ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1151

ลั่วชิงยวนรู้สึกหนักใจ จึงมิได้กล่าวสิ่งใดอีก

แต่นางก็รู้สึกได้ว่าสวรรค์ลิขิตมาแล้ว ผู้ใดเล่าจะฝืนชะตาได้

โชคชะตาของทุกคนล้วนเกี่ยวพันกัน การเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของคนผู้หนึ่ง อันที่จริงแล้วจะส่งผลกระทบต่อผู้คนนับมิถ้วน

เช่นเดียวกับที่นางเคยทำนายว่าฟู่จิ่งหานจะมีเคราะห์

พยายามช่วยเขาแล้ว

แต่สำนักหุบเขาซีหลิงจี้เยวี่ยกลับเกิดเรื่องขึ้นมาเสียก่อน

หลังจากกลับมา ฟู่จิ่งหานก็ยังคงเกิดเรื่อง เพียงแต่ยังรักษาชีวิตไว้ได้

......

หลายวันต่อมาฟู่จิ่งหานนอนอยู่บนเตียงคนป่วย เขาฟื้นขึ้นมาหลายครั้ง แต่ก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

ขุนนางในราชสำนักต่างพูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัวมานับครั้งมิถ้วน

จักรพรรดิประชวรหนัก มิสามารถบริหารราชการแผ่นดินได้ เรื่องใหญ่เรื่องเล็กเกือบทั้งหมดล้วนเป็นฟู่เฉินหวนที่ตัดสินใจ

มีขุนนางหลายคนไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิสูงสุดเพื่อขอให้จักรพรรดิสูงสุดตัดสินใจ ให้องค์ชายห้าฟู่อวิ๋นโจวเข้าควบคุมดูแลการบริหารราชการแผ่นดินแทน

ลั่วชิงยวนไปรักษาจักรพรรดิสูงสุดบ่อย ๆ แน่นอนว่าย่อมได้ยินเรื่องมากมายเหล่านี้

ซึ่งก็เป็นไปตามคาด ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดเสนอชื่อฟู่เฉินหวนเลย

ต่างก็เสนอชื่อองค์ชายห้า ฟู่อวิ๋นโจว

ลั่วชิงยวนพอจะเดาเหตุผลได้

หนึ่งคือพระมารดาของฟู่เฉินหวนเป็นต้นเหตุแห่งกลียุคในวัง ถูกมองว่าเป็นพระชายาปีศาจ พวกเขาหลายคนมีส่วนร่วมในการตัดสินประหารพระชายาหลี พวกเขาจึงกลัวว่าหากฟู่เฉินหวนขึ้นครองราชย์แล้วจะแก้แค้นพวกเขา

แม้ว่าตอนนี้ฟู่เฉินหวนจะมิได้ทำอะไรพวกเขา และพวกเขายังคงผูกมิตรกับฟู่เฉินหวนด้วยซ้ำ

อีกทั้งฟู่เฉินหวนยังมีสายเลือดของแคว้นหลี สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ก็เป็นปัจจัยเสี่ยงเช่นกัน

สองคือฟู่อวิ๋นโจวมีความกล้าหาญและเฉลียวฉลาด สามารถปราบปรามเมืองฉินได้โดยไม่มีอำนาจใด ซึ่งก่อนหน้านี้ถูกควบคุมโดยไทเฮาและฟู่เฉินหวนมาโดยตลอด

เขามิได้เป็นฝ่ายใด

จึงดูเหมือนว่าเขาจะมิเป็นภัยคุกคามต่อแคว้นเทียนเชวีย

และจะมิช่วยเหลือตระกูลเหยียนและอ๋องผู้สำเร็จราชการ หากเขาขึ้นครองราชย์จะเหมาะสมกับการรักษาสมดุลแห่งอำนาจ

โชคดีที่ลั่วชิงยวนปลอดภัย และสงครามในเมืองฉินก็ได้รับชัยชนะ

เมื่อลั่วชิงยวนฟังคำพูดของเขา รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้า ขอบตาพลันร้อนผ่าวขึ้น

“เหตุใดจึงมองข้าเช่นนี้?” ฟู่เฉินหวนถามพลางเลิกคิ้ว

ลั่วชิงยวนโอบรอบคอของเขา แล้วจุมพิตเขาเบา ๆ

“ท่านอ๋องของหม่อมฉัน เป็นท่านอ๋องที่ดีที่สุดในใต้หล้าเลยเพคะ”

ใบหน้าของฟู่เฉินหวนมีรอยยิ้มอันอ่อนโยน นิ้วเรียวบีบคางของนางขณะแก้คำพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เป็นสามีของเจ้าต่างหาก”

เขาหลุบตาลงจุมพิตนาง

มันคือจุมพิตอันแสนหวาน ราวกับว่าใต้หล้านี้มีเพียงพวกเขาสองคน

ฟู่อวิ๋นโจวที่อยู่บนหลังม้ากำลังควบม้าไปข้างหน้าอย่างองอาจ ทันใดนั้นความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยร่างที่อยู่บนโรงน้ำชา

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง

นัยน์ตาพลันเศร้าหมองไปทันใด