ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 102

”เจ้ารักษาหน้าข้าหน่อยไม่ได้หรือไร? แค่นี้เจ้ายังทำข้าอับอายไม่พออีกรึ?”

น้ำเสียงตำหนินั้นเป็นเหมือนดั่งมีดแหลมคมที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจของลั่วชิงยวน

แม้ว่านางจะชินชาแล้วกับเรื่องนี้ แต่ลั่วชิงยวนก็ยังคงรู้สึกไม่ดี ตอนนี้เหมือนว่านางได้กลายเป็นลั่วชิงยวนอย่างสมบูรณ์ และรับรู้ได้ถึงอารมณ์และความเจ็บปวดทั้งหมดของร่างลั่วชิงยวน

แต่นางก็โศกเศร้าอยู่เพียงชั่วขณะเท่านั้น

สิ่งที่ลั่วไห่ผิงสนใจก็มีแค่ว่า ตัวตนของนางนั้นจะทำให้เขาต้องขายหน้า ในเมื่อนางเป็นบุตรสาวที่ตัดทิ้งไปแล้ว ไยนางเองต้องมีเยื่อใยอยู่ด้วยเล่า

ยิ่งไปกว่านั้นลั่วไห่ผิงก็มีท่าทีเปลี่ยวเหงา และเขาเองก็ไม่มีญาติสนิทเลยเหมือนกัน

ลั่วไห่ผิงจากไปแล้ว

เมื่อมองแผ่นหลังที่อ้างว้างของเขา ลั่วชิงยวนก็หันกลับมาและมองไปยังจวนมหาราชครูที่ยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม

ประกายเย็นเยียบฉายแวบผ่านดวงตาของนาง

นางจะต้องมาร่วมงานฉลองวันเกิดให้ได้

นางแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเหนือจวนมหาราชครู มันมีบรรยากาศที่อึมครึมอยู่จริง ๆ แต่ก็ไม่มากนัก นางไม่ได้เห็นสิ่งอื่นใดอีก

ก่อนอื่นต้องลองเดินสำรวจรอบ ๆ จวนดูเสียก่อน

“แม่นมเติ้ง ออกไปลองถามคนแถวนี้มาซิว่า ช่วงนี้ในจวนมหาราชครูมีเหตุประหลาดอันใดบ้าง”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากที่แม่นมเติ้งเดินจากไป ลั่วชิงยวนก็เดินไปข้างหน้าพร้อมมีเข็มทิศอยู่ในแขนเสื้อ

เมื่อเดินไปถึงประตูหลังของจวนมหาราชครู นางก็บังเอิญได้เห็นคนรับใช้กลุ่มหนึ่งช่วยกันขนกล่องไม้สีดำหลายกล่องออกมาทางประตูหลัง กล่องพวกนี้ล้วนมีอักขระกำกับไว้

มีตราประทับเขียนว่าหลิงหยวนถัง

นั่นคือร้านขายโลงศพ

จากนั้นลั่วหรงก็ปรากฏตัวที่ประตูด้านหลัง “ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วชิงยวนก็เริ่มครุ่นคิดอย่างจริงจัง

“พระชายา ในจวนมหาราชครูจะต้องมีเรื่องมากมายแน่ เหตุใดท่านไม่แสดงพลังพิเศษของท่านเล่าเจ้าคะ? หากว่าแก้ไขปัญหาให้พวกเขาได้ ยังจะมีใครกล้ามิให้พระชายามาร่วมงานฉลองวันเกิดของท่านมหาราชครูกัน?”

แม่นมเติ้งคิดว่า ปัญหาที่เกิดในจวนมหาราชครูต้องใหญ่กว่าที่ลั่วชิงยวนเคยจัดการมา หากว่าพระชายาสามารถแก้ปัญหาครั้งนี้ได้ นางย่อมเป็นแขกคนสำคัญของจวนมหาราชครู แล้วถึงตอนนั้นจะมีผู้ใดหน้าไหนกล้าดูถูกพระชายาอีกเล่า?

แม้แต่อัครเสนาบดีลั่วก็มิอาจมาดูถูกได้

ลั่วชิงยวนส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าเกรงว่าปัญหามันจะแก้ไขไม่ง่ายเช่นนั้นสิ หากว่าข้าบุ่มบ่ามกระทำอันใดลงไป พวกเขาอาจไม่ให้ข้าเข้าไปแล้วก็เห็นข้าเป็นพวกโกหกหลอกลวงก็ได้”

บิดาของนางไปหาพวกเขาพร้อมกับนักพรตเต๋ามาแล้ว แต่ผลเป็นเช่นไรก็เห็นกันอยู่

ในสายตาของจวนมหาราชครู เป้าหมายของนางเองก็ไม่ต่างจากลั่วไห่ผิงเท่าไรนัก

“หากว่าเจ้าอยากจะแก้ปัญหา เจ้าก็ต้องหาให้ได้ก่อนว่า มันเกิดอันใดขึ้นในจวนพวกเขากันแน่” ลั่วชิงยวนมองด้วยสายตามีความหมาย ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วจากไป

แม่นมเติ้งรีบเดินตามนางไป “พระชายา ท่านจะไปไหนต่อหรือเจ้าคะ?”