ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1007

เขี้ยวเหล็กสิบหกอันหลุดออกมาแล้วสองอัน หวังว่าจะไม่มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก

มิเช่นนั้นท่านอ๋องจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วันกัน

……

ระหว่างทางที่ลั่วชิงยวนและเผ่านอกด่านกำลังเดินทางกลับค่าย นกอินทรีตัวนั้นก็บินมาอีกครั้ง

มันโบยบินอยู่บนท้องฟ้า ทุกคนล้วนเห็นกันหมด

“พญาอินทรีศักดิ์สิทธิ์”

ทุกคนต่างยกแขนขึ้นทำความเคารพ

ด้วยความศรัทธาอย่างที่สุด

แต่ว่านกอินทรีตัวนั้นกลับโบยบินวนมาเกาะที่ไหล่ของลั่วชิงยวน

ทำให้ทุกคนต่างตกใจ

“แม้แต่พญาอินทรีศักดิ์สิทธิ์ก็ยังมาร่วมฉลองชัยชนะของเรา”

ทุกคนยิ่งตื่นเต้น ส่งเสียงไชโยโห่ร้องกลับไปยังค่าย

ลั่วชิงยวนก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน นกอินทรีตัวนี้ดูจะชอบนางมาก

แต่นางรู้ดีว่านางมิใช่หยวนหนิง นางคือลั่วเหลาต่างหาก

แล้วเหตุใดพญาอินทรีศักดิ์สิทธิ์ที่เผ่านอกด่านเคารพสักการะจึงเลือกนาง

เมื่อกลับมาถึงค่ายก็พบว่าราชาเผ่านอกด่านรออยู่แล้ว

เมื่อเห็นทุกคนตื่นเต้นดีใจเช่นนี้ก็รู้ผลแล้ว

ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ

“หยวนหนิง ลูกของพ่อมิทำให้พ่อผิดหวังจริง ๆ”

หัวหน้าเผ่าอื่น ๆ ก็ต่างพากันเข้ามาห้อมล้อม

ดูเหมือนว่ากองกำลังที่ลอบโจมตีพวกเขาก็ถอยทัพไปหมดแล้วเช่นกัน

ลั่วชิงยวนพลิกตัวลงจากหลังม้า บนไหล่มีนกอินทรีตัวผู้ที่สง่างามเกาะอยู่ นางเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผยราวกับราชาเสด็จ

ทุกคนโดยรอบต่างก็หลีกทางให้โดยมิรู้ตัว

ราชาเผ่านอกด่านเดินแหวกวงล้อมไปหาลั่วชิงยวน

“มีการสูญเสียเกิดขึ้นหรือไม่?” ราชาเผ่านอกด่านถาม

ลั่วชิงยวนตอบว่า “ไม่มีทหารได้รับบาดเจ็บแม้แต่คนเดียว”

“เหตุผลที่ตกลงร่วมมือกับตระกูลเหยียนนั้น นอกจากจะต่อสู้เพื่อชีวิตที่สงบสุขของชนเผ่าแล้ว ยังต้องการไปยังแคว้นเทียนเชวียเพื่อตามหาลั่วอิงเพื่อขอคำตอบด้วย”

“แต่ว่าโชคชะตาย่อมถูกลิขิตไว้แล้ว”

“หยวนหนิงกลับมาอยู่เคียงข้างข้าแล้ว”

“มิว่าร่างกายของข้าจะหายดีหรือไม่ ข้าก็จะส่งต่อตำแหน่งราชาเผ่านอกด่านให้แก่นาง!”

น้ำเสียงของราชาเผ่านอกด่านจริงจังและหนักแน่น

ปราศจากความเคลือบแคลงสงสัย

เมื่อหลายคนเข้าใจเรื่องนี้แล้วก็ต้องยอมรับ

ลั่วชิงยวนเห็นปฏิกิริยาของทุกคนแล้วก็ตระหนักได้ว่า คนเผ่านอกด่านให้ความเคารพต่อเทพผู้พิทักษ์ของพวกเขามาก

สายเลือดบริสุทธิ์กอปรกับการเป็นคนที่พญาอินทรีศักดิ์สิทธิ์เลือก

ทำให้ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง

แต่หล่างชิ่นจะยอมได้อย่างไร

“เสด็จพ่อ ข้าคิดว่าเรื่องนี้ยังเร็วเกินไป รอให้ลั่วชิงยวนเจรจาจนได้ผลลัพธ์ที่เราต้องการก่อนเถิด”

“เราต่อสู้กันมาเป็นเวลานานแล้วจนสูญเสียอย่างหนัก หากแคว้นเทียนเชวียมิสามารถชดเชยความสูญเสียของเราได้อย่างเหมาะสม การที่เราเจรจายุติสงครามจะมิใช่การกระทำที่สูญเปล่าหรือ?”