สำนักหมอหลวง
ตอนนี้หมอเซิ่งไป่ชวนผู้เป็นศิษย์เอกของหัวหน้าหมอหลวงมู่ได้เข้ารับราชการในสำนักหมอหลวงอย่างเป็นทางการแล้ว
ขณะที่ลั่วชิงยวนมาถึง หมอเซิ่งไป่ชวนก็บังเอิญออกไปเยี่ยมไข้เสียแล้ว
หัวหน้าหมอหลวงมู่จึงเรียกนางไปยังคลังโอสถ
“ข้าทราบอยู่แล้วว่าท่านจะต้องมา”
“เป็นเพราะเรื่องของตระกูลเหยียนใช่หรือไม่?”
หัวหน้าหมอหลวงมู่เอ่ยถาม
ลั่วชิงยวนพยักหน้า “หัวหน้าหมอหลวงมู่คงทราบดีว่าขณะนี้เรากำลังเผชิญกับอะไรอยู่ หมอเซิ่งไป่ชวนอาจเป็นบุคคลสำคัญยิ่ง”
หัวหน้าหมอหลวงมู่ถอนหายใจ “ข้าเข้าใจ”
“แต่ข้ายังหวังว่าหากมิจำเป็นจริง ๆ ก็อย่าได้เปิดเผยตัวตนของเขาเลย”
“เพราะนั่นเป็นเรื่องที่เป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับเขา”
ลั่วชิงยวนพยักหน้า “วางใจเถิดหัวหน้าหมอหลวงมู่ ข้ามีสติปัญญาพอ”
มินานนักหมอเซิ่งไป่ชวนก็กลับมา
“พระชายา ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรขอรับ?”
“ข้ากำลังจะไปตรวจพระวรกายให้ไทเฮาพอดี จึงจำเป็นต้องมีคนจากสำนักหมอหลวงไปด้วย”
“เจ้าตามเข้ามาที”
เมื่อหมอเซิ่งไป่ชวนได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้าโดยมิสงสัยแม้แต่น้อย
......
พระตำหนักโช่วสี่
ขณะที่ลั่วชิงยวนก้าวเข้าไปในห้อง เสียงหัวเราะเย้ยหยันอันเย็นชาของไทเฮาก็ดังขึ้น “อ๋องผู้สำเร็จราชการกระทำการรวดเร็วเสียจริง”
ทันทีที่ไทเฮายกมือขึ้น ทหารองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ก็จะก้าวมาข้างหน้า
แต่เมื่อหมอเซิ่งไป่ชวนตามลั่วชิงยวนเข้ามา สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที
ลั่วชิงยวนอมยิ้ม “ได้ยินมาว่าไทเฮาทรงมีอาการร้อนใน ร้อนรุ่มกระสับกระส่าย หม่อมฉันจึงได้พาหมอเซิ่งไป่ชวนมาตรวจพระวรกายให้เพคะ”
ไทเฮาจ้องมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาดุร้าย
แล้วโบกมือส่งสัญญาณให้คนอื่นถอยออกไป
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงแฝงไปด้วยความหวาดกลัว
ลั่วชิงยวนเป็นใครกัน เหตุใดนางจึงรู้เรื่องนี้!
“เจ๋อเฉิงหรือ? เหอะ เขาเต็มใจรับใช้ตัวข้าเท่านั้นเอง” ไทเฮาเย้ยหยัน
ลั่วชิงยวนหรี่ตาลงมองนาง “ดังนั้นท่านจึงใช้เขามาตลอดใช่หรือไม่เพคะ?!”
ไทเฮากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เขาตายเพื่อตัวข้า นับว่าตายอย่างสมเกียรติแล้ว”
ลั่วชิงยวนกำมือแน่น แล้วหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา
“ก่อนตายเขาบอกเรื่องนี้กับหม่อมฉันแล้ว สมุดเล่นนี้บันทึกเรื่องราวชีวิตของเขา และเรื่องชั่วร้ายที่เขาเคยกระทำตามคำสั่งของท่านทั้งหมดและเขาต้องการชดใช้บาปกรรมที่ทำลงไป”
“แต่หม่อมฉันคิดว่า คนที่ควรชดใช้บาปกรรมคือท่านต่างหาก”
“ท่านทำร้ายเจ๋อเฉิงด้วยการใช้เขาทำร้ายผู้คนมากมายนับมิถ้วน”
“เพื่อปกปิดตัวตนของเซิ่งไป่ชวน ท่านได้สังหารพระสนมและองค์ชายในวังไปมากมาย”
“หากท่านมิปล่อยตัวลั่วเยวี่ยอิง หม่อมฉันจะเปิดเผยเรื่องทั้งหมดนี้ต่อหน้าธารกำนัลให้รู้กันทั้งแผ่นดิน!”
ใบหน้าของไทเฮาซีดเผือดทันที

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรี สนุกมากทุกต่อนค่ะ...
อ่านมาสามร้อยกว่าตอน ยอมรับว่านางเอกเป็นคนเก่ง เก่งแต่ทำเรื่องโง่ๆ โง่จนอ่านไปเจ็บอกไป โมโหจนจะเป็นลม ทำเพื่อผู้ชายแบบอิอ๋องไม่รู้กี่รอบ อีกกี่ตอนนางเอกถึงจะฉลาด...
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...