ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1279

“สตรีนางนี้ตอบสนองได้รวดเร็วยิ่งนัก”

“การตอบสนองเร็วเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การเอาชนะคู่ต่อสู้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

“พลังความสามารถของจั๋วฉ่างตงนั้นสูงมาก แม้แต่บรรดาคนที่อยู่ที่นี่ก็ยังมีเพียงมิกี่คนเท่านั้นที่สามารถเอาชนะนางได้”

ผลลัพธ์ของการประลองครั้งนี้ ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นแล้ว

ทว่าขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน ทันใดนั้นจั๋วฉ่างตงก็ล้มลงอย่างแรง

เมื่อทุกคนจ้องมองไปและแน่ใจว่าคนที่ลอยตกลงมาคือจั๋วฉ่างตง พวกเขาก็พากันตกตะลึงงัน

“ข้าเห็นมิชัดเลย จั๋วฉ่างตงกระเด็นออกไปได้อย่างไรกัน?”

ทุกคนต่างสงสัย

จั๋วฉ่างตงกระอักเลือดและเงยหน้ามองคนผู้นั้นด้วยความตกตะลึง ดวงตาของนางเยือกเย็นจนน่าหวาดกลัว

เป็นไปได้อย่างไรกัน

นางเป็นขยะไร้ค่ามิใช่รึ

คราวก่อนที่ส่งคนไปทดสอบ ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าไม่มีพลังที่จะรับมือได้เลย เป็นไปมิได้ที่จู่ ๆ นางจะเปลี่ยนมาร้ายกาจถึงเพียงนี้!

จั๋วฉ่างตงมิยอมรับ นางดีดตัวขึ้นและพุ่งไปหาลั่วชิงยวนอีกครั้ง

ดวงตาของลั่วชิงยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชา ร่างกายของนางเคลื่อนไหวรวดเร็วจนกลายเป็นภาพลวงตา พลางปล่อยหมัดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลั่วชิงยวนต่อยจั๋วฉ่างตงอย่างรุนแรงจนกระเด็น จากนั้นคว้าข้อมือของนางและดึงกลับมา แล้วต่อยที่หน้าท้องของจั๋วฉ่างตงก่อนจะใช้ฝ่ามือโจมตีอย่างต่อเนื่อง

ด้วยพลังจากฝ่ามือเพียงครั้งเดียว ทำให้จั๋วฉ่างตงอาเจียนเป็นเลือด ทั่วทั้งร่างมีเสียงกระดูกแตกร้าวดังกร๊อบแกร๊บ

มีคนร้องอุทานว่า “หมัดบดกระดูกเก้าดารา!”

สุดท้ายนางก็ถูกลั่วชิงยวนเตะกระเด็น

จั๋วฉ่างตงนอนอยู่บนพื้นมิสามารถขยับได้แม้แต่น้อย และยังรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสไปทั่วทั้งร่าง

นางกระอักเลือดและมองเงาร่างสีขาวด้วยความตกตะลึง

ทุกคนที่อยู่นอกแท่นประลองก็ร้องขึ้นมาด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

“ข้ามิได้ตาฝาดใช่หรือไม่ หมัดบดกระดูกเก้าดารา! นั่นเป็นวิชาหมัดที่นักบวชระดับสูงคนก่อนเป็นผู้คิดค้นมิใช่หรือ?”

“นางทำเช่นนั้นได้อย่างไร?”

ทุกคนล้วนพากันตกตะลึง

มิน่าเชื่อว่าคนป่วยอ่อนแอเช่นนี้จะสามารถเอาชนะจั๋วฉ่างตงได้

เวินซินถงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้จะหมดความอดทนเต็มที

โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นหมัดบดกระดูกเก้าดารา

การโจมตีครั้งนี้ไร้ซึ่งความปรานี

ต้องขอบคุณคนที่อยู่ภายนอกที่สามารถช่วยจั๋วฉ่างตงไว้ได้ทันเวลา จึงทำให้นางรอดชีวิตไปได้

มิฉะนั้น ด้วยอาการบาดเจ็บของจั๋วฉ่างตง หากนางถูกโยนออกไปอีกครั้ง ชีวิตของนางก็จะตกอยู่ในอันตราย

เกาเหมียวเหมี่ยวจ้องมองลั่วชิงยวนอย่างดุร้าย “ก่อนหน้านี้ข้ามิสามารถฆ่าเจ้าได้ แต่ตอนนี้เวลาประจวบเหมาะ! ตายเสีย!”

เกาเหมียวเหมี่ยวฟาดแส้ไปที่ลั่วชิงยวนด้วยความโกรธเกลียดอย่างไร้ที่เปรียบ

ลั่วชิงยวนหลบด้วยความประหม่า

อาวุธของเกาเหมียวเหมี่ยวมิใช่อาวุธธรรมดา ลั่วชิงยวนที่ใช้มือเปล่า ประกอบกับแส้ยาว ทำให้นางเข้าใกล้เกาเหมียวเหมี่ยวมิได้เลย และได้กลายเป็นฝ่ายถูกกระทำ

ถึงอย่างไรมันก็ยากที่จะรับมือ เกาเหมียวเหมี่ยวจึงใช้โอกาสนี้ฟาดแส้รัดข้อเท้าของนาง

ทำให้ลั่วชิงยวนล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรง

ยังมิทันที่ลั่วชิงยวนได้หลบ เกาเหมียวเหมี่ยวก็ฟาดแส้ลงมาอย่างแรงอีกครั้ง

ลั่วชิงยวนที่ถูกแส้ฟาดรู้สึกเจ็บปวดเหมือนกับถูกเฉือนเนื้อออกไป

เกาเหมียวเหมี่ยวระบายความโกรธอย่างเอาเป็นเอาตาย ขณะนั้นก็เงยหน้ามองเฉินชีที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วย

“เฉินชี! หากเจ้ามิขอร้องข้า ข้าจะตีนางให้ตายไปเสีย!”