนิง จ้านฉิงเหย่เห็นกล่องเครื่องประดับที่เหลืออีกสามกล่อง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและถ่ายรูปส่งไปให้เสี่ยวเกาผู้ช่วยของเขาและโทรศัพท์ไปสั่งว่า "ส่งเครื่องประดับสิบชุดมาให้ฉันที่ตระกูลซือเดี๋ยวนี้"

"ตกลง！ต้องเลือกหรือไม่"

"ไม่จำเป็น เลือกอันที่ราคาแพง" จ้านฉิงเหย่หรี่ตา มีความหึงหวงภายในดวงตาของเขา

เรื่องที่ชีหลางมอบเครื่องประดับให้นี้ ต่อหน้าซือชิงหนิงเขาไม่ได้แสดงออก แต่เขาคิดในใจว่า สำหรับผู้หญิงของจ้านฉิงเหย่จะขาดแคลนเครื่องประดับงั้นเหรอ

บ้านตระกูลชี

เมื่อคืนชีหลางลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องโถง แม่ชีจึงได้รับโทรศัพท์จากตระกูลซือพอดี เมื่อเธอได้ยินว่าลูกชายของเธอส่งเครื่องประดับสี่ชิ้นให้ตระกูลซือ แต่ตอนนี้หายไปหนึ่งชิ้น ซือเฉียนเชียนยืนยันว่าลูกสาวคนรองเป็นคนมอบให้ ได้แจ้งตำรวจไปแล้ว อยากให้ชีหลางไปตรวจสอบและยืนยันว่าที่มอบให้นั้นเป็นเครื่องประดับสี่ชิ้นใดบ้าง เพื่อที่พวกเขาจะได้ส่งคืนได้ถูก แม่ชีไม่ให้ลูกชายออกไปและเธอก็ไม่พอใจมากๆ

เธอขังชีหลางไว้ในห้องของเขาและไม่อนุญาตให้เขาออกไปไหน

พ่อแม่ของตระกูลซือไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมาที่บ้านด้วยตัวเอง ขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งก่อน และต้องการรับชีหลางกลับไปที่บ้านตระกูลซือ

พอรู้ตัวก็เป็นเวลา 9:30 น.แล้ว เมื่อหลี่น่าคิดถึงตำรวจที่จะมาบ้าน ก็อดไม่ได้ที่จะกุมมือด้วยความกังวล เธอไม่อยากถูกจับและนำตัวไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ

ซือเฉียนเชียนใช้โอกาสนี้กลับไปที่ห้องนอนบนชั้นสาม จ้องมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิทของซือชิงหนิง เธออดคิดไม่ได้ว่าจะพาจ้านฉิงเหย่ออกมาได้อย่างไร "อุ๊ย！" ซือเฉียนเชียนจงใจส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่หน้าประตู

และเป็นอย่างที่คิด เธอได้ยินเสียงฝีเท้า จากนั้นประตูก็เปิดออก จ้านฉิงเหย่ยืนอยู่ด้านหลังประตูและมองมาที่เธอ เธอรีบจับเอวของเธอแล้วพูดกับจ้านฉิงเหย่ว่า "คุณชายจ้าน คุณช่วยพยุงฉันได้ไหม ฉันข้อเท้าแพลง "

ซือเฉียนเชียนจงใจโพสท่าที่น่ารังเกียจอย่างยิ่ง โดยเฉพาะกระโปรงสั้นของเธอที่ปิดแค่ต้นขาด้านใน และขาทั้งสองของเธอก็อยู่ในสายตาของจ้านฉิงเหย่ทันที

แต่ผู้ชายประเภทนี้จะถูกซือชิงหนิงล่อลวงได้อย่างไร เธอใช้วิธีไหน ซือเฉียนเชียนอยากจะทำความเข้าใจและเรียนรู้มัน

ในขณะนี้ซือชิงหนิงอยู่ในห้องโถง ฟังหลี่น่าบอกว่าซือเฉียนเชียนกล่าวหาเธอ ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งทุกข์ใจ และเธอก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง

"น้าน่า ฉันเชื่อในตัวคุณ ฉันรู้ดีว่าน้าเป็นคนแบบไหน" ซือชิงหนิงปลอบโยนเธอ และรู้สึกสงสารเธอที่ถูกซือเฉียนเชียนทำให้กลัวขนาดนี้

หลี่น่ารู้สึกดีขึ้นมากหลังจากได้ยินคำปลอบโยนของเธอ และกดน้ำเสียงเตือนเธอ "คุณหนูใหญ่ อย่าหาว่าฉันอย่างนั้นอย่างนี้เลย ฉันไม่เคยเห็นใครร้ายเท่าคุณหนูรองเลย ในหนึ่งปีที่เธอกลับมาบ้านนี้ ท่าทีที่มีต่อคุณ นายท่านและนายหญิงทั้งสองไม่รู้ แต่ฉันรู้และเห็นชัดเจนเลย คุณต้องระวังๆ เธอไว้"

"ขอบคุณน้าน่า ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงฉัน" ซือชิงหนิงพยักหน้า

ในขณะนี้ เสียงกริ่งประตูดังขึ้น ซือชิงหนิงรู้สึกแปลกใจว่าเป็นใคร หากเป็นพ่อแม่ของเธอ จะไม่กดกริ่งแน่ๆ！