ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1240

ลั่วชิงยวนขยี้ยันต์จนแหลกละเอียด เตี่ยฉุยถูกดูดเข้าไปในร่างของลั่วชิงยวน

ในจังหวะที่แส้ฟาดมา ลั่วชิงยวนรีบยื่นมือออกไปรับ

พลันคว้าแส้ไว้แล้วดึงอย่างแรง ก่อนจะเหวี่ยงเกาเหมียวเหมี่ยวกระเด็นออกไป

เกาเหมียวเหมี่ยวตกใจ แต่ยังรีบกระโจนเข้ามา ลั่วชิงยวนถือโอกาสต่อยเข้าที่ท้องของเกาเหมียวเหมี่ยวอย่างแรง

ซัดนางกระเด็นออกไป

กระแทกเข้ากับต้นไม้ ล้มลงกับพื้นแล้วกระอักเลือด

“เจ้า! เจ้าเป็นใครกันแน่!” เกาเหมียวเหมี่ยวมองหญิงสาวที่อ่อนแอและซีดเซียวตรงหน้าด้วยความตกใจ

มิอยากจะเชื่อว่านางจะสามารถควบคุมวิญญาณให้เข้าสิงร่างได้

หากคนที่ถูกสิงไม่มีพลังและจิตใจที่แข็งแกร่งย่อมถูกกลืนกินได้ทุกเมื่อ

โดยเฉพาะวิญญาณเร่ร่อนที่ไปเกิดใหม่มิได้นั้นก็อยากจะมีร่างอยู่แล้ว

เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้นี้อ่อนแอและมิน่าจะสามารถควบคุมวิญญาณได้ ทว่านางมิเพียงแต่ควบคุมได้เท่านั้น แต่ยังสามารถใช้พลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้ด้วย

“ลั่วชิงยวน” นางเอ่ยชื่อสามพยางค์

น้ำเสียงเย็นชาไร้ซึ่งความอบอุ่นเจือปน

แต่พลังที่แผ่ซ่านออกมากลับทำให้น่าหวาดกลัวอย่างบอกมิถูก

แต่ในตอนนั้น ลั่วชิงยวนก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก เลือดเอ่อล้นขึ้นมาในลำคอ

นางยกมือขึ้นกุมหน้าอก พยายามกลืนเลือดลงไป

ถึงแม้ว่าจะได้รับพลังจากเตี่ยฉุย แต่ร่างกายของนางตอนนี้มิสามารถแบกรับการมีอยู่ของเตี่ยฉุยได้

เกาเหมียวเหมี่ยวเห็นดังนั้นก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง ถือโอกาสนี้โจมตีด้วยการฟาดแส้ใส่ลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนรีบถอยห่าง แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง แส้ของเกาเหมียวเหมี่ยวยาวกว่าแส้ทั่วไป

นางถูกแส้พันรอบคอ

คอถูกกระชากทำให้รู้สึกหายใจมิออก ก่อนจะถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป

ขณะที่กำลังจะชนเข้ากับต้นไม้

ในตอนนั้นก็มีเงาดำพุ่งเข้ามา กอดลั่วชิงยวนที่กำลังจะชนเข้ากับต้นไม้ไว้

ดวงตาของเฉินชีเต็มไปด้วยเหี้ยมเกรียม เขาวางลั่วชิงยวนลงบนพื้นอย่างมั่นคง จากนั้นก็กระโจนเข้าหาเกาเหมียวเหมี่ยวในพริบตาเดียว

“ใช้อำนาจขององค์หญิงมาข่มขู่ข้ารึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเกลียดการถูกข่มขู่มากที่สุด?”

“ถึงข้าจะฆ่าเจ้าที่นี่ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องข้าได้หรอก”

“เกาเหมียวเหมี่ยว ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าให้รู้จักประมาณตน”

“ข้ามิสนใจร่างอ้วน ๆ ของเจ้า อย่าโผล่หน้ามาให้ข้าเห็นอีก ข้าขยะแขยง”

คำพูดนี้สำหรับหญิงสาวเป็นดั่งคมมีดเชือดเฉือน

จากนั้นเฉินชีก็ปล่อยแส้

ครั้งนี้เกาเหมียวเหมี่ยวร่วงลงพื้นจริง ๆ

หน้าแดงก่ำ มิรู้ว่าเพราะหายใจมิออก หรือเพราะอับอาย

เกาเหมียวเหมี่ยวลุกขึ้นด้วยความโกรธ นางกำแส้แน่นพลางชี้นิ้วไปที่ลั่วชิงยวน “เจ้าต้องพานางผู้นั้นกลับไปด้วยใช่หรือไม่!”

“นางเป็นชาวแคว้นเทียนเชวีย! ปกติเจ้าจะบ้าก็ช่าง แต่นี่เจ้ากำลังทำร้ายแคว้นหลี!”

เฉินชีลูบหูตัวเองด้วยความรำคาญ “อย่ามาพูดจาไร้สาระ รีบไสหัวไป”

“หากกล้ามาที่นี่อีก ข้าจะถลกหนังเจ้า!”