ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1288

ทันทีที่คำกล่าวเหล่านี้หลุดออกมา

ร่างกายของฟู่เฉินหวนก็แข็งทื่อ

ดวงตาของฉินอี้เต็มไปด้วยความคาดหวังอันร้อนแรง

ตั้งแต่เล็กจนโต แม้เขาจะเป็นองค์ชาย แต่ก็มีเพียงมิกี่คนที่ให้ความเคารพเขา

แม้กระทั่งน้องสาวของเขาเองก็มักจะลงมือทำร้ายเขาบ่อย ๆ โดยมิไว้หน้ากันเลยแม้แต่น้อย

ส่วนคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคืออ๋องผู้เป็นเทพสงครามเทพแห่งแคว้นเทียนเชวียและผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า

เขาจึงตั้งตารอที่จะได้เห็นฟู่เฉินหวนคุกเข่าด้วยความเคารพ

ฟู่เฉินหวนกำหมัดแน่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ที่จริงเขาสามารถเจรจากับฉินอี้ได้ และมีเงื่อนไขต่าง ๆ มากมายที่เขาสามารถพูดคุยกับอีกฝ่ายได้

ทว่าการเจรจาต้องอาศัยยุทธวิธีและที่สำคัญกว่านั้นคือ ต้องมีจิตใจที่สงบมั่นคง

แต่ในเวลานี้ ฟู่เฉินหวนมิสามารถทำเช่นนั้นได้

เขาแทบจะรอมิไหวแล้ว

ดวงตาของเขาขรึมลง พลางยกเสื้อคลุมขึ้นและคุกเข่าลง

เสียงดังตึงเมื่อเข่ากระทบพื้นนั้นเจือไปด้วยความอึดอัดกลัดกลุ้ม แต่เป็นเสียงที่ฉินอี้ฟังแล้วรู้สึกสบายหูเป็นอย่างยิ่ง

มิอาจปฏิเสธได้ว่าตอนนี้เขาพอใจอย่างถึงที่สุด

นี่เป็นความรู้สึกที่เขาพยายามเสาะหามาตลอดหลายปีแต่ก็มิเคยได้มันมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลานี้ คนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขาคือบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดของแคว้นเทียนเชวีย

เป็นผู้ที่สูงส่งเกินเอื้อมในแคว้นเทียนเชวีย

ตลอดชีวิตนี้ของฟู่เฉินหวนคงคุกเข่าแค่ต่อหน้าเสด็จพ่อของเขาเท่านั้นกระมัง

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ฉินอี้ก็คลี่ยิ้มพอใจ

“ดี ในเมื่อเจ้าจริงใจเช่นนี้ ข้าจะช่วยเจ้าก็แล้วกัน”

พูดจบ ฉินอี้ก็สาวเท้าไปที่ห้องขัง

จากนั้นฟู่เฉินหวนก็ค่อย ๆ ยืนขึ้นพลางมองไปที่ห้องขังด้วยความกังวล และเฝ้าดูลั่วชิงยวนที่เนื้อตัวเปื้อนเลือดจากการถูกทรมานอยู่ในระยะไกล

เมื่อมองตามหลังฉินอี้ไป เขาก็มุ่งหวังอย่างร้อนใจว่าฉินอี้จะเดินให้เร็วกว่านี้

ฉินอี้มาถึงห้องขัง

น้ำเสียงของฮองเฮาเย็นชาเป็นอย่างมาก ต่อหน้าองครักษ์ในที่แห่งนี้ นางมิได้ไว้หน้าเขาเลยแม้แต่น้อย

แม้ฉินอี้จะชินชากับมันมานานแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงรู้สึกอับอายที่ถูกตำหนิ

ทว่าฉินอี้มิยอมแพ้และยังคงคิดหาแผนรับมืออย่างรวดเร็ว

ลั่วชิงยวนที่อยู่ในสภาพใกล้ตายเฝ้าดูฮองเฮาเกาและฉินอี้

แม่ลูกคู่นี้ช่างน่าสนใจนัก

ฮองเฮาเกามิโปรดองค์ชายผู้นี้ และโปรดเพียงเกาเหมียวเหมี่ยวผู้เป็นธิดาเท่านั้น

ทุกคนรู้ดีว่าฮองเฮาเกาโปรดปรานเกาเหมียวเหมี่ยวมากกว่า

ล้วนพูดกันว่า องค์ชายมีความสามารถธรรมดาและมิคู่ควรกับบัลลังก์ ซึ่งก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ดังนั้นฮองเฮาจึงมิโปรดเขา

แต่ลั่วชิงยวนกลับล่วงรู้ถึงสิ่งสิ่งหนึ่ง ซึ่งเป็นความลับที่ไม่มีใครรู้

เมื่อเห็นว่าเฉินชียังมามิถึง

ลั่วชิงยวนจึงมิคิดที่จะรออีกต่อไป

บนใบหน้าซีดเซียวของนางปรากฏรอยยิ้มขึ้น นางมองไปที่ฉินอี้ “เหตุใดองค์ชายใหญ่ถึงต้องพยายามโน้มน้าวด้วยหรือเพคะ บางทีหากท่านมีความสามารถพิเศษโดดเด่น ฮองเฮาอาจทรงเหลียวแลท่านมากกว่านี้ก็ได้”