ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1143

หรือว่าเฉินชีมิได้หวั่นเกรงว่านางจะหลบหนีไป?

ครั้นเมื่อนางวิ่งวนรอบเขาและวิ่งออกจากป่า จึงได้ตระหนักว่าสามด้านล้วนเป็นหน้าผาสูงชัน นางจึงเข้าใจว่าเหตุใดเฉินชีมิได้ส่งคนมาเฝ้านาง

ก่อนฟ้าจะมืด นางรีบวิ่งกลับไปยังกระท่อมไม้ไผ่

ทันทีที่กลับเข้าไปในกระท่อม เฉินชีก็ตามมาติด ๆ

แล้วนำอาหารมาให้

“เป็นเช่นไรบ้าง? ทิวทัศน์บนเขางดงามหรือไม่?”เฉินชีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

ลั่วชิงยวนเอนกายพิงเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน “แม่ทัพเฉินช่างมีอำนาจล้นฟ้า ข้าทำสิ่งใด เจ้าก็รู้แจ้งไปเสียหมด”

เฉินชียืนกอดอกเลิกคิ้วครุ่นคิด “แม่ทัพเฉินรึ? นานนักแล้วที่ไม่มีผู้ใดเรียกข้าเช่นนี้”

“เจ้าช่างละม้ายกับสหายเก่าของข้าผู้หนึ่ง”

ใจของลั่วชิงยวนหวั่นไหว

แล้วหัวเราะเยาะ “คนอย่างแม่ทัพเฉินก็มีสหายด้วยหรือ?”

เฉินชียกยิ้มแล้วเลิกคิ้ว “ไม่มี”

“เช่นนั้นเปลี่ยนเป็น... ศัตรูเก่า?”

ลั่วชิงยวนมิอยากพูดเรื่องไร้สาระอีก นางเอ่ยเสียงเย็น “เจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด บอกข้าก่อนได้หรือไม่”

“มิต้องรีบร้อน” เฉินชียกยิ้ม

จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป โดยทิ้งท้ายไว้ว่า “ยามราตรีบนเขาหนาวเย็น จงจำไว้ว่าต้องสวมอาภรณ์เพิ่ม มีอยู่ในตู้”

เมื่อเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ลั่วชิงยวนรีบลุกขึ้นค้นหาในห้องทันที

แล้วพบกระดาษกับพู่กัน จึงรีบวาดภาพภูมิแคว้นบนเขาที่นางจดจำไว้ในวันนี้

รวมถึงเส้นทางที่มาที่นี่ด้วย ซึ่งนางก็จำได้

และวาดภาพภูมิแคว้นโดยรอบไว้ด้วย

ภายนอกไม่มีผู้ใด ลั่วชิงยวนจึงออกไปนอกประตูอย่างระมัดระวังแล้วออกจากป่าไผ่

มายังใจกลางป่าใหญ่

ยามนี้อากาศกำลังจะเข้าสู่เหมันตฤดู อากาศจึงเริ่มหนาวเย็นขึ้นทุกวัน ลมหนาวบนเขายิ่งทำให้ผู้คนหนาวสั่น

นางผิวปาก

ในมิช้าอาเสินก็บินมา

เกาะบนแขนของนาง

“เอาล่ะ นำสิ่งนี้ไปส่ง” นางพับแผนที่ส่งให้อาเสิน

ลั่วชิงยวนลุกขึ้นเดินไปทางด้านหลังอย่างระมัดระวัง

แล้วเห็นว่าร่างที่กำลังวิ่งมาในป่าดูคุ้นเคยยิ่งนัก

นางย่อตัวลง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ลั่วชิงยวนก็ใจระทึก

“ฟู่เฉินหวน!”

อีกฝ่ายก็เห็นนางเช่นกัน เขารีบวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น “ชิงยวน!”

ลั่วชิงยวนวิ่งไปอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของฟู่เฉินหวน

ฟู่เฉินหวนอุ้มนางขึ้นอย่างง่ายดาย

เขากอดนางแน่น “ชิงยวน โชคดีที่เจ้ามิเป็นอะไร”

ลั่วชิงยวนตื่นเต้นดีใจ “ท่านมาได้อย่างไรเพคะ? ท่านมิได้ไปเมืองฉินแล้วหรือ?”

ฟู่เฉินหวนวางนางลง แล้วกล่าวว่า “เดิมทีข้าอยู่ระหว่างทาง แต่ได้รับรายงานลับว่ามีชาวแคว้นหลีปรากฏตัวในซีหลิง เกรงว่าเจ้าจะเป็นอันตราย จึงให้ฟู่อวิ๋นโจวไปเมืองฉินแทน”

กล่าวจบฟู่เฉินหวนก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง “ไปหลบกันก่อนเถิด”

ฟู่เฉินหวนจับมือนางวิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

วิ่งตั้งแต่ยามค่ำคืนอันมืดมิดจนถึงรุ่งอรุณราวกับข้ามผ่านวันคืนอันแสนยาวนาน