ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1084

เมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว

ตระหนักได้ว่าคนผู้นี้ตั้งใจล่อลวงเขามาที่นี่

“ข้ามิสนใจ” ฟู่เฉินหวนหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

ลั่วฉิงรีบพูดขึ้น “มิสนใจจริงหรือ?”

“คืนนี้ท่านอ๋องเห็นว่าหล่างชิ่นมีอาการคล้ายใครหรือไม่เล่า?”

ฟู่เฉินหวนหยุดฝีเท้าทันที

ลั่วฉิงเห็นว่าเขาหยุดฝีเท้าก็รู้ว่าเขาคงทำเป็นมิสนใจเรื่องนี้มิได้

“ลั่วชิงยวนไปที่เผ่านอกด่านแล้วกลับมา หล่างชิ่นก็กลายเป็นเช่นนี้ ข้าจึงไปสอบสวนที่เผ่านอกด่านโดยเฉพาะ ผลปรากฏว่าพบความลับที่ไม่มีใครรู้”

“ข้าจำได้ว่าพระมารดาของท่านอ๋องเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นหลี แล้วท่านอ๋องทราบหรือไม่เล่าว่ามารดาของลั่วชิงยวน เป็นนักบวชหญิงแห่งแคว้นหลี?”

ฟู่เฉินหวนได้ยินดังนั้น หัวใจก็สั่นสะท้าน

แล้วกำหมัดแน่น

ลั่วฉิงหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ดูเหมือนลั่วชิงยวนจะมิได้บอกเรื่องนี้กับท่านอ๋อง”

“ดูเหมือนพวกท่านทั้งสองจะรักใคร่กันดี แต่กลับมีความลับที่ปกปิดซึ่งกันและกันอยู่มิน้อย”

“สิ่งที่สามารถควบคุมผู้คนได้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่มารดาของลั่วชิงยวนคิดค้นขึ้น มารดาของนางยังมีความสัมพันธ์กับราชาเผ่านอกด่านด้วย จึงเก็บซ่อนความลับทั้งหมดไว้ในเผ่านอกด่าน”

“ดังนั้นลั่วชิงยวนจึงได้เป็นราชาเผ่านอกด่าน”

“ตอนนี้ท่านอ๋องคงเข้าใจแล้วกระมัง”

“ลั่วชิงยวนกลับมายังแคว้นเทียนเชวีย มิใช่เพื่อถอนพิษให้ท่านอ๋อง แต่เพื่อที่จะคิดค้นพิษที่ยังมิเสร็จสมบูรณ์ต่อไปต่างหาก”

“หล่างชิ่นเป็นหนูทดลองของนาง”

“และท่านอ๋องเองก็เช่นกัน”

“อีกเรื่องหนึ่งคือมารดาของลั่วชิงยวนเป็นเพื่อนสนิทกับเจ๋อเฉิง”

“เมื่อก่อนพระมารดาของท่านอ๋องกับมารดาของลั่วชิงยวนก็ติดต่อกันบ่อย เพราะพวกนางเป็นคนบ้านเดียวกัน”

“ท่านอ๋องมิเคยคิดหรือว่ามารดาของลั่วชิงยวนเป็นคนทำร้ายพระมารดาของท่านอ๋องหรือไม่?”

“ตอนนี้ท่านอ๋องถูกพิษควบคุม เป็นเพราะมารดาของลั่วชิงยวนหรือไม่?”

คำพูดต่อเนื่องกันนี้ทำให้สมองของฟู่เฉินหวนแทบจะระเบิด

เขากำหมัดแน่น แล้วตะโกนด้วยความโกรธ “หยุดพูด!”

“เจ้าตั้งใจบอกเรื่องนี้กับข้า ก็เพื่อที่จะยุยงให้ข้ากับลั่วชิงยวนแตกหักกัน”

นางนอนมิหลับ จึงนั่งดื่มชาชมจันทร์อยู่ที่ศาลา

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน มีเงาร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในบ้านอย่างเงียบเชียบ

เหยียนหน่ายซินเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอ บๆ สายตาของนางจ้องมองลั่วชิงยวนที่ศาลา

แล้วกำลังจะเข้าไป

แต่ก็มีเงาดำพุ่งเข้ามาขวางหน้านางไว้

เหยียนหน่ายซินตกใจ ถูกพลังลมปราณที่รุนแรงของอีกฝ่ายผลักออกไปหลายก้าว

เมื่อตัวได้ เหยียนหน่ายซินก็ตกตะลึงเมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้า

“องค์ชายห้า?”

ฟู่อวิ๋นโจวมิเคยสวมชุดสีดำต่อหน้าคนอื่น เขามัดผมสูง ไม่มีอาการป่วยหรืออ่อนแอเลย ดวงตากลับเฉียบคมอย่างยิ่ง

“ข้าตามเจ้ามาตลอดทาง เจ้าจะทำอะไรลั่วชิงยวน?”

เหยียนหน่ายซินประหลาดใจ แล้วก็หัวเราะเบา ๆ “ตามหม่อมฉันมาตลอดทางหรือ? หรือว่าตามลั่วชิงยวนมาตลอดทางกันแน่?”

“มิคาดคิดเลยว่าองค์ชายห้าจะแสร้งทำเป็นคนธรรมดา ซ่อนตัวได้ลึกซึ้งเสียจริง”

วรยุทธและพลังอำนาจนี้มิเหมือนกับคนที่ป่วยเรื้อรังตลอดทั้งปีเลย