ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1054

ฟู่เฉินหวนก็ประหลาดใจเช่นกัน

เขาสั่งให้ซูโหยวส่งคนไปสืบประวัติของผู้ที่แจ้งความเหล่านั้นทันที

โดยให้ไปเยี่ยมเยียนและสอบถามข้อมูลและเบาะแสเพิ่มเติมทีละคน

ลั่วชิงยวนก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมเยียนด้วยตนเองเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม

แต่ขณะที่กำลังจะออกจากประตู เด็กขอทานตัวน้อยก็วิ่งตรงมาหานาง

แล้วยื่นสิ่งของบางอย่างให้นาง ก่อนจะวิ่งหนีไปทันที

“ช้าก่อน!” ลั่วชิงยวนแทบจะเรียกเขามิทันด้วยซ้ำ

นางรีบคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกดู

ปรากฏว่าเขียนไว้ว่า ตระกูลเหยียนจะฆ่าปิดปากกระหม่อม หากท่านสามารถช่วยชีวิตกระหม่อมได้ กระหม่อมจะมอบหลักฐานทั้งหมดให้ท่าน! คืนนี้เที่ยงคืนโปรดเสด็จไปรอกระหม่อมที่ใต้ต้นไทรเมืองหลิวหยางตะวันตก เสด็จมาคนเดียว!”

“เกิดอะไรขึ้น?” ฟู่เฉินหวนก้าวเข้ามา

ลั่วชิงยวนรีบส่งกระดาษแผ่นนั้นให้เขา

ฟู่เฉินหวนอ่านแล้วก็ตกตะลึง นัยน์ตาเคร่งขรึมขึ้น

จากนั้นเดินเข้าประตูไป

“เป็นลายมือของวังชิง”

“เขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของจูหงและยังมีข้อมูลลับมากมาย หลังจากจูหงหายตัวไป แม่ทัพใหญ่ฉินก็ให้ความสำคัญกับวังชิง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลั่วชิงยวนจึงถามว่า “เช่นนั้นคืนนี้ท่านอ๋องจะไปคนเดียวหรือเพคะ? หม่อมฉันขอไปกับท่านอ๋องด้วยเถิด”

นางมิสบายใจเลย

หากเป็นกับดักจะทำอย่างไร

ฟู่เฉินหวนคิดจะปฏิเสธ แต่ก็นึกถึงถ้อยคำของท่านเซียนฉู่ขึ้นมาได้

สิ่งที่เขาคิดว่าดีอาจมิใช่สิ่งที่นางต้องการก็ได้

ลั่วชิงยวนแต่งเข้ามาอยู่ในตำหนักมานานแล้ว เรื่องที่นางพอใจมีน้อยมาก ถูกเขาจำกัดอยู่ทุกด้าน ห้ามอย่างนั้นห้ามอย่างนี้เสมอ

ต่อไปนี้นางจะว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้นเถิด

“ก็ได้”

ลั่วชิงยวนถึงกับตะลึง มิคิดว่าฟู่เฉินหวนจะตอบตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้

“เช่นนั้นหม่อมฉันขอพาซ่งเชียนฉู่ไปด้วยได้หรือไม่เพคะ?” ลั่วชิงยวนถามอีกครั้ง

ฟู่เฉินหวนพยักหน้า “ได้”

ลั่วชิงยวนจึงพอใจ “เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวไปเตรียมตัวก่อนเพคะ”

เมื่อคืนซ่งเชียนฉู่ยังบอกว่าจะช่วยสืบสวนคดีนี้ด้วย

คงอยากจะรู้ให้กระจ่างว่า เหตุการณ์คนหายตัวไปในเมืองหลวงช่วงนี้เป็นอย่างไร

วังชิงคนนี้อาจจะรู้เรื่องที่จูหงหายตัวไป

เมื่อเปิดประตูเข้าไป อากาศเย็นยะเยือกก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้าทันที

ซ่งเชียนฉู่ถึงกับตัวสั่นเล็กน้อย

เมื่อเห็นซ่งเชียนฉู่ดูหวาดกลัว ลั่วชิงยวนจึงจับมือของนางไว้

หลังจากเข้าไปในลานบ้าน ทั้งสามก็ค้นหาไปทั่ว

“วังชิง?” ลั่วชิงยวนตะโกนเรียกสองสามครั้ง

แต่ก็มิมีใครตอบ

ขณะที่กำลังจะเข้าไปค้นหาในบ้านหลังในสุด

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของฟู่เฉินหวน “มิต้องหาแล้ว!”

ลั่วชิงยวนหันกลับไปจึงเห็นฟู่เฉินหวนกำลังจ้องมองที่เพิงหญ้า

ใจของลั่วชิงยวนเต้นแรงขณะรีบวิ่งไป

แล้วก็เห็น... โครงกระดูกขาวบนพื้น

ซ่งเชียนฉู่ร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วปิดปากไว้อย่างหวาดกลัว

ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง นั่นเป็นโครงกระดูกที่สมบูรณ์

หากเป็นเพียงโครงกระดูกก็ยังพอทน แต่กลับมีเสื้อผ้าหลวม ๆ ปกคลุมอยู่ด้วย