ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1225

พระชายาใช้ชีวิตอย่างไรในตอนที่ถูกขังอยู่

หลังจากกินข้าวเสร็จลั่วชิงยวนก็มอบสมุนไพรให้จือเฉา ให้นางไปต้มที่ห้องครัว

ส่วนลั่วชิงยวนนอนพักบนเตียง ขณะสะลึมสะลือ นางได้ยินเสียงบุรุษหลายคนกำลังพูดคุยเรื่องสงครามอยู่ชั้นล่าง

ลั่วชิงยวนได้ยินเรื่องกองทัพแคว้นหลีและซีหลิง

นางจึงลุกไปเปิดประตูแล้วยืนฟังที่มาจากทางเดิน

“สู้รบกันมาตั้งนานแล้ว ยังมิรู้ผลแพ้ชนะ ครั้งนี้ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการคงจะแพ้กระมัง”

“เป็นไปมิได้ นี่เป็นสิ่งที่ท่านมหาปราชญ์ทำนาย บอกว่าท่านอ๋องไปแล้วจะชนะอย่างแน่นอน!”

“แต่ก็มิรู้ว่าต้องรอนานเท่าใด”

“จะว่าไปแล้ว ท่านมหาปราชญ์ผู้นี้มีความสามารถจริงหรือ? เทียบกับพระชายาอ๋องคนก่อนแล้ว ความสามารถช่างห่างไกล”

ลั่วชิงยวนกลับเข้าห้อง

ปรากฏว่ากองทัพแคว้นหลียังมิถอยทัพ

ฟู่เฉินหวนถึงกับไปซีหลิงเพื่อต่อสู้กับกองทัพแคว้นหลี ดูเหมือนว่าอยากจะช่วยลั่วฉิงรักษาสถานะในราชสำนักจริง ๆ

มิรู้ว่าทั้งสองกลายเป็นมิตรกันได้อย่างไร

หรือเป็นเพราะมีศัตรูร่วมกันก็คือนาง?

จือเฉาต้มยาเสร็จแล้วนำมาให้ หลังจากที่ลั่วชิงยวนกินยาแล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้าต่างพลางสัมผัสแสงแดดภายนอก

จือเฉานำผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้ “พระชายา ช่วงนี้อากาศยังคงหนาวเย็น ระวังอย่าให้เป็นหวัดนะเจ้าคะ”

“รู้แล้ว” ลั่วชิงยวนหลับตา เพลิดเพลินกับความอบอุ่นของแสงแดด แต่มิกล้าลืมตา

ถึงแม้จะมิได้มองตรง ๆ แต่แสงที่สว่างจ้าก็ยังทำให้ดวงตาของลั่วชิงยวนมิค่อยชิน

นางยังคงรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกและช่องท้อง

หลังจากออกมาจากห้องลับที่มืดมิด ลั่วชิงยวนก็รู้สึกว่าตัวเองมีโรคภัยไข้เจ็บมากมาย โดยเฉพาะค่ายกลที่ถูกทำลายที่ทำให้เกิดผลกรรมตามสนอง

นางมิรู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าใด

“พระชายา บ่าวจะไปซื้อของแถวนี้ พวกเราต้องเดินทางไกล คงจะมีประโยชน์ระหว่างทางเจ้าค่ะ” จือเฉาอยากจะเตรียมเสบียงที่กินง่ายกว่านี้

ในชั่วขณะนั้น แสงกระบี่ทิ่มแทงนัยน์ตาของลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนดีดเหรียญทองแดงออกไปปัดกระบี่นั้นออกอย่างแรง

หันไปอีกครั้งก็ดีดเหรียญทองแดงอีกสองเหรียญ พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของลั่วฉิง

ลั่วฉิงถูกบังคับให้ถอยหลังหนี มองนางด้วยแววตาที่ดุร้าย “ลั่วชิงยวน นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้า”

ลั่วชิงยวนกล่าวด้วยแววตาเย็นชา “ตามข้ามานาน ในที่สุดเจ้าก็ปรากฏตัวแล้วสินะ”

ลั่วฉิงตกใจเล็กน้อย ดวงตาฉายแววประหลาดใจ “ที่แท้เจ้าก็รู้ว่าข้าจะมา”

“แล้วอย่างไร? ตอนนี้เจ้ายังเป็นคู่ต่อสู้ของข้าไหวหรือ?”

“จือเฉาเข้ามาก็มีแต่จะตายเปล่า”

“ส่วนบุรุษผู้นั้น ข้าเห็นเขาเข้าไปในป่าลึก ไม่มีทางกลับมาได้ภายในครึ่งวัน!”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มเย็นชาบนใบหน้าซีดเซียว

“บางทีเจ้าอาจจะมิรู้ เขากลับมาได้ในพริบตาต่างหากเล่า”