ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1092

แต่กลับถูกจับแขน แล้วดึงเข้าไปในอ้อมกอด

ลั่วชิงยวนจึงรู้สึกตัว เมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคยก็ตกใจมาก “ท่านมาได้อย่างไรเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนโอบกอดนางแน่นแล้วพูดว่า “ตำหนักนอกเมืองหนาวมาก”

ลั่วชิงยวนผลักเขาออกอย่างแรง “ใช่เพคะ มิเพียงแต่หนาว ยังมีงูด้วย”

มิใช่ว่านางมิเคยอยู่ที่ตำหนักนอกเมือง

สภาพแวดล้อมในครั้งนั้นยากลำบากกว่าฟู่เฉินหวนในตอนนี้มาก

ฟู่เฉินหวนนึกถึงประสบการณ์ในอดีตของนาง จึงจับมือของนางด้วยความห่วงใย “ชิงหยวน ครั้งนั้นเจ้าลำบากมาก”

“เป็นข้าที่ต้องขอโทษเจ้า”

ใต้แสงจันทร์ ลั่วชิงยวนมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย “เรื่องในอดีต ผ่านไปแล้ว มิต้องพูดถึงอีกแล้วเพคะ”

“ท่านทนความหนาวเย็นของตำหนักนอกเมืองมิได้หรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนพูดเสียงต่ำ “ทนการจากลาเจ้ามิได้ต่างหาก”

ใจของลั่วชิงยวนสั่นไหวเล็กน้อย

แล้วก็ใจอ่อนอีกครั้ง

“แต่ถ้าท่านมิไปอยู่ที่ตำหนักนอกเมือง ในตำหนักอ๋องแห่งนี้คนที่ทุกข์ใจก็จะเป็นเราสองคน”

“ข้าจะไป รุ่งเช้าจะกลับ คืนนี้ขอพักอยู่ที่นี่สักคืนได้หรือไม่?”

ฟู่เฉินหวนกลับมาที่เมืองหลวงในเวลากลางคืน

มิใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ

เมื่อไปถึงตำหนักนอกเมือง แล้วเห็นสถานที่ที่นางเคยอยู่ก็รู้สึกราวกับเห็นคืนฤดูหนาวที่ยากลำบากทุกคืน

ใจจึงเจ็บปวด ทำให้อยากกลับมากอดนาง

“ก็ได้เพคะ” ลั่วชิงยวนยอมรับ

เมื่อถูกโอบกอด ความรู้สึกปลอดภัยก็เข้ามา ลั่วชิงยวนจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว

ในความมืด ฟู่เฉินหวนยกมือลูบไล้ใบหน้าของนางเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

......

ยามรุ่งอรุณ ลั่วชิงยวนตื่นขึ้นมา ปรากฏว่าข้างกายไม่มีใครแล้ว

แต่ในผ้าห่มยังคงอบอุ่น เขาคงเพิ่งไปมินาน

ลั่วชิงยวนมิสนใจ และยังคงเดินออกไป

วันนี้ต้องไปที่หอฝูเสวี่ย จึงเปลี่ยนอาภรณ์และไปที่ร้าน

ร้านขายยาของซ่งเชียนฉู่ก็ทำการค้าขายได้อย่างรุ่งเรือง

นางขายสมุนไพรราคาแพง มีเพียงขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวงเท่านั้นที่จะซื้อ

และก่อนหน้านี้ตอนที่ฉู่ลั่วทำนายดวงชะตาก็ได้รู้จักกับขุนนางหลายคน ดังนั้นในปัจจุบัน ร้านขายยาของซ่งเชียนฉู่จึงทำกำไรได้มากกว่าการทำนายดวงชะตามาก

อย่างไรก็ตามนางจะให้ยาแก่คนยากจนที่มาขอซื้อยาโดยมิคิดเงิน แต่ต้องกินยาในที่นั้นเลย ห้ามนำไปกลับไป

เพื่อป้องกันคนที่มีจิตใจมิดี หลอกลวงนำยาไปขาย

เมื่อลั่วชิงยวนมาถึง ซ่งเชียนฉู่ก็ดึงนางมาช่วย “ท่านมาพอดี วันนี้ได้สมุนไพรมาอีกชุด ช่วยข้าจัดการหน่อย”

“วันนี้เฉินเซี่ยวหานมิอยู่ ข้าจัดการคนเดียวแทบมิไหวแล้ว”

ลั่วชิงยวนจึงช่วยจัดสมุนไพรใส่ตู้

“แล้วหลังจากกลับมาจากซีหยาง ร้านได้รับจดหมายที่เป็นของท่านด้วย ข้าว่าจะส่งให้ท่านอยู่พอดี”

ลั่วชิงยวนตกใจเล็กน้อย “จดหมายหรือ?”