ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1176

ในช่วงเวลาคับขันนั้น ทันใดนั้นก็มีขบวนม้าควบออกมาจากประตูเมือง

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ลมหนาวก็พัดม่านรถม้าเปิดออก เฉินชีเห็นลั่วชิงยวนที่อยู่ภายใน

ส่วนลั่วชิงยวนก็เห็นเฉินชีเช่นกัน

ทั้งสองสบตากัน

สายตาของเฉินชีเย็นเยียบ

ทันใดนั้น ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในสายตาของลั่วชิงยวน

“เซียวชู!”

เมื่อเซียวชูซึ่งกำลังสั่งการให้คนออกตามหาพระชายาอยู่ได้ยินเสียงเรียกก็พลันเปลี่ยนสีหน้า

“พระชายา!”

เซียวชูรีบลงจากหลังม้า “พระชายา! ท่านปลอดภัยดีหรือไม่ขอรับ?”

ลั่วชิงยวนรีบลงจากรถม้า แล้วชี้ไปที่เฉินชี “จับเขาไว้!”

เฉินชียิ้มเยาะ แล้วเหาะหายไปในพริบตา

“อาเหลา เจ้าหนีข้ามิพ้นหรอก” เสียงหัวเราะของเฉินชีดังเข้ามาในโสตประสาทของลั่วชิงยวน ทำให้นางรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง

โชคดีที่เซียวชูรีบสั่งให้คนออกตามล่า จึงมิได้สนใจคำว่าอาเหลาที่เฉินชีเอ่ย

เพียงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “พระชายา ท่านหายไปไหนมาขอรับ? ข้าร้อนใจแทบตาย”

“ท่านอ๋องก็มิกลับมาสองวันแล้ว ท่านก็ยังจะหายไปอีก...”

ลั่วชิงยวนตกใจเมื่อได้ยินดังนั้น “ว่ากระไรนะ? ท่านอ๋องก็หายไปสองวันแล้วหรือ? เขาอยู่ที่ใด?”

เซียวชูมีสีหน้าเคร่งเครียด “ในวังขอรับ”

“สถานการณ์ในวังยามนี้เป็นเช่นไร?”

ลั่วชิงยวนก้าวเข้าไปในประตูเมือง ลมหนาวที่พัดมาทำให้นางไออีกครั้ง

“ตอนนี้ยังมิทราบสถานการณ์ในวังขอรับ พวกเรามิได้รับอนุญาตให้เข้าวังโดยพลการ ข้าขอให้องค์ชายเจ็ดเข้าไปสืบดูแล้ว แต่ก็ยังมิกลับมาขอรับ”

“แต่อย่างน้อยพระชายาก็กลับมาอย่างปลอดภัย”

จะให้ทั้งสองคนหายไปพร้อมกันมิได้ การที่สามารถตามหาพระชายาพบก็ทำให้เบาใจขึ้นบ้าง

ลั่วชิงยวนร้อนใจจึงขึ้นขี่ม้าควบกลับไปยังตำหนักอ๋อง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลั่วชิงยวนก็รู้สึกหนักใจ

ในที่สุดก็แต่งตัวเสร็จ ลั่วชิงยวนสวมเสื้อคลุมและกำลังจะออกไป

เมื่อมาถึงหน้าประตูตำหนักก็เห็นฟู่เฉินหวนลงมาจากรถม้าพอดี

ลั่วชิงยวนรีบวิ่งเข้าไปหา “เหตุใดท่านจึงเข้าวังนานนัก? เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนลงจากรถม้า มองนางด้วยแววตาซับซ้อน

แม้จะเจ็บปวดใจ แต่ฟู่เฉินหวนก็ต้องอดทนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครก็ได้ เก็บข้าวของของลั่วชิงยวน แล้วโยนออกไปให้หมด”

สิ้นคำนั้น ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

ซูโหยวและคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านข้างก็แข็งทื่อด้วยความตกใจมาก

“ท่านตรัสว่าอะไรนะเพคะ?” ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว

ฟู่เฉินหวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยังต้องให้ข้าพูดอีกครั้งรึ?”

เขาหยิบหนังสือหย่าออกมาจากแขนเสื้อ แล้วก้าวเข้าไปโยนใส่ลั่วชิงยวน

ก่อนจะเดินเข้าประตูไปโดยมิหยุด