ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1190

หากนางคาดเดามิผิด นั่นคือสมบัติล้ำค่าของแคว้นหลี

ก่อนหน้านี้เคยบังคับให้ลั่วชิงยวนมอบให้แล้วแต่ก็ล้มเหลว

บัดนี้ฟู่อวิ๋นโจวได้ขึ้นครองราชย์ ฟู่เฉินหวนก็ถูกนางควบคุม นางจะต้องให้ลั่วชิงยวนมอบเข็มทิศนั้นให้นางให้ได้!

สีหน้าของฟู่เฉินหวนเปลี่ยนไป

ลั่วฉิงกล่าวต่อ “เมื่อครู่ข้าอยู่ในห้องตำรา พบของบางอย่างที่ถูกไฟไหม้”

“มีหีบใบหนึ่งอยู่ แม่กุญแจบนหีบนั้นเป็นแม่กุญแจสุริยันจันทราของแคว้นหลี”

“คิดว่าคงเป็นของใช้ของหมู่เฟยของท่านอ๋องกระมัง”

“หม่อมฉันช่วยท่านเปิดได้”

“แลกเปลี่ยนกันดีหรือไม่?”

......

ล่วงเข้ายามดึก เตาไฟในห้องตำราถูกจุดขึ้น ภายในห้องอบอุ่น

ฟู่เฉินหวนหยิบของในหีบออกมาดูทีละชิ้น แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นตกตะลึง ตามมาด้วยความโกรธที่เพิ่มมากขึ้น

เขากำมือแน่น เส้นเลือดที่หลังมือปูดโปนขึ้นมา

สีหน้าสงบนิ่ง แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเดือดดาล

......

ในที่สุดก็มีวันฟ้าใสอีกครั้ง จักรพรรดิสูงสุดมิยอมให้พวกหลี่ว์โม่ทั้งสามคนออกไป ลั่วชิงยวนจึงคิดจะออกจากวังทุกวัน

บังเอิญว่าวันนี้เป็นวันที่มีแสงแดดอบอุ่นในเหมันตฤดู ลั่วชิงยวนจึงอ้างว่าจะออกไปอาบแดดและเดินเล่นไปทั่วในวัง ทำให้สามารถสลัดพวกหลี่ว์โม่ออกไปได้

เมื่อออกจากวังก็มีรถม้าของตำหนักอ๋องมาจอดรออยู่ที่ประตูวัง

“พระชายา” คนบนรถม้ารีบลงมามอบจดหมายให้นาง

ลั่วชิงยวนเปิดจดหมายออกอ่าน ปรากฏว่าฟู่เฉินหวนนัดพบกับนางที่ภัตตาคารหมื่นสุขในคืนนี้

นางรู้สึกดีใจ ในที่สุดเขาก็ยอมพบหน้านางแล้ว

ดูท่าว่าคงจะหาโอกาสอธิบายให้นางเข้าใจ!

ลั่วชิงยวนรู้สึกตื่นเต้น ยกมือลูบท้องน้อย ๆ ของตน หลายวันมานี้นางได้พักฟื้นในวัง ร่างกายดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้สุขภาพครรภ์ก็ยังคงแข็งแรง

มิเช่นนั้นก็ถือโอกาสในคืนนี้บอกข่าวดีนี้กับเขาเลยดีกว่า

เพื่อป้องกันความหนาวเย็นจากหิมะตกในตอนกลางคืน ลั่วชิงยวนจึงเปลี่ยนไปสวมเสื้อคลุมที่หนาขึ้น

รอจนถึงพลบค่ำ จึงออกเดินทางไปยังภัตตาคารหมื่นสุข

นางพยายามระงับความตื่นเต้นในใจ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบ “ท่านเรียกหม่อมฉันมาเพียงเพื่อถามถึงองค์จักรพรรดิสูงสุดหรือเพคะ?”

“ท่านไม่มีสิ่งใดอยากจะบอกหม่อมฉันหรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนชะงักเล็กน้อยและมีสีหน้าแปลกไป

ลั่วชิงยวนรีบกล่าว “ท่านมีเหตุผลมิใช่หรือ? หม่อมฉันเข้าใจ แต่ท่านอย่าได้ทิ้งหม่อมฉันไปเลยนะเพคะ หม่อมฉันจะมิเป็นภาระของท่าน”

ลั่วชิงยวนมองเขาด้วยสายตาจริงจัง

“ผ่านความยากลำบากมาด้วยกันตั้งมากมาย เหตุใดในวาระสุดท้ายท่านจึงผลักไสหม่อมฉันออกไปหรือเพคะ?”

ฟู่เฉินหวนมิรู้จะอธิบายเช่นไร แววตาคมกล้าของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่สับสน ในที่สุดก็ยกจอกสุราขึ้น

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

แม้จะเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่ลั่วชิงยวนก็รู้สึกดีใจอย่างมาก

จึงยกจอกสุราขึ้น

“เช่นนั้นก็ตกลงตามนั้นเพคะ”

“แม้ตอนนี้หม่อมฉันจะมิควรดื่มสุรา แต่หม่อมฉันจะดื่มจอกนี้ให้หมดเพคะ”