สีจิ่วเฉินตกใจเล็กน้อย “ลูกค้าที่เธอไปพบไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนคุยเองเหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะ! ฉันถามพี่เหมยแล้ว พี่เขาบอกว่าเดิมทีเป็นลูกค้าของหลินจิงจิง แค่เป็นเพราะลูกค้าถูกใจการออกแบบของฉันถึงได้ให้ฉันไปคุย บังเอิญว่าลูกน้องของสีรุ่ยหมิงลักพาตัวฉันที่ที่จอดรถของร้านกาแฟที่พวกเรานัดกัน” สายตาของถังจือซย่าแสดงให้เห็นถึงความสับสน “พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าฉันจะไปที่ร้านกาแฟนั่น และจะจอดรถที่ที่จอดรถนั้น”
คิ้วของสีจิ่วเฉินขมวดแน่น “หลินจิงจิงเป็นลูกสาวแท้ๆของเพื่อนสนิทของพ่อผมที่ชื่อหลินจิ่นตอนเขายังมีชีวิตอยู่และเลี้ยงดูในต่างประเทศ หลินจิ่งเป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือ ผมได้ยินคุณย่าผมบอกว่าตอนที่พวกเขายังหนุ่มไปมาหาสู่กันอย่างดี”
“เธอเป็นลูกแท้ๆ?” ถังจือซย่าขมวดคิ้ว แน่นอนว่าไม่ได้ว่าดูเพียงแค่นี้
“หลินจิ่นขอให้ผมดูแลเธอให้ดี เรื่องของลูกค้าครั้งนี้ผมกลับไปจะไปเช็คให้” สีจิ่วเฉินไม่อยากสะเพร่า
ไม่อยากให้เธอพบกับอันตรายอื่นๆอีก
“ดี!” ถังจือซย่าพยักหน้า เห็นว่าถึงเวลาเวลากินข้าว เธอเองก็หิวแล้ว
“ใกล้ๆนี้มีร้านอาหารร้านหนึ่ง พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ กินข้าวเสร็จแล้วคุณก็กลับไปทำงานเถอะ โอเคไหมคะ” ถังจือซย่าหันไปถามเขาราวกับว่าเขาทำเรื่องยากสำเร็จไปอีกเรื่องแล้ว และยังขอให้เขาออกไปอีก
สุดท้ายสีจิ่วเฉินทนไม่ได้ที่จะเห็นท่าทีเธอแบบนี้ เขายิ้มอย่างฝืนๆ “ดี กินเสร็จแล้วผมจะไป”
ทั้งสองคนออกไปกินข้าว บานหน้าต่างที่ห้องทำงานชั้นสามคังเฮ่าเซวียนเห็นรถของสีจิ่วเฉินแล่นออกไป มือของเขาก็กำหมัดแน่น
ในสายตาของเขารูปลักษณ์ของถังจือซย่าด้เปลี่ยนไปแล้ว ที่แท้ถังจือซย่าก็เป็นเหมือนที่ถังชิงชิงพูดไว้ ที่รักแค่คนมีเงิน สำหรับเธอแล้วผู้ชายธรรมดาอย่างเขาไม่เข้าตาเลยสักนิด
ในร้านอาหาร
ขณะที่ถังจือซย่ากำลังสั่งอาหารจดจ่ออยู่กับระดับความเผ็ด ราวกับว่าในชีวิตนี้เธอได้ดูแล้วผู้ชาคนนี้อย่างไม่รู้ตัวไปแล้ว
แต่ผู้ชายที่ได้กำลังได้รับการดูแลจากเธอนั้นดวงตาแสดงถึงความอ่อนโยน สดชื่นขึ้นเป็นพิเศษ
บริกรเดินจากไปภายในห้องส่วนตัวก็เงียบสงัด ถังจือซย่าชนเข้ากับชายที่กำลังดื่มชาพร้อมทำท่าหรี่ตามองเธออย่างฉับพลัน
ทำให้ถังจือซย่าใจลอยไปแวบหนึ่ง สายตาของผู้ชายคนนี้เหมือนกับมีเวทย์มนต์ทำให้ผู้คนมีความสุขอันแสนหวาน
ถังจือซย่ายกมือขึ้นมาบัง “หยุดมองได้แล้วค่ะ”
“ผมมองว่าที่ภรรยาของผมผิดกฎหมายหรือไง” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเย็นชา
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว
สรุปเรื่องไม่ไปต่อแล้วเหรอค่ะ ติดตามมาตลอดหายไปอีกรอบ เสียดายจังค่ะ กำลังสนุกเลย ด้วยเพราะเหตุผลอะไร ยังไงก็ขอขอบคุณค่ะที่ทำให้การอ่านมีความสุขกับตัวละครที่สร้างจินตนาการให้นะ่ค่ะ...
เรืองหยุดชะงักอีกรอบแล้ว ผู้แต่งไม่สบายหรือเปล่าค่ะ หรือติดอะไรยังก็ขอเป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ รอการกลับมาของนิยายเรื่องนี้อยู่ตลอดค่ะ...
หายไป 3 วันแล้ว ไม่ลงตอนเพิ่ม มีอะไรไหมค่ะ แอดมิน.....
หายไป 2 วันแล้ว ไม่ลงตอนเพิ่ม มีอะไรไหมค่ะ แอดมิน...
สนุกมากค่ะ อยากให้ลงสักวันล่ะ 20 ตอนเลยค่ะ สนุกมากๆๆและมีลุ้นด้วยว่าจะยังไงต่อ ต่อไปจะเป็นคู่ของท่านรองปะค่ะ รองประธาน น่ะจะมีนะ555...
น่าสงสารนางเอกจัง และสงสารพระเอกที่จะบอกคนที่ตนเองรักยังไง ว่าคู่หมั้นตัวเองเป้นญาติกัน...
ติดตามต่อค่ะ สนุกมากๆๆๆ...
ลุ้นเนี่ยเฟย จะได้สมหวัง กับคุณหนูอันไหมน๊า แต่ลุ่นอีกคู่ค่ะ รอติดตามต่อค่ะ เป็นกำลังใจทุกตอนสนุกมากค่ะ...
ตายล่ะ ใช่แบบเดียวกับ ที่เป็นแฟลตไดร์ปะล่ะ ถ้าใช้ก็ต้องหาอีก555 เป็นกำลังใจให้ค่ะรอติดตามตอนต่อไปสนุกมาก ๆๆๆ...
เกือบความจำกลับมาแล้ว ความรู้สึกคนรักกัน ต้องมีบ้าง ความรู้สึก ของอาเฟยเกิดขึ้น...