ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1276

“ใครให้เจ้าใช้กลิ่นกล้วยไม้? คิดว่าตัวเองคู่ควรกับมันรึ?”

แววตาอันชั่วร้ายและกลิ่นอายสังหารทั่วร่างที่แผ่ออกมาทำให้หลานจีหวาดกลัวจนต้องดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

“ท่าน… ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นให้ข้าใช้มันเองนะเจ้าคะ”

ดวงตาของเฉินชีเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น เขาโยนหลานจีออกจากห้องอย่างโหดร้าย

“นับตั้งแต่วันนี้ห้ามใช้น้ำหอมกลิ่นกล้วยไม้อีก ไสหัวไป!”

หลานจีล้มออกมานอกห้องอย่างแรงจนกลิ้งตกขั้นบันไดและกระอักเลือดออกมา ทำให้ตกอยู่ในสภาพที่ดูมิได้อย่างยิ่ง

นางเงยหน้าขึ้นด้วยความมิอยากเชื่อ มิเข้าใจว่าเหตุใดอารมณ์ของท่านแม่ทัพถึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เมื่อก่อนเขาชอบดูนางร่ายรำเป็นที่สุด และชอบกลิ่นหอมของกล้วยไม้บนตัวของนางด้วยเช่นกัน

เหตุใดจู่ ๆ ถึง…

หลานจีพยายามลุกขึ้นจากพื้นพลางมองไปที่เฉินชีที่ยังคงดื่มอยู่ในห้อง “ท่านแม่ทัพมีเรื่องอันใดมิสบายใจใช่หรือไม่เจ้าคะ หลานจียินดีช่วยแบ่งเบาความกังวลให้ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ!”

ทันใดนั้นก็มีบุคคลหนึ่งก้าวออกมาจากด้านหลัง ร่างนั้นเดินผ่านหน้านาง และได้ตบนางอย่างแรง

ทำให้หลานจีล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

“ไล่ให้เจ้าไสหัวไปแต่กลับมิทำ จะรอข้ามาถลกหนังรึไร?” ดวงตาของเกาเหมียวเหมี่ยวเย็นชาและแฝงความเย่อหยิ่งเอาไว้

หลานจีจ้องมองเกาเหมียวเหมี่ยวด้วยความขุ่นเคือง

เกาเหมียวเหมี่ยวที่ถูกหลานจีจ้องมองเช่นนั้นก็โมโหจนคว้าคอหลานจีแล้วลากนางมาข้างหน้า

“กล้ามองข้าเยี่ยงนี้ ข้าว่าคงมิต้องเก็บลูกตาของเจ้าไว้แล้วกระมัง!” ขณะที่พูดนางก็ทำท่าจะควักลูกตาของหลานจีออกมา

เสียงของเฉินชีที่ทุบขวดสุราด้วยความเหลืออดดังออกมาจากในห้อง “พอแล้ว!”

“ไสหัวไปเสีย!”

เกาเหมียวเหมี่ยวถึงได้ปล่อยหลานจีไป

นางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา “ก่อนหน้านี้เฉินชีเคยปกป้องเจ้า แต่จากนี้เขาจะมิปกป้องเจ้าอีกต่อไปแล้ว หากเจ้าบังอาจทำตัวสามหาวกับองค์หญิงเช่นข้าอีก ข้าก็มีวิธีมากมายที่จะทำให้เจ้าต้องทุกข์ทรมานเสียยิ่งกว่าตาย!”

หลานจีล้มลงกับพื้น พลางมองไปยังเฉินชีที่อยู่ในห้องด้วยดวงตาแดงก่ำ และจากไปอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจ

เกาเหมียวเหมี่ยวมองตามหลังหลานจีที่กำลังเดินจากไปและยิ้มอย่างเย็นชา มิช้าก็เร็วนางจะต้องปลิดชีพคนสารเลวนี้ให้ได้

จากนั้นเกาเหมียวเหมี่ยวก็เดินเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นเฉินชีที่ดื่มอยู่คนเดียว นางก็นั่งลง

“ชอบถึงขั้นยอมพลีกายให้ข้าได้ใช่หรือไม่?”

เกาเหมียวเหมี่ยวตกใจและมองเขาด้วยความตะลึง

แต่แล้วราวกับว่านางได้ตัดสินใจสิ่งที่สำคัญบางอย่าง พลางเอามือของเขาออกและเริ่มปลดสายรัดเอวด้วยตัวเอง

“ได้ หากเจ้าต้องการ ข้าก็จะมอบให้”

เฉินชีนั่งนิ่งบนเก้าอี้ ขณะเดียวกันเกาเหมียวเหมี่ยวก็ถอดอาภรณ์ออกอย่างช้า ๆ จนสุดท้ายอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ภายใต้สายตาที่กำลังจับจ้องของเฉินชี นางก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้เขา

ทว่าเมื่อนางเข้ามาแนบชิดกับร่างกายของเฉินชี เขาก็ผลักนางออกไป

เขาจ้องมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดเสียงเย็น “ช่างเถิด ข้ามิได้มีความรู้สึกต่อเจ้าเลยจริง ๆ”

คำพูดเฉยเมยดังกล่าวกลับทำให้เกาเหมียวเหมี่ยวอับอายอย่างมาก

นางยืนตะลึงอยู่กับที่ราวกับโดนฟ้าผ่า

สายตาที่มองเฉินชีเยือกเย็นประดุจดาบคม และมิอาจปกปิดความเกลียดชังในดวงตาคู่นั้นได้เลย

ใบหน้าของเกาเหมียวเหมี่ยวเปลี่ยนเป็นซีดเซียว นางขบริมฝีปากล่างแน่น “ข้าเป็นถึงองค์หญิงผู้สง่างาม แต่ในสายตาของเจ้า ข้าก็มิอาจเทียบกับนางรำหลานจีนั่นได้อย่างนั้นรึ!”

“ต่างกันลิบลับ รีบออกไปได้แล้ว อย่ามาเกะกะสายตาข้า” เฉินชีขมวดคิ้วพลางทำสายตารังเกียจ