ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1003

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ทุกคนก็ตกตะลึง

“ว่ากระไรนะ ชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการ?”

“นางคือชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการ?”

ราชาเผ่านอกด่านก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อได้ยินสิ่งนี้

ลั่วชิงยวนมองไปยังหล่างมู่โดยมิเปลี่ยนสีหน้าของเขา

หล่างมู่ยังคงตกตะลึงและดูเหมือนจะยังมิเข้าใจว่า เหตุใดลั่วชิงยวนที่สัญญาว่าจะช่วยเขายึดบัลลังก์ วันนี้เสด็จพ่อของเขากลับประกาศว่าลั่วชิงยวนกลายเป็นพี่สาวของเขาเสียแล้ว

อีกทั้งนางยังจะกลายเป็นราชาองค์ใหม่อีกด้วย

“ข้าคือชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการจริง ๆ แต่ความสัมพันธ์ของข้ากับอ๋องผู้สำเร็จราชการนั้น… มิดีเอาเสียเลย”

“ในยามที่หล่างชิ่นและหล่างมู่ไปยังแคว้นเทียนเชวียเพื่อแสดงความยินดีกับองค์จักรพรรดิในวันคล้ายวันพระราชสมภพ หล่างมู่ขอนำตัวข้าไปต่อหน้าผู้คนมากมาย และอ๋องผู้สำเร็จราชการก็มิปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย”

“หากเขาใส่ใจข้าจริง ๆ เขาจะมิปล่อยข้าไปกับหล่างมู่แน่”

“หล่างชิ่นก็รู้เรื่องนี้ดี มิอย่างนั้นเหตุใดเจ้าถึงเปิดโปงเรื่องนี้เอายามนี้เล่า เพราะเจ้าคงมิอยากให้ข้าอยู่ในเผ่านอกด่านตั้งแต่แรก”

“เจ้าย่อมรู้ว่าฟู่เฉินหวนกับข้าเข้ากันมิได้ราวน้ำกับไฟ”

ลั่วชิงยวนกล่าวแก้ต่างอย่างสงบ

หล่างชิ่นกำมือแน่น ในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เหตุใดลั่วชิงยวนถึงยังมิหวาดหวั่นแม้แต่น้อย แม้สถานการณ์จะมาถึงจุดนี้แล้วก็ตาม

ทุกคนต่างประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้

“เช่นนั้น เจ้าก็เกลียดอ๋องผู้สำเร็จราชการเช่นนั้นหรือ?”

มีคนถามขึ้นอย่างสงสัย

สีหน้าของลั่วชิงยวนยังคงมิเปลี่ยนแปลง นางพูดอย่างเย็นชา "แน่นอน"

“ข้ามิเคยมีชีวิตที่ดีในตำหนักอ๋องผู้สำเร็จราชการ ข้าเกือบตายหลายครั้ง ข้ากับฟู่เฉินหวนมีเพียงความเกลียดชังต่อกันเท่านั้น!”

“ข้าจึงมิอยากจะเอ่ยถึงเรื่องที่ข้าเป็นชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการ ตำแหน่งนี้ทำให้ข้ารังเกียจนัก”

หล่างชิ่นรู้สึกกังวล "เจ้ากำลังแก้ตัวทั้งนั้น!"

ลั่วชิงยวนมองไปยังหล่างมู่

ดวงตาที่สงบของนาง ทำให้หล่างมู่รู้สึกถึงภัยคุกคามเล็กน้อย

ลั่วชิงยวนเตือนเขาด้วยสายตาว่า หากนางแพ้ หล่างมู่ในมือของหล่างชิ่น จะต้องตายอย่างแน่นอน

หลายปีที่ผ่านมานี้ หล่างมู่มิเคยคิดจะชิงบัลลังก์ และมิได้สร้างอำนาจใด ๆ ขึ้นมา เขาเพียงทำตามที่หล่างชิ่นขอให้เขาทำเท่านั้น

หากบัลลังก์ตกอยู่ในมือของหล่างชิ่น นางจะไม่มีวันไว้ชีวิตเขา

หลังจากลังเลใจครู่หนึ่ง หล่างมู่ก็พูดขึ้นว่า "ใช่ ข้ายืนยันได้"

ทว่าคำพูดยังมิทันจบ ก็มีเสียงตะโกนอย่างเร่งด่วนดังมาจากภายนอก "แคว้นเทียนเชวียบุกมาโจมตีอีกแล้ว คราวนี้ค่ายของสามเผ่าล้วนถูกโจมตีพร้อมกัน!"

ทุกคนตื่นตระหนกทันที

"มาอีกแล้ว!"

หล่างชิ่นกำลังจะเอ่ยปาก

เสียงสงบของลั่วชิงยวนดังขึ้น "กองทัพของพวกเขากระจายกำลังโจมตีค่ายของเรา ในขณะนี้ กำลังคนของกองทหารรักษาการณ์เมืองผิงหนิงคงเหลือมิถึงครึ่ง"

"เราจะใช้โอกาสนี้โจมตีเมืองผิงหนิง!"

“ข้าจะนำเผ่าปีกอินทรีและเผ่างูทะยานไปยังเมืองผิงหนิง ส่วนเผ่าหมาป่าภูเขาและเผ่าพยัคฆ์เพลิงให้บุกจากทิศตะวันออกและตะวันตกพร้อมกัน”

“ส่วนเผ่าอื่นๆ จงรักษาค่ายไว้ให้ดี”

หลังจากที่ลั่วชิงยวนพูดจบ นางก็ก้าวเดินออกจากกระโจมอย่างรวดเร็ว

คนอื่น ๆ ต่างตกใจแต่ก็รีบเริ่มเคลื่อนไหวทันที

หล่างชิ่นกัดฟันด้วยความโกรธ และจ้องมองไปยังแผ่นหลังของลั่วชิงยวน

แม้ว่าเผ่านอกด่านจะล่มสลาย พวกเขาก็ไม่มีวันตกไปอยู่ในมือของลั่วชิงยวนเด็ดขาด

ดวงตาของนางฉายแววอาฆาตออกมา