ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1063

“ตราบใดที่ลั่วชิงยวนยังมิสิ้นชีพ เจ้าก็อย่าหวังจะพาลั่วเยวี่ยอิงไปไหนได้!”

“นางอยู่กับตัวข้ามานานแล้ว ก็มิรู้ว่าจะทนได้อีกกี่วัน หากเจ้ามิต้องการให้ลั่วชิงยวนตายก็จงมองดูลั่วเยวี่ยอิงสิ้นใจไปเถิด!”

น้ำตาไหลรินอาบแก้มนวลของลั่วเยวี่ยอิงเมื่อได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของไทเฮา นางกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากฟู่เฉินหวนด้วยเสียงสั่นเครือ

“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋องโปรดช่วยหม่อมฉันด้วย!”

“ท่านอ๋อง… ท่านรักหม่อมฉันมิใช่หรือเพคะ? เหตุใดท่านจึงต้องลังเลเรื่องการสังหารลั่วชิงยวนเช่นนี้...”

“ลั่วชิงยวนช่วยท่านได้ หม่อมฉันก็ช่วยท่านได้เช่นกัน! ท่านอ๋องโปรดช่วยหม่อมฉันด้วย!”

ลั่วเยวี่ยอิงร้องด้วยความทรมาน

ดูเหมือนจะเจ็บปวดอย่างมากอย่างแน่นอน

ลั่วชิงยวนแอบชะเง้อมองดู พยายามจะมองว่าลั่วเยวี่ยอิงถูกกักขังไว้ที่ใด

แต่ก็มองมิเห็นเลย

กลับเห็นฟู่เฉินหวนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ซึ่งก้าวเล็ก ๆ นั้นแสดงให้เห็นได้ชัดว่าเขาได้ระงับความเจ็บปวดจนถึงขีดสุดแล้ว

หากมิใช่เพราะความเจ็บปวดถึงขีดสุด เขาคงมิแสดงอาการเช่นนี้

ลั่วชิงยวนกังวลอย่างยิ่ง

ไทเฮาและคนอื่น ๆ ต่างคิดว่าฟู่เฉินหวนรักลั่วเยวี่ยอิง แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขาถูกควบคุมด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์จากแคว้นหลีและโอสถจตุรธาตุ ซึ่งก่อให้เกิดความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

“กระหม่อมจะลองคิดดูอีกครั้ง” ฟู่เฉินหวนกล่าวแล้วเตรียมจะเดินจากไป

แต่ทว่าเหล่าทหารก็เข้ามาขวางทางเขาไว้

ไทเฮาพูดเสียงเย็นชา “เจ้าต้องตัดสินใจในวันนี้!”

“ตัวข้าไม่มีเวลาให้เจ้าคิดแล้ว!”

ด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

ฟู่เฉินหวนจึงจำต้องยอมรับ “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะใช้ชีวิตของลั่วชิงยวนแลกกับชีวิตของลั่วเยวี่ยอิง”

ไทเฮาฟังแล้วก็พึงพอใจ “เช่นนั้นตัวข้าก็จะรอให้เจ้าเอาหัวของลั่วชิงยวนมาให้”

เมื่อนางโบกมือ ทหารจึงเปิดทางให้ฟู่เฉินหวน

ฟู่เฉินหวนเดินออกจากพระตำหนักโช่วสี่อย่างยากลำบาก

พยายามจะเดินต่อไป

ลั่วชิงยวนตามไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าเขาเดินแทบมิไหวแล้วและกำลังจะล้มลง

หลังจากกินยาที่ลั่วชิงยวนให้ อาการของฟู่เฉินหวนก็ดีขึ้นบ้าง

ดูเหมือนว่าโอสถสงบจิตที่ทำจากเห็ดเซียนญาณวารีจะมีประสิทธิภาพมากกว่าโอสถสงบจิตทั่วไปหลายเท่า

สามารถบรรเทาความเจ็บปวดได้รวดเร็วกว่า

“ฟู่เฉินหวน หม่อมฉันจะบอกท่าน ท่านถูกควบคุมด้วยน้ำศักดิ์สิทธิ์จากแคว้นหลี”

“ลั่วเยวี่ยอิงกินโอสถจตุรธาตุ สิ่งนี้จึงสามารถควบคุมท่านได้”

“ท่านมิสามารถขัดคำสั่งนางได้ และเมื่อท่านรู้สึกว่าถูกควบคุมก็จะมิสามารถต่อต้านได้”

“หากท่านยิ่งต่อต้านและยิ่งพยายามจะหลุดพ้นจากพันธนาการ ก็จะยิ่งได้รับผลกระทบและความเจ็บปวดมากขึ้น”

“ท่านทำได้เพียงยอมตาม ลั่วเยวี่ยอิงพูดอะไร ท่านก็ต้องพยายามทำตามทุกอย่าง การยอมรับคำเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ทำได้หรือไม่เป็นอีกเรื่องหนึ่ง สิ่งนี้ต้องการพลังจิตที่แข็งแกร่ง”

“หม่อมฉันคิดว่า ถึงแม้จะมิสามารถหลุดพ้นจากการควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ แต่ก็สามารถลดความเจ็บปวดลงได้มาก”

“ดังนั้นลั่วเยวี่ยอิงจึงมิใช่ผู้ควบคุมความเป็นความตายของท่าน ท่านมิต้องกลัวเพคะ”

ลั่วชิงยวนอธิบายอย่างอดทนและจริงจัง

ฟู่เฉินหวนฟังอย่างตั้งใจขณะมองหน้าจริงจังของลั่วชิงยวน

แล้วอดมิได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนาง