ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1113

“เจ้าแต่งกายให้เรียบร้อย มิต้องรีบร้อน ข้าจะออกไปดูเอง” ฟู่เฉินหวนปล่อยนาง แล้วเดินออกจากห้องอย่างสงบนิ่ง

ลั่วชิงยวนรีบแต่งกาย เมื่อพบหน้ากากบนเตียงก็รีบสวมใส่แล้วจัดแจงอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงค่อย ๆ ก้าวออกไปอย่างใจเย็น

เมื่อออกมาก็พบกับใต้เท้าเหอ

และเหล่าองครักษ์

แต่มิพบศพของเหยียนผิงเซียว

ใต้เท้าเหอมองนางด้วยความสงสัย “เมื่อคืนท่านเซียนฉู่ไปที่ใดหรือขอรับ ข้าเคาะประตูเรียกก็ไร้ผู้ตอบรับ ท่านเซียนฉู่ทราบหรือไม่ว่าเมื่อคืนมีคนตายอยู่หน้าประตูบ้านของท่าน?”

ลั่วชิงยวนใจหาย พวกใต้เท้าเหอมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ศพก็ถูกพวกเขาเอาไปแล้วด้วย

เคาะประตูแล้วไม่มีคนตอบหรือ?

นางมิได้ยินเสียงเคาะประตูจริง ๆ

นางสบตากับฟู่เฉินหวน

แล้วจึงตอบว่า “ข้าดื่มสุราอยู่กับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ”

ฟู่เฉินหวนยืนกอดอก มุมปากมีรอยยิ้มจาง

แล้วเอ่ยว่า “ข้าก็บอกแล้วว่าข้ากับท่านเซียนฉู่ดื่มสุราอยู่ที่หอฝูเสวี่ย เพิ่งกลับมาเมื่อเช้า ใต้เท้าเหอยังมิเชื่ออีกหรือ?”

ใต้เท้าเหอรีบขออภัย “มิได้มีเจตนาดังนั้นพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ผู้ตายคือบุตรชายคนโตของตระกูลเหยียน เหยียนผิงเซียว ท่านอ๋องก็ทรงทราบว่าเขามีฐานะพิเศษ บัดนี้มาตายอยู่หน้าบ้านท่านเซียนฉู่ ย่อมต้องสืบหาความจริง เพื่อมิให้ท่านเซียนฉู่ต้องถูกใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เฉินหวนกล่าวอย่างใจเย็น “ใต้เท้าเหอสืบคดีเป็นเรื่องสมควร ท่านเซียนฉู่จะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ข้าเองก็เช่นกัน”

“มีสิ่งใดต้องการสืบถาม เชิญใต้เท้าเหอตามสบาย”

ใต้เท้าเหอพยักหน้า “ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

“เช่นนั้นกระหม่อมขอพาลูกน้องเข้าตรวจค้นในบ้านของท่านเซียนฉู่ก่อน หากเบื้องบนสอบถาม กระหม่อมจะได้ชี้แจงพ่ะย่ะค่ะ”

กล่าวจบ ใต้เท้าเหอก็พาลูกน้องเข้าไปตรวจค้น

ลั่วชิงยวนตกใจ มองฟู่เฉินหวนด้วยสีหน้าขอความช่วยเหลือ

ในห้องนั้นยังรกอยู่เลย...

ฟู่เฉินหวนกระซิบ “ใต้เท้าเหอจะมิพูดจาเหลวไหล”

หลังจากนั้นลั่วชิงยวนและฟู่เฉินหวนก็ตามไปที่ศาลเพื่อดูศพของเหยียนผิงเซียว

ใต้เท้าเหอวิเคราะห์บาดแผลของเหยียนผิงเซียวอย่างจริงจัง “บาดแผลถูกแทงจากด้านหลัง คมมีดเฉียงลง อาวุธสังหารน่าจะมีลักษณะโค้ง”

“เหยียนผิงเซียวอยู่บ้านรักษาตัวดี ๆ ก็มิรู้ว่าเหตุใดจึงมาตายที่ตรอกฉางเล่อได้...”

“หากท่านเซียนฉู่มีเบาะแสใด ขอให้แจ้งโดยเร็วนะขอรับ”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า “ได้เลย”

ฟู่เฉินหวนมองลั่วชิงยวน “ท่านเซียนฉู่ ท่านออกไปก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะพูดกับใต้เท้าเหอ”

ลั่วชิงยวนมองเขาอย่างมิเข้าใจ แต่ก็ก้าวออกไป

ครู่หนึ่ง ฟู่เฉินหวนก็เดินออกมาจากห้อง

ลั่วชิงยวนถามด้วยความสงสัย “ท่านข่มขู่ให้เขาปิดคดีแล้วหรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วพยักหน้า

“ประมาณนั้น ข้าข่มขู่เขามิให้เอาเรื่องของเราไปพูด”