ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1015

“แม้เจ้าจะมิใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของข้า แต่ตลอดหลายปีมานี้ ข้ามิเคยปล่อยให้เจ้าต้องลำบากเลย”

“และยังปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เสมอ”

แววตาของราชาเผ่านอกด่านมีความเจ็บปวด

หล่างชิ่นเพิ่งรู้ในตอนนี้ว่าทุกสิ่งที่นางทำไปล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

ดวงตาของหล่างชิ่นเต็มไปด้วยน้ำตาขณะหัวเราะเยาะ “ใช่! ข้าเป็นเพียงตัวแทนที่ท่านรับมาเลี้ยงเพื่อปลอบใจตัวเองเท่านั้น”

“ดังนั้นข้าจะยังมีทางรอดอยู่อีกหรือ ข้าทำได้เพียงเท่านี้เพราะท่านเป็นคนบังคับข้าเอง!”

นางรู้มาตั้งแต่เด็กว่าพ่อมีลูกสาวที่ล่วงลับไปแล้ว

ในห้องที่พ่อของนางอยู่มีภาพวาดของหยวนหนิงมากมาย รวมถึงมีสิ่งของของหยวนหนิงอยู่ทุกหนทุกแห่ง

นางอิจฉายิ่งนัก นางคิดว่าตราบใดที่นางพยายามอย่างหนักและแข็งแกร่งพอ พ่อก็จะลืมหยวนหนิงและมีเพียงนางในใจ

แต่ในวันนี้นางเพิ่งรู้ว่านางมิใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อ

ดังนั้นความพยายามทั้งหมดของนางจึงสูญเปล่า

นางไม่มีวันแข่งกับหยวนหนิงที่ตายไปแล้วได้

ราชาเผ่านอกด่านถอนหายใจ “ทุกอย่างเป็นทางเลือกของเจ้าเอง ไม่มีใครบังคับเจ้า”

“เมื่อเจ้าลอบสังหารเหยี่ยนหลัว ข้ายังให้โอกาสเจ้า”

“แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวัง”

ราชาเผ่านอกด่านส่งสายตาให้แก่เหยี่ยนหลัว

เหยี่ยนหลัวจึงพาคนไปจับตัวหล่างชิ่น

ลู่หยิ่งพยายามต่อสู้สุดชีวิตเพื่อปกป้องหล่างชิ่น แต่ก็ถูกเหยี่ยนหลัวบีบคอจนคอหักตาย

ลั่วชิงยวนได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน นางรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลัง

หล่างชิ่นหนีมิพ้น

ถูกจับตัวได้ในทันที

เหยี่ยนหลัวจะฆ่านางในทันที แต่ลั่วชิงยวนรีบห้ามไว้

“ช้าก่อน!”

ลั่วชิงยวนมองไปที่ราชาเผ่านอกด่าน “ครั้งนี้หล่างชิ่นทำลายการเจรจา ฟู่เฉินหวนจึงได้เสนอเงื่อนไขใหม่นั่นคือต้องการชีวิตของหล่างชิ่น”

“หากท่านมิต้องการเก็บชีวิตหล่างชิ่นไว้ ท่านสามารถใช้หล่างชิ่นเป็นเครื่องต่อรองได้”

“แม้ว่าชนเผ่าต่าง ๆ จะถูกล้อมรอบอยู่ แต่ฝ่ายนั้นก็ยังมิได้ลงมือจริง ๆ การส่งตัวหล่างชิ่นไปอาจช่วยคลี่คลายวิกฤตินี้ได้”

ราชาเผ่านอกด่านได้ฟังดังนั้นจึงมองนางด้วยสายตาชื่นชม

แล้วพยักหน้า

“ดี เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าว่า”

“ลั่วชิงยวน ข้ามิยอมแพ้เจ้าหรอก!”

“เจ้าใช้กลอุบายอะไรหลอกลวงเสด็จพ่อ!”

ลั่วชิงยวนยกยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้ามิเคยคิดเลยหรือว่าข้าคือหยวนหนิงตัวจริง”

“ข้ามิเชื่อ!” หล่างชิ่นโกรธจัด

“เชื่อหรือไม่ก็สุดแท้แต่เจ้า พิษที่เจ้าใส่ไว้ในร่างของฉินเชียนหลี่มียาแก้พิษหรือไม่? มอบยาแก้พิษมา แล้วข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า”

เสียงของลั่วชิงยวนเย็นชาและเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

หล่างชิ่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่า แม้ว่าข้าจะมียาแก้พิษ ข้าก็จะมิให้เจ้าหรอก ต่อให้ต้องตายก็จะตาย!”

แววตาของลั่วชิงยวนเย็นชาขึ้นขณะหยิบเหล็กเผาไฟจากเตาถ่านขึ้นมา

เมื่อเหล็กเผาไฟที่ร้อนแดงเข้าใกล้หล่างชิ่นก็ทำให้หล่างชิ่นสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เสียงของลั่วชิงยวนเย็นชา “กลัวแล้วรึ? ดูสิว่ามีอะไรอยู่บนนั้น”

หล่างชิ่นเงยหน้าขึ้นมอง

หายใจมิทั่วท้อง

จ้องมองลั่วชิงยวนด้วยความโกรธ “เจ้าฆ่าข้าเลยสิ มิเช่นนั้นข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้หมากิน!”

ลั่วชิงยวนมีสีหน้าเรียบเฉย ขณะหยิบเหล็กเผาไฟร้อนแดงจี้ไปที่ใบหน้าของหล่างชิ่น