ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 129

แต่แล้วประโยคของท่านมหาราชครูในวินาทีต่อมา กลับทำผู้คนตะลึงยิ่งกว่า!

เขาพูดกับลั่วชิงยวนด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน “ภาพนี้ ให้ข้าได้หรือไม่?”

ทุกคนต่างมีสีหน้างุนงง

นี่มิใช่ของกำนัลที่ให้ท่านมหาราชครูลั่วอยู่แล้วงั้นหรือ?

อีกอย่างนี่เป็นเพียงภาพวาดเท่านั้น!

แต่ลั่วชิงยวนเข้าใจความหมายท่านมหาราชครูลั่วจะสื่อ เขาอยากได้ทุกอย่างที่อยู่ในภาพนั้น

นางเผยยิ้มอ่อนโยน “เจ้าค่ะ นี่เป็นของกำนัลที่จะมอบให้ท่านปู่มหาราชครูอยู่แล้ว! เพียงแค่ท่านต้องการชม ก็จะสามารถชมภาพนี้ได้ตลอดเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ มหาราชครูลั่วพยักหน้าดีใจ สายตาที่มองลั่วชิงยวนเอ็นดูขึ้นมาทันที

“ได้ เจ้าหนู ขอบคุณที่มอบของกำนัลที่ล้ำค่าเช่นนี้ให้ปู่! ปู่ชอบมากเลย!”

สิ้นประโยคนี้ รอบด้านดังเป็นเสียงซุบซิบขึ้น

ท่านมหาราชครูยอมรับลั่วชิงยวนเป็นหลานสาวแล้วงั้นหรือ?

หลายปีมานี้ ลั่วเยวี่ยอิงไปเยี่ยมท่านมหาราชครูที่จวนหลายครั้ง แม้จะได้เจอกับท่านมหาราชครูลั่วบ้าง แต่เขากลับไม่เคยเหลียวแลนางมาก่อน ยิ่งไม่ต้องว่าเรื่องการยอมรับนางเป็นหลานสาวเลย!

ลั่วชิงยวนมีสิทธิ์อะไรกัน!?

เพียงแค่ภาพวาดผืนหนึ่งมีสิทธิ์อะไรได้เป็นหลานสาวของท่านมหาราชครู!

นางกัดฟันอย่างคับแค้น!

ไม่เพียงแต่ลั่วเยวี่ยอิง คนทั้งลานต่างก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

สายตาฟู่เฉินหวนตกอยู่ที่ภาพวาดนั้นเนิ่นนาน เพื่อดูว่าในภาพมีกลไกอะไร จึงทำให้ท่านมหาราชครูลั่วดีใจเช่นนี้ จนถึงกับยอมรับนางเป็นหลานสาว

อย่างที่รู้ ท่านมหาราชครูลั่วไม่ยอมรับแม้กระทั่งพ่อของลั่วชิงยวน

และลั่วไห่ผิงก็เดินขึ้นหน้าพร้อมเรียก “ท่านอารอง”

มหาราชครูมองเขาทีหนึ่ง รอยยิ้มหุบลงทันใด พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย “วันนี้ขอบคุณทุกท่านที่มาฉลองวันเกิดอายุเจ็ดสิบปีของข้า เลิกเสียเวลาได้แล้ว ทานอาหารเถิด ข้ารู้สึกเพลีย จะขอไม่อยู่ต่อกับทุกท่านแล้ว”

ไม่คิดว่าเจ้าหนูลั่วชิงยวน จะมีความสามารถมากเช่นนี้ นางทำได้จริง ๆ ! เรื่องนี้ทำเอาลั่วหรงเปิดโลกสุด ๆ !

ประตูห้องปิดลง ท่านมหาราชครูลั่วกางภาพดูอีกครั้ง รอบนี้ขอบตาของเขาเปียกชื้นอย่างอดไม่ได้ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา

“สิ่งนี้มัน ทำได้อย่างไรกัน คนที่อยู่ในภาพ สามารถออกมาและพูดคุยกับข้าได้หรือไม่?” ท่านมหาราชครูลั่วถามลุ้น

ลั่วชิงยวนเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ที่จริงแล้ว เป็นเพราะความยึดเหนี่ยวในใจของท่านต่างหาก จึงทำให้ท่านสามารถเห็นภาพแต่ละฉากในภาพวาดได้ ภาพวาดผืนนี้เป็นเพียงสิ่งปลอบใจ เขาตัวจริง เข้าสู่สังสารวัฏของชีวิตจนเกิดใหม่อีกครั้งแล้ว บางทีตอนนี้เขาอาจจะกำลังใช้ชีวิตที่ดีบนที่ใดสักแห่งของดินแดนแผ่นนี้”

“ท่านปู่อย่ายึดติดกับอดีตมากเกินไป ปล่อยตัวท่านเอง และปล่อยครอบครัวของท่านไปเถิด เพื่อทำความหวังของท่านให้สำเร็จ ท่านอาทำเรื่องที่ส่งผลเสียต่อตระกูลไปหลายอย่าง”

“ทำให้คนที่ประสงค์ร้ายนั้นมีช่องโหว่ให้มุดได้”

ลั่วชิงยวนคิด ในเมื่อท่านปู่เรียกนางมาโดยเฉพาะ งั้นเรื่องบางอย่าง ก็ควรจัดการแล้วเช่นกัน

ได้ยินประโยคนี้ ท่านมหาราชครูขมวดคิ้ว “มุดช่องโหว่หรือ? หมายความว่าอย่างไร?”

ลั่วชิงยวนมองไปทางภาพวาดที่แขวนอยู่อย่างมีความนัย และเอ่ยพูดช้า ๆ …