ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1287

ในห้องขังอันเงียบงัน เสียงเฆี่ยนตีดังชัดเจนจนเหมือนได้ยินเสียงผิวหนังฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

ทำเอาคนที่ได้ยินรู้สึกใจสั่น

ที่มุมตรงทางเดิน บุรุษสวมหน้ากากที่อยู่ข้างหลังฉินอี้กำหมัดแน่นในทันที

ฝ่ามือถูกจิกจนเกือบจะเลือดออก

ฟู่เฉินหวนที่ได้ยินเสียงนั้นก็รู้สึกเป็นห่วงและอดมิได้ที่จะพุ่งไปหา

แต่ฉินอี้คว้าข้อมือของเขาเอาไว้

“เฉินชีจะมาช่วยนางเอง”

“หากตอนนี้เจ้าถูกจับได้ก็ช่วยนางออกไปมิได้ แล้วพวกเจ้าก็จะต้องตายอยู่ที่นี่”

“ด้วยตัวตนของเจ้า มีแต่จะต้องเผชิญกับจุดจบที่น่าอนาถยิ่งกว่าเดิม”

ฟู่เฉินหวนกำหมัดแน่น เขาก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวและอดทนต่อไป

ฝ่ามือของเขาเหงื่อออก

เมื่อได้ยินเสียงเฆี่ยนตีอย่างต่อเนื่องแต่ไม่มีเสียงร้องของความเจ็บปวด ก็สามารถบอกได้ว่า ลั่วชิงยวนกำลังทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดมากเพียงใด

นั่นทำให้ฟู่เฉินหวนรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก

ทว่าเขาทำได้เพียงเฝ้ามองจากที่ไกล ๆ มิสามารถเข้าไปใกล้หรือช่วยนางได้

เสียงแส้ดังขึ้นอย่างมิหยุดหย่อน และเสียงแส้ในแต่ละครั้งนั้นดูเหมือนจะฟาดลงไปที่หัวใจของฟู่เฉินหวน

จนเลือดสด ๆ ไหลออกมาเป็นทาง

เวลาเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า และเสียงแส้นั้นก็ยังมิหยุด ทำให้ฟู่เฉินหวนมิสบายใจและมิสามารถสงบลงได้

จนตอนนี้เหงื่อออกไปทั่วทั้งตัว

“เฉินชียังมิมาอีก!” ฟู่เฉินหวนรู้สึกร้อนใจขึ้นมา

“หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางต้องตายแน่!”

ร่างกายของนางจะทนได้อย่างไร!

เมื่อเทียบกับฟู่เฉินหวนที่กำลังกระวนกระวายใจร้อนราวกับไฟเผา ฉินอี้กลับดูสงบละสุขุมกว่ามาก

เขาเอามือไพล่หลังพลางพูดอย่างมิใส่ใจ “มิต้องรีบร้อน เฉินชีมิยอมให้นางตายหรอก”

“เฉินชีคงกำลังมา”

“รออีกสักหน่อยเถอะ”

และในขณะนั้น

ณ จวนของเฉินชี ภายในเรือนปีกข้างกำลังมีการบรรเลงดนตรีและร่ายรำ

เฉินชีเอนหลังพิงเก้าอี้พลางดื่มสุราและเพลิดเพลินไปกับการร่ายรำของหลานจีอย่างสบายใจอารมณ์

“เฉินชีคงมิมาแล้ว! เขามิได้สนใจชีวิตของลั่วชิงยวนเลย!” ฟู่เฉินหวนกำมือแน่น สายตาของเขาดุดันน่ากลัว

ขณะนั้น ฉินอี้ได้เห็นจิตสังหารในดวงตาของฟู่เฉินหวน

จิตอายสังหารที่ข่มขวัญศัตรู ราวกับผู้เป็นราชา

นั่นทำให้ฉินอี้รู้สึกกลัวเล็กน้อย

มิว่าใครก็ต่างหยิ่งผยองมิยอมก้มหัวให้ใคร ทว่าเขาเองกลับต้องยอมจำนน

ฉินอี้ครุ่นคิดและพูดออกมา “ที่จริงก็ใช่ว่าข้าจะช่วยนางมิได้”

“แต่… ข้ามิอยากช่วยนางโดยเปล่าประโยชน์”

ฟู่เฉินหวนก้าวไปข้างหน้าด้วยความกังวล “เช่นนั้นเจ้าต้องการอะไร! มิว่าเงื่อนไขอะไรพวกเราก็คุยกันได้หมด!”

ฉินอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าเป็นถึงองค์ชายผู้สูงส่ง มิเคยขาดสิ่งใด แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ขาดคือผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์จริงใจแน่วแน่ต่อข้า”

“ซึ่งข้าก็คิดว่าเจ้าเหมาะสมยิ่งนัก”

สีหน้าของฟู่เฉินหวนเปลี่ยนไป เขากำหมัดแน่นขึ้น

พลางฟังเสียงเฆี่ยนตี

เขามิลังเล “ได้! ขอเพียงเจ้าช่วยนาง จะให้ทำอะไรข้าก็ทำได้ทั้งนั้น!”

ฉินอี้ยิ้มด้วยความพึงพอใจและกล่าวว่า “เช่นนั้นตอนนี้ก็คุกเข่าพิสูจน์ความภักดีที่มีต่อข้าสิ”