ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1159

ความรู้สึกขมขื่นกัดกินหัวใจ

หากครั้งนั้นเขามิได้หลอกลวงลั่วชิงยวน หากเขาจริงใจต่อนางตั้งแต่แรก ผลลัพธ์คงต่างออกไป...

......

ท่ามกลางพายุหิมะ

ร่างไร้วิญญาณของลั่วเยวี่ยอิงถูกโยนทิ้งไว้ในสุสานไร้ญาติ

ปราศจากพิธีกรรมฝังศพใด ๆ ทิ้งแล้วก็จากไปเลย

ในเงามืดมีเงาดำทะมึนสะกดรอยตามเงียบ ๆ มาจนถึงสุสาน

รอจนคนพวกนั้นจากไป ลั่วฉิงจึงรีบวิ่งเข้ามาดู

ตรวจสอบแล้วพบว่าลั่วเยวี่ยอิงสิ้นใจแล้วจริง ๆ

เมื่อมองบาดแผลที่หน้าอกของศพ ลั่วฉิงก็ตกใจ นี่คือรอยแผลจากเขี้ยวเหล็ก

ฟู่เฉินหวนช่างเหี้ยมหาญนัก เขาใช้วิธีนี้ฆ่าคน มิกลัวตายบ้างหรืออย่างไร!

น่าเสียดาย ลั่วเยวี่ยอิงเป็นหมากที่ดี แต่กลับต้องตายไปเสียแล้ว

แต่ก็ต้องโทษที่นางโง่เอง

ลั่วฉิงกำลังจะจากไปด้วยความมิพอใจ

แต่แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันกลับมามองศพของลั่วเยวี่ยอิง

นัยน์ตาฉายแววเย็นชา

แล้วค่อย ๆ เดินไปนั่งยอง ๆ ข้างศพ จากนั้นกัดฟันแน่นโผเข้าหาศพ แล้วกัดกินเนื้ออย่างบ้าคลั่ง

เลือดจากศพสาดกระเซ็น

น่าสยดสยองยิ่งนัก

มีคนเดินผ่านมาพอดี เมื่อเห็นเงาร่างคุกเข่ากัดกินศพอยู่ไกล ๆ ก็ตกใจจนทิ้งของในมือ แล้ววิ่งหนีไป

ลั่วฉิงได้ยินเสียงจึงหันกลับไปมอง

ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยเลือดและเศษเนื้อ

นางยกมือขึ้นเช็ดหน้า แล้วกลืนเนื้อที่อยู่ในปากลงคอ รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน

นางรีบปิดปาก แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีไป

......

“เช่นนั้นข้าก็จะอยู่กับเจ้าตลอดไป คอยเก็บสมุนไพร เติมเต็มคลังของสำนักหุบเขาซีหลิงจี้เยวี่ย!”

“คลังของบ้านพวกเราใหญ่แค่ไหน ท่านก็เห็นแล้ว ท่านจะเติมจนเต็มได้หรือ?” ซ่งเชียนฉู่ถามอย่างสงสัย

“หากวันเดียวเติมมิเต็มก็เติมไปตลอดชีวิตจนถึงชาติหน้า แล้วก็ชาติต่อไปด้วย!” เฉินเซี่ยวหานมองนางด้วยสายตาเสน่หาและอ่อนโยน

ในค่ำคืนที่หิมะตกอันหนาวเหน็บ บรรยากาศอบอุ่นหวานชื่นแผ่ซ่านไปทั่ว

หลังอาหารเย็น ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

ตอนนี้ซ่งเชียนฉู่ชินกับความมืดแล้ว แต่คืนนี้กลับพลิกตัวไปมาเพราะนอนมิหลับ

จนกระทั่งดึกสงัด

ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากข้างนอก

นางตกใจ รีบลุกขึ้นไปยืนหลังประตู

จากนั้นแง้มประตูดูอย่างเงียบเชียบ จึงเห็นเฉินเซี่ยวหานแอบออกจากเรือน

ดึกป่านนี้ เขาจะไปไหน?

นางสงสัย จึงสวมเสื้อคลุมแอบตามเขาไปอย่างเงียบเชียบ