ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1292

ลั่วชิงยวนมองอวี๋โหรวด้วยความประหลาดใจ อวี๋โหรวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คราวก่อนเจ้ามิได้ถามข้าหรอกหรือว่ามีสิ่งนี้หรือไม่ นี่เป็นดอกสุดท้ายที่ข้าเหลืออยู่”

“คราวนี้เจ้าถูกฮองเฮาทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ข้าคิดว่าเจ้าย่อมต้องการสิ่งนี้เป็นแน่ จึงได้นำมาให้”

ลั่วชิงยวนได้ฟังก็รู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก นางมิคาดคิดว่าอวี๋โหรวจะมอบสิ่งนี้แก่นาง

ด้วยว่ายามนี้ ต่อให้หาทั่วทั้งเมืองหลวงก็หาสิ่งนี้มิได้แล้ว

“ขอบคุณ” ลั่วชิงยวนกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ

ยามนี้นางต้องการสิ่งนี้ยิ่งนัก

“มิต้องเกรงใจ” อวี๋โหรวแย้มยิ้ม

จากนั้นทั้งสองก็เข้าวังไปด้วยกัน กลับไปยังที่พำนักของสำนักนักบวชของพวกนาง

การใช้บัวถวายนั้นจำต้องใช้สมุนไพรอื่นร่วมด้วย อวี๋โหรวจึงไปยังคลังโอสถเพื่อนำสมุนไพรมามากมาย

ลั่วชิงยวนจึงก่อไฟต้มยาในลาน

หลังจากกินยาเข้าไป ลั่วชิงยวนก็รู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

สิ่งนี้มีสรรพคุณหลักในการรักษาบาดแผลภายในและฟื้นฟูลมปราณ แต่เมื่อบาดแผลภายในหายดีแล้วย่อมส่งผลดีต่อบาดแผลภายนอกด้วยเช่นกัน

อวี๋โหรวเห็นว่าหลังจากนางกินยาแล้วสีหน้าของนางก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ดูเหมือนว่ายานี้จะได้ผลดีกับเจ้ายิ่งนัก”

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงพักผ่อนเถิด ข้าขอตัวกลับก่อน”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า มิได้ไปส่งนาง นางนั่งขัดสมาธิบนตั่งข้างหน้าต่างแล้วหยิบเข็มทิศอาณัติแห่งสวรรค์ออกมา

การบำเพ็ญเพียรนี้จะสามารถทำให้บัวถวายแสดงฤทธิ์ยาได้รุนแรงยิ่งขึ้น

กอปรกับก่อนหน้านี้นางได้กินโอสถต่อชีวิตเก้าภพและโอสถบางส่วนที่อวี๋โหรวนำมาให้ไปแล้วด้วย

คราวนี้จะต้องทำให้ฤทธิ์ยาเหล่านั้นสำแดงผลอย่างเต็มที่ เพื่อให้ร่างกายของนางฟื้นคืน!

......

เฉินชียังคงเจรจาต่อรองกับฮองเฮา

เงื่อนไขของฮองเฮามีเพียงหนึ่งเดียวคือ “ไปเฝ้าเหมียวเหมี่ยว”

“เฉินชี หากมิใช่เพราะเหมียวเหมี่ยวชอบพอเจ้า ป่านนี้ข้าคงมิปล่อยเจ้าไว้แน่”

“หากเหมียวเหมี่ยวยกโทษให้เจ้า ข้าจะมิแตะต้องลั่วชิงยวนอีก”

น้ำเสียงของฮองเฮาเต็มไปด้วยการข่มขู่

“คนเยี่ยงข้าหาได้คู่ควรไม่”

เฉินชีกล่าวพลางแสยะยิ้มอย่างดูแคลน

เกาเหมียวเหมี่ยวโกรธเกรี้ยว “ใช่แล้ว ข้าเป็นถึงองค์หญิง จะต้องการสิ่งใดก็ย่อมได้! เช่นนั้นข้าต้องการเจ้า!”

กล่าวจบ เกาเหมียวเหมี่ยวก็ตวัดกระบี่จ่อลงบนลำคอของตน

“ข้ารู้ว่าเจ้ามาเพื่อขอโทษข้า มิเช่นนั้นข้าจะมิปล่อยลั่วชิงยวนไป เสด็จแม่ของข้าก็จะมิปล่อยลั่วชิงยวนไปเช่นกัน”

“แม่ทัพเฉินเก่งกาจเพียงใดก็มิอาจปกป้องนางได้ตลอดเวลา”

“เชื่อหรือไม่ หากเจ้าจากไปตอนนี้ ข้าจะตายต่อหน้าเจ้า แล้วดูสิว่าลั่วชิงยวนของเจ้าจะมีจุดจบเช่นไร!”

เกาเหมียวเหมี่ยวข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

สีหน้าของเฉินชีเคร่งขรึมลง แววตาหม่นหมองยิ่งนัก “ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่ บอกมาตามตรงเลยได้หรือไม่?”

เขารู้ว่าเกาเหมียวเหมี่ยวเพียงแค่ข่มขู่เขา นางคงมิฆ่าตัวตายจริง ๆ แต่คงจะทำร้ายตนเอง

หากฮองเฮารู้เข้า เรื่องคงจะยุ่งยากมิจบสิ้น

เกาเหมียวเหมี่ยวจ้องหน้าเฉินชี แล้วสั่งว่า “จุมพิตข้าสิ!”