ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1069

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่จึงบุกเข้าไปในห้องทันที

ทำให้หญิงสาวในห้องตกใจจนจะกรีดร้องออกมา แต่ยังมิทันได้ร้องก็ถูกปิดปากเอาไว้

แล้วถูกสับท้ายทอยด้วยฝ่ามือจนสลบไป

เงาร่างนั้นแบกนางขึ้นแล้ววิ่งออกจากห้อง หมายจะหลบหนีออกจากตำหนักอ๋อง

แต่เมื่อวิ่งออกไปก็มีเงาร่างหนึ่งมาขวางทางไว้

ลั่วชิงยวนกำมือแน่นมองชายชุดดำตรงหน้าด้วยสายตาเฉียบคม

“เจ้าจะจับซ่งเชียนฉู่ไปทำอะไร?”

คนร้ายชุดดำได้ฟังดังนั้นก็เปลี่ยนสีหน้า รีบเปิดผ้าคลุมออกจึงเห็นว่าคนที่ตนแบกอยู่นั้นคือซ่งเชียนฉู่ มิใช่ลั่วเยวี่ยอิง!

เมื่อเห็นท่าทางตกใจของเขา ลั่วชิงยวนรู้สึกหนาวเหน็บในใจ

คนร้ายชุดดำตบหลังซ่งเชียนฉู่ ทำให้ซ่งเชียนฉู่ล้มลงไปหาลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนรีบก้าวเข้าไปรับซ่งเชียนฉู่ทันที

ส่วนคนร้ายชุดดำฉวยโอกาสหลบหนี

แต่เขาจะหนีได้อย่างไร

ทั้งลั่วอวิ๋นสี่และอู๋อิ่งต่างก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

ทั้งสองยืนขวางทางคนร้ายชุดดำไว้

จากนั้นทั้งสามคนก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด

ลั่วชิงยวนวางซ่งเชียนฉู่ลง พลางเฝ้ามองวรยุทธของคนร้ายชุดดำเงียบ ๆ

จึงรู้ว่าคนผู้นี้เป็นคนร้ายที่นางเคยไล่ล่ามาก่อน

และเคยเกือบจะฆ่าฟู่จิ่งหลีด้วย

ก่อนหน้านี้นางคิดว่าเป็นหมอกู้ แต่หลังจากหมอกู้เสียชีวิต นางก็มิสงสัยอีกต่อไป

ทว่าในวันนี้กลับพิสูจน์ได้ว่าคนร้ายนั้นเป็นคนอื่น

ด้วยการโจมตีจากทั้งสองด้าน คนร้ายชุดดำจึงมิสามารถต้านทานได้ ถูกฝ่ามือตบจนกระเด็นไปล้มกระแทกพื้น

เขายังคงคิดจะลุกขึ้นหนี แต่กริชจันทร์เสี้ยวของลั่วชิงยวนจ่ออยู่ที่คอของเขาแล้ว

นางกระชากผ้าปิดหน้าของเขาออกอย่างแรง

อีกฝ่ายรีบหลบตาทันใด

ลั่วชิงยวนกำกริชจันทร์เสี้ยวแน่น ในใจนึกโกรธแค้น “แน่ใจแล้วว่าเป็นท่าน!”

“องค์ชายห้า!”

ฟู่อวิ๋นโจวหลบตาและคิดจะอธิบาย แต่กลับกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

“ข้ารู้ว่าหากเจ้ารู้ว่าข้าเป็นเช่นไร เจ้าจะหนีไปจากข้า ข้าคิดว่าเราเป็นสหายกันก็ยังดีจึงหลอกลวงเจ้ามาตลอด”

ลั่วชิงยวนนึกเย้ยหยัน

“แล้วลั่วเยวี่ยอิงเล่า? ท่านลักพาตัวนางไปให้ไทเฮาก็เพราะถูกบังคับใช่หรือไม่? ใครสามารถบังคับท่านได้?”

ฟู่อวิ๋นโจวกำมือแน่นแล้วก้าวเข้ามา “ชิงยวน มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ข้าหยุดทำมิได้ แม้จะมิอยากทำก็ตาม”

“ข้ามิได้สนใจเสด็จพี่ ข้ามิได้สนใจลั่วเยวี่ยอิง ข้าสนใจเพียงแค่เจ้า!”

“หากในวันนี้เจ้ามิได้กล่าวถึงการช่วยลั่วเยวี่ยอิง ข้าก็จะมิรีบร้อนกระทำการเช่นนี้จนตกอยู่ในกับดักของเจ้า”

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะยิ่งจมลึกลงไปอีก!”

“เสด็จพี่ของข้ากระทำเช่นนี้กับเจ้า เจ้าจะทนทุกข์ทรมานไปเพื่ออะไร!”

“ในใจข้าเคยมีความทะเยอทะยาน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาข้าได้ปกปิดความสามารถตัวเองและแอบฝึกฝนวรยุทธอย่างหนัก ความพยายามที่ข้าได้ทำ ความยากลำบากที่ข้าได้รับมิได้น้อยกว่าเสด็จพี่เลย”

“จนถึงทุกวันนี้ ข้ามิเคยพลาดแม้แต่ก้าวเดียว”

“แต่บัดนี้ข้าอยากละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง”

“ข้าพาเจ้าไปได้หรือไม่? หนีไปจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้!”

ดวงตาของฟู่อวิ๋นโจวแดงก่ำ เขามองนางด้วยความจริงใจแล้วยื่นมือไปหานาง