ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 104

ก่อนที่แม่นมเติ้งจะเข้าถึงกองหุ่นกระดาษนั้น ร่างที่อยู่ในกองกระดาษก็ลุกขึ้นจนตุ๊กตากระดาษร่วงพรูลงบนพื้น

แม่นมเติ้งตกตะลึงไปอีกครั้ง

เมื่อนางมองลั่วชิงยวนอย่างพินิจ แม่นมเติ้งก็พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “พระชายา ท่านปลอดภัยหรือไม่เจ้าคะ?”

ลั่วชิงยวนปัดมือไปมาและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “ข้าจะเป็นอะไรไปได้เล่า”

ลั่วชิงยวนหันหน้าไปมองเจ้าของร้านที่นอนอยู่บนพื้น นางกับแม่นมเติ้งช่วยกันอย่างมากเพื่อจะลากเขาออกมา

ชายผู้นั้นหมดสติไป และมีรอยบวมแดงเห็นได้ชัดอยู่บนหน้าผาก รวมถึงมีอักขระเวทย์หลายตัวอยู่ด้วย

นี่เป็นรอยประทับที่เข็มทิศชะตาทิ้งเอาไว้

นางเดินตรงไปที่โต๊ะแล้วหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดออกก่อนที่จะอ่านอย่างละเอียด

ธงอัญเชิญวิญญาณ โคมไฟล่อวิญญาณ จานสังเวยโลหิต ยันต์ชาตะ…

มากมายหลายสิ่งยิ่งนัก

สิ่งของพวกนี้ล้วนมีไว้เพื่อดึงดูวิญญาณ

มีเสียงเล่าลือออกมาว่า จวนมหาราชครูนั้นมีวิญญาณสิงสู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่า พวกเขาเป็นผู้อัญเชิญวิญญาณเหล่านั้นมาเอง?

หากว่าต้องการขจัดวิญญาณร้ายแน่นอนว่าต้องไม่ใช้ของพวกนี้

ตอนนั้นเองเจ้าของร้านก็ฟื้นขึ้นมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดและสีหน้าก็งุนงง เมื่อเขามองเห็นตุ๊กตากระดาษที่กระจัดกระจายอยู่รอบร้านเขาก็เหมือนจะเข้าใจขึ้นมาว่าเกิดอะไรขึ้น

“ท่านบ้าหรือไรถึงได้มีธงอัญเชิญวิญญาณมากมายขนาดนี้? หากว่าท่านไม่ทำตามกฎ ก็ต้องเจอปัญหาแน่” ลั่วชิงยวนปิดสมุดบัญชีและหันไปมองเจ้าของร้าน

เจ้าของร้านตกตะลึงและมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านเป็นใครกัน?”

“ข้าจะเป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับท่าน แต่ว่าข้าจะแก้ปัญหาที่ท่านก่อขึ้น ข้าหวังว่า ท่านจะบอกข้ามาตามตรงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนมหาราชครู” ลั่วชิงยวนมองเขานิ่ง ๆ

เจ้าของร้านนิ่วหน้าและรู้สึกอับอายมาก ก่อนที่จะบอกตะกุกตะกักว่า “ข้าก็แค่รับเงินมาแล้วก็ทำตามที่มีคนสั่ง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

ลั่วไห่ผิงเป็นหลานของมหาราชครูลั่ว?

เพื่อที่จะช่วยลั่วไห่ผิง มหาราชครูลั่วเลยไม่มีเวลาได้ไปช่วยภรรยาและลูกของตน ทำให้พวกเขาต้องตายในกองเพลิง

เช่นนี้จึงไม่แปลกว่า เหตุใดคนอย่างลั่วไห่ผิงถึงได้สงบเสงี่ยมเจียมตนนักเมื่ออยู่ที่จวนมหาราชครู เขาคงรู้สึกผิดมาก

“เพราะแบบนี้ตระกูลลั่วถึงได้ต้องการอัญเชิญวิญญาณ แต่คนผู้นี้ตายไปหลายสิบปีแล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอัญเชิญผู้ใดกลับมา พวกเขาล้มเหลวหลายครั้งและยังดึงดูดของที่ไม่ดีมาแทนอีกด้วย”

เจ้าของร้านอดบ่นไม่ได้ ร้านของเขาเองก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย

“ในเมื่อท่านมีธงอัญเชิญวิญญาณ ท่านไม่รู้ผลกระทบของสิ่งนี้หรือไร? หากว่าพวกเขาเอาไปใช้เอง มีโอกาสแค่ไหนกันที่จะอัญเชิญวิญญาณที่ต้องการมาได้น่ะ? นี่ท่านหาเรื่องเดือดร้อนให้ผู้คนแท้ ๆ” น้ำเสียงลั่วชิงยวนไม่พอใจ

เจ้าของร้านปาดเหงื่อและตอบว่า “พวกเขาบอกว่าจะมีปรมาจารย์มาทำพิธีให้ ของที่พวกเขาต้องการนั้นพิเศษทั้งนั้น ข้าก็เลยคิดว่าเขามีผู้มีพลังแกร่งกล้าคอยช่วยเหลือ”

ผู้มีพลังแกร่งกล้า…