ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 109

ลั่วชิงยวนก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ก่อนพบเทียนเล่มหนึ่งในห้องนางจึงจุดจนมันสว่างไปทั่ว

ฉะนั้นแล้วในห้องรับรองแขกอันยิ่งใหญ่แห่งนี้ มีเพียงแสงเทียนเล่มนี้เพียงอย่างเดียว

ท่ามกลางความมืดดังกล่าว มีไฟดวงน้อย ๆ สว่างขึ้น มันเป็นดั่งเป้าสายตาท่ามกลางความมืดมิดในยามกลางคืน

ลั่วชิงยวนไม่ได้ปิดประตู นางคลายผ้าห่มออกแล้วล้มตัวลงนอน

ตั้งแต่วินาทีแรกที่นางก้าวเข้าไปในห้องแห่งนี้ เข็มทิศก็สั่นไม่หยุด ที่นี่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและความโกรธแค้น!

ข้างนอกเกิดลมพัดแรงอย่างอธิบายไม่ได้ มันทำให้ใบไม้ในลานบ้านส่งเสียงกรอบแกรบ คล้ายกับเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัว “วะ ฮ่า ฮ่า"

ทันใดนั้นก็มีลมพัดแรง กระแทกมาที่ประตู

เข็มทิศในมือของลั่วชิงยวนหมุนอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ลมเข้าปะทะประตูอย่างแรง จนมันเปิดออก

ลมกระโชกแรงขึ้นและพัดไปทั่ว

ประตูลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดและกระแทกปึงปัง

นางยังคงปลอดภัยในห้องรับรองแขกเล็ก ๆ ของนาง

ไม่ว่าวิญญาณชั่วร้ายจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่มีวิญญาณชั่วร้ายตนใดบุกเข้ามาในห้องได้

นางสัมผัสได้ว่า วิญญาณร้ายเหล่านั้นรวมตัวกันอยู่รอบห้องของนาง และล้อมรอบนางเอาไว้

ลั่วชิงยวนหลับตาและพักผ่อนอย่างไม่สะทกสะท้าน

ใคร ๆ ก็คงรู้สึกหวาดกลัวและรับไม่ได้กับบรรยากาศและสถานการณ์อันมืดมนเช่นนี้

ในตอนนี้นางตระหนักได้แล้วว่า เหตุใดจวนมหาราชครูแห่งนี้จึงมีคนรับใช้น้อยนัก จวนใหญ่โตเช่นนี้เปรียบเสมือนบ้านผีสิง ผู้คนจะไม่หวาดกลัวที่นี่ได้อย่างไร

ผู้ที่ยังทนอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ย่อมต้องมีจิตใจที่กล้าแข็งไม่เกรงกลัวความเป็นและความตายซึ่งหาได้ยากยิ่ง!

……

หลังผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

วิญญาณชั่วร้ายที่รวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ห้องของนางจู่ ๆ ก็สลายไปอย่างสมบูรณ์!

ความสงบที่ด้านนอกกลับมาอีกครั้ง

นางเดินออกจากห้องไปอย่างสับสน บริเวณนี้กลายเป็นค่ำคืนอันเงียบสงบที่ไม่มีลมเลยแม้แต่น้อย

หายไปไหนแล้วนะ?

ความรุนแรงของเหตุการณ์นั้นดูน่ากลัวนัก

การแสดงออกของลั่วหรงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อนางได้เห็นสิ่งนี้

“อวิ๋นสี่! เจ้าเป็นอะไรไป!”

ทันใดนั้นลั่วอวิ๋นสี่ก็ตัวแข็งทื่อขึ้นอย่างน่ากลัว นางบีบคอตัวเองแน่นเสียจนหายใจไม่ออก ใบหน้าของนางแดงก่ำจนแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เมื่อลั่วชิงยวนรีบวิ่งเข้าไป นางก็ได้เห็นฉากนี้เข้า

วิญญาณอาฆาตในตอนนี้แข็งแกร่งเกินไป วิญญาณร้ายเหล่านั้นกำลังต่อสู้กันอยู่ในร่างเดียว!

เหตุการณ์ตรงหน้ายากจะควบคุม ลั่วหรงรู้สึกหวาดกลัวและพยายามจับมือเพื่อหยุดลั่วอวิ๋นสี่ไว้ให้ได้

แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย

ลั่วอวิ๋นสี่ตาเหลือกและมีน้ำลายฟูมปาก…

โชคร้ายนัก นี่อันตรายเกินไปแล้ว!

ลั่วชิงยวนรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและผลักลั่วหรงออกไป "ออกไปให้พ้น! ทุกคนต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"