รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1273

คารินน่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กำลังมองเหตุการณ์นี้อยู่เช่นกัน เธอไม่คิดมาก่อนว่าผู้ชายที่ดูนิ่งๆ แบบจ้านฉิงเหย่จะมีเรื่องกับคนอื่นเพื่อซือชิงหนิง อีกอย่างคนที่มีเรื่องด้วยเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งบริษัทที่มีชื่อเสียงในเมือง A นี่ซือชิงหนิงที่ค่าพอที่จะให้จ้านฉิงเหย่ปกป้องขนาดนี้เลยงั้นเหรอ

คุณชายที่มีเรื่องกับจ้านฉิงเหย่คือ เฉิงเทา ฐานะทางครอบครัวของเขาดีมากและเป็นคนในแวดวงเดียวกับจ้านฉิงเหย่ แต่การวางตัวต่อผู้อื่นของเขานั้นแย่มาก และเป็นที่เลื่องลือในแวดวงพวกเขาด้วยเช่นกัน ว่ากันว่าเขามีงานอดิเรกเป็นการเก็บแต้ม เขามักจะเลือกผู้หญิงหน้าตาสะสวยมาทำร้ายร่างกาย

ดังนั้น เมื่อจ้านฉิงเหย่เห็นแววตาที่เขาใช้มองซือชิงหนิงจึงรู้สึกโมโหขึ้นมา แววตานั้นมองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่ากำลังดูถูกซือชิงหนิงอยู่

“จ้านฉิงเหย่ นายรอก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่” เฉิงเทาขู่ทิ้งท้ายเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นจากไป

“ฉิงเหย่ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม!” คารินน่าถือโอกาสนี้วิ่งมาถามเขาด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร” จ้านฉิงเหย่ตอบเธอ ก่อนจะจับมือซือชิงหนิงขึ้นมา “พวกเราไปกันเถอะ”

คารินน่ามองแผ่นหลังที่เดินจากไปของพวกเขาด้วยสายตาผิดหวัง ในตอนนี้เธออิจฉาซือชิงหนิงเป็นอย่างมาก และก็รักนิสัยของผู้ชายคนนี้จริงๆ น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่ผู้ชายของเธอ

จ้านฉิงเหย่และซือชิงหนิงเดินมาหาซือชีหัว พ่อซือจึงเอ่ยชื่นชมที่เขาปกป้องลูกสาวของตน

“ฉิงเหย่ สำหรับคนหยาบคายแบบนั้นต้องสั่งสอนให้พวกมันรู้ซะบ้าง นายทำถูกแล้วล่ะ”

“คุณลุง งั้นผมขอไปส่งซือชิงหนิงกลับบ้านก่อนนะครับ คุณลุงสนุกอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้” จ้านฉิงเหย่พูดกับเขา

“ได้สิ งั้นก็ฝากซือชิงหนิงด้วยนะ” พ่อซือพยักหน้าอย่างไว้ใจเขา

เมื่อซือชิงหนิงและจ้านฉิงเหย่เดินเข้าในลิฟต์ หญิงสาวก็ยกกำปั้นของอีกฝ่ายขึ้นมาดู “คุณเจ็บไหม”

“ผมจะไปเจ็บได้ไง ผมอยากจะถีบมันอีกสักรอบสองรอบด้วยซ้ำ” จ้านฉิงเหย่รู้สึกโมโหขึ้นมา คนที่กล้าจะมาล่วงเกินผู้หญิงของเขา มันสมควรตาย

ซือชิงหนิงรู้สึกดีใจที่เขาออกหน้าปกป้องเธอ แต่ก็รู้สึกเป็นห่วงเขาเช่นกัน! ถ้าหากผู้ชายคนนั้นสวนกลับเขาล่ะ ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องได้รับบาดเจ็บแน่ๆ

“ไม่ให้ยิ้ม นี่เป็นเรื่องที่จริงจังมาก คุณต้องตั้งใจฟังฉันให้ดี” ซือชิงหนิงเงยหน้ามองเขา

จ้านฉิงเหย่รีบกลั้นหัวเราะ ก่อนจะพยักหน้า “อืม ผมไม่ยิ้มแล้ว ผมจะไม่ทำผิดแน่นอน ผมจะแต่งงานกับคุณตามที่คุณต้องการ จะไม่ปล่อยให้คุณต้องเหงาอยู่คนเดียว”

ซือชิงหนิงมองเขาอย่างเขินอาย “คุณคิดไปไหนแล้ว คุณคิดว่าที่ฉันไม่ให้คุณทำผิดเพราะฉันอยากจะทำเรื่องแบบนั้นเหรอ เปล่าเลย ฉันแค่อยากให้คุณอยู่กับฉันทุกวัน”

พูดจบ ซือชิงหนิงก็เดินไปอย่างเขินอาย จู่ๆ ก็มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งพุ่งมาจนเกือบจะชนเธอ โชคดีที่จ้านฉิงเหย่มือไวคว้าตัวเธอกลับมาอยู่ในอ้อมแขนได้ก่อน ซือชิงหนิงช็อกจนใจตกลงไปที่ตาตุ่ม ก่อนจะกอดเขาเอาไว้แน่น

“พวกเราไปกินข้าวก่อนค่อยส่งคุณกลับบ้านดีกว่า” จ้านฉิงเหย่พูดจบ ก็จูงมือเธอเดินไปยังรถของตัวเอง

บ้านตระกูลซือ

ซือเฉียนเชียนกลับมาถึงละแวกใกล้ๆ บ้านด้วยจิตใจที่ร้อนรน เธอนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะข้างๆ ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน และพูดกับบปลายสายว่า “ฉันกลัว วันนี้ที่งานเลี้ยงมีใครก็ไม่รู้เรียกชื่อเดิมของฉัน จำมีคนจำฉันได้ไหมม”