ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1206

ฟู่เฉินหวนตกใจ

มองนางด้วยความประหลาดใจ

ก่อนจะตอบว่า “ได้”

“หากเจ้าอธิบายได้ชัดเจน ข้ายินดีเชื่อเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”

ได้ยินดังนั้นลั่วชิงยวนก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

รีบกล่าวทันที “หม่อมฉันชื่อลั่วเหลา แท้จริงแล้วลั่วอิงคืออาจารย์ของหม่อมฉัน หม่อมฉันตายไปแล้วมาเกิดใหม่ในร่างของลั่วชิงยวน”

“วันรุ่งขึ้นหลังจากวันแต่งงาน ลั่วชิงยวนก็ปลิดชีพตัวเอง หลังจากนั้นร่างนี้ก็มิใช่ลั่วชิงยวนอีกต่อไป แต่เป็นหม่อมฉัน ลั่วเหลา”

“หม่อมฉันเป็นชาวแคว้นหลี”

“ดังนั้นความสามารถที่หม่อมฉันมีจึงเป็นสิ่งที่ลั่วชิงยวนไม่มี”

“เรื่องน้ำศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นหลี หม่อมฉันก็เพิ่งค้นพบตอนที่ไปเผ่านอกด่าน หลังจากที่อาจารย์ค้นพบความลับนี้ ก็พยายามค้นหาวิธีแก้ไขเรื่องน้ำศักดิ์สิทธิ์”

“เพราะหากความลับนี้รั่วไหลออกไป จะมีคนมากมายเกิดความโลภ จะทำให้ทั้งใต้หล้าประสบพบความวุ่นวาย เลือดนองแผ่นดิน”

“...”

ลั่วชิงยวนเล่าความลับทั้งหมดของนางให้เขาฟังโดยมิปิดบัง

นางรู้สึกว่าคนที่เคยเปิดใจให้กันคงจะมิทรยศกันง่าย ๆ

ตราบใดที่นางจริงใจ มิปิดบังสิ่งใด นางก็จะได้รับการตอบสนองเช่นเดียวกัน

หลังจากที่นางพูดจบ ฟู่เฉินหวนก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ปรากฏว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่เขาชอบคือลั่วเหลา มิใช่ลั่วชิงยวน

ในตอนนี้ลั่วชิงยวนก็พูดต่อ “อาจารย์ของหม่อมฉันก็เพิ่งรู้ความลับของน้ำศักดิ์สิทธิ์แคว้นหลีในภายหลัง บางทีตอนที่ให้พระมารดาของท่านดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ อาจจะยังมิรู้ถึงประโยชน์ของน้ำศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นได้”

“หากอาจารย์ของหม่อมฉันคิดจะทำเรื่องชั่วร้าย นางก็สามารถหลอกให้พระมารดาของท่านดื่มแล้วควบคุมพระมารดาของท่านได้ เช่นนั้นเหตุใดจึงต้องให้ท่านดื่มด้วยเพคะ”

“ตอนนั้นท่านยังเยาว์วัย ควบคุมท่านแล้วจะมีประโยชน์อันใด?”

“เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิด เพียงจดหมายฉบับเดียว เราต่างก็มิรู้รายละเอียดที่แท้จริงของเรื่องราวในปีนั้น”

ลั่วชิงยวนยื่นมือไปจับมือฟู่เฉินหวนช้า ๆ “ท่านเชื่อหม่อมฉันเถิดเพคะ อาจารย์ของหม่อมฉันมิได้ทำร้ายพระมารดาของท่านแน่นอน”

อาจารย์ทำอะไรตั้งมากมายในเผ่านอกด่าน เพื่อค้นหาวิธีแก้ไขน้ำศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นหลี

แล้วจึงตอบว่า “เข็มทิศอาณัติสวรรค์สามารถทำนายเรื่องราวต่าง ๆ ในใต้หล้าได้ ส่วนคันฉ่องสุริยันจันทราทำให้สามารถมองเห็นอดีตและปัจจุบันเพคะ”

“หม่อมฉันใช้เข็มทิศอาณัติสวรรค์มาตั้งแต่เด็ก ทว่าหากให้หม่อมฉันอธิบายวิธีใช้ หม่อมฉันก็อธิบายมิถูกจริง ๆ เพคะ”

ฟู่เฉินหวนได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มันมีข้อจำกัดหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนเผยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงไปด้วยความขมขื่น

“หากจะพูดถึงข้อจำกัด ข้อจำกัดเดียวก็คือสิ่งนั้นมีเพียงหม่อมฉันเท่านั้นที่ใช้ได้เพคะ”

“มันจดจำเจ้าของเพคะ”

พูดไปแล้ว ลั่วชิงยวนก็อดมิได้ที่จะน้ำตาคลอ

แต่นางก็ยังคงยิ้มอยู่

ภูเขาในใจจะมิพังทลายจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย

แต่ในวินาทีต่อมา สีหน้าของฟู่เฉินหวนก็เปลี่ยนไป “จดจำเจ้าของ? เข็มทิศน่ะหรือ เจ้าบอกข้าว่ามันจดจำเจ้าของอย่างนั้นหรือ?”

“หากเจ้าอยากจะจริงใจก็จงจริงใจให้สุด บอกครึ่งหนึ่ง ปิดบังครึ่งหนึ่ง ข้าเกลียดคนเช่นนี้ที่สุด!”