ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1158

ลั่วชิงยวนตกใจ รีบแต่งตัวแล้วสวมเสื้อคลุมตัวหนา

เมื่อมาถึงก็เห็นเพียงซูโหยวกำลังสั่งให้คนแบกศพออกไป

ลั่วชิงยวนเข้าไปเปิดผ้าคลุมออก จึงเห็นร่างไร้วิญญาณของลั่วเยวี่ยอิง

ร่างกายแข็งทื่อ สวมชุดเนื้อผ้าบางเบา ผิวหนังที่มือและเท้ามีรอยน้ำแข็งกัด

นางนอนตายอยู่ท่ามกลางหิมะทั้งคืนเลยหรือ?

“นางตายได้อย่างไร?” ลั่วชิงยวนอยากจะเปิดผ้าคลุมออกตรวจดูให้ละเอียด

ซูโหยวรีบห้ามไว้ “พระชายากำลังป่วย อย่าสัมผัสสิ่งสกปรกเลยขอรับ”

“นางหนาวตาย นอนอยู่ในหิมะทั้งคืน”

“เมื่อมีคนมาพบตอนเช้า ร่างของนางก็แข็งทื่อแล้วขอรับ”

“ข้าจะให้คนนำศพออกไปขอรับ”

พูดจบ ซูโหยวก็พาลูกน้องจากไป

ลั่วชิงยวนยืนมองศพที่ถูกแบกออกไป แล้วรู้สึกแปลกใจ

เกิดอะไรขึ้น ลั่วเยวี่ยอิงตายเช่นนี้ได้อย่างไร?

หลังจากครุ่นคิดแล้ว บางทีฟู่เฉินหวนอาจจะรู้สึกตัวหลังจากทำร้ายนาง จึงสั่งให้ซูโหยวไปฆ่าลั่วเยวี่ยอิงหรือ?

มิรู้ว่าการตายของลั่วเยวี่ยอิงจะส่งผลต่อร่างกายของฟู่เฉินหวนหรือไม่

เขาคงปวดหัวอย่างหนัก

ลั่วชิงยวนคิดจะไปดูอาการฟู่เฉินหวน

แต่กลับทราบว่าฟู่เฉินหวนออกไปตั้งแต่เช้า คงจะเข้าวังไปแล้ว

ลั่วชิงยวนจึงเข้าวังเช่นกัน

ทันทีที่ออกจากตำหนัก หิมะก็เริ่มโปรยปราย

เมื่อเดินอยู่ในวัง สายตาได้เห็นผนังกำแพงสีแดงตัดกับกระเบื้องสีเขียวปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน อากาศสดชื่นบริสุทธิ์

คิดว่าฟู่เฉินหวนคงอยู่ในห้องทรงพระอักษร นางจึงไปที่สวนนอกห้องทรงพระอักษร

มิคิดเลยว่าจะบังเอิญพบกับฟู่อวิ๋นโจว

ฟู่อวิ๋นโจวเห็นใบหน้าซีดเซียวของนางก็ตกใจ รีบขมวดคิ้วถาม “เหตุใดเจ้าจึงบาดเจ็บ?”

“เมื่อวานเจ้ายังมิเป็นเช่นนี้”

ฟู่เฉินหวนเดินมาพอดีจึงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

“ชิงยวน” เขาเดินมาอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นนางก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

ลั่วชิงยวนจับมือเขาด้วยความเป็นห่วง “ลั่วเยวี่ยอิงตายแล้ว เป็นเพราะท่านสั่งให้คนทำใช่หรือไม่? ท่านปวดหัวหรือไม่เพคะ? มีอาการผิดปกติอะไรบ้างหรือไม่?”

นางจะจับชีพจรของฟู่เฉินหวนโดยมิรู้ตัว

ฟู่เฉินหวนดึงมือของนางไปกอดเอวของตน ทั้งสองแนบชิดกัน เขาก้มลงสวมหมวกคลุมให้นาง

“ข้ามิเป็นอะไร ยังสบายดี”

“เจ้าต่างหาก เมื่อคืนข้าทำร้ายเจ้า วันนี้กินยาหรือยัง? ระวังอย่าให้เป็นหวัด”

ลั่วชิงยวนมีใบหน้าซีดเซียว แต่ก็ยังมีรอยยิ้ม “หม่อมฉันมิเป็นอะไรเพคะ”

“ลั่วเยวี่ยอิงตายก็ดีแล้ว ต่อไปจะได้ไม่มีอะไรมารบกวนท่านแล้ว”

ทันใดนั้นลมหนาวก็พัดมาวูบหนึ่ง ลั่วชิงยวนไอออกมาทันที

ฟู่เฉินหวนรีบโอบไหล่นาง แล้วพาเดินจากไป “ไปหาเสด็จพ่อกันเถิด”

ฟู่อวิ๋นโจวมองตามจากด้านหลัง มองเห็นภาพทั้งสองแนบชิดกัน