ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1341

ขณะที่นางกำลังจะลงมือ อวี๋โหรวก็ดึงแขนเสื้อของนางไว้ ส่งสัญญาณให้นางหันกลับไปมอง

ลั่วชิงยวนหันกลับไป จึงเห็นว่าบนหลังคาและด้านหลังวิหารมีศีรษะคนโผล่ออกมา

กำลังจ้องมองพวกนางอย่างดุร้าย

ลั่วชิงยวนประหลาดใจ ตอนนี้คนของหุบเขามังกรดำมารวมตัวกันแล้วหรือ?

นางจึงข่มโทสะไว้ แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “เจ้าทำให้สหายของข้ากลายเป็นธูปวิญญาณ!”

อวี๋เซียจื่อได้ฟังก็ประหลาดใจเล็กน้อย “สหายของเจ้ารึ? ข้ามิรู้จัก”

“ข้า อวี๋เซียจื่อ มิเคยนำคนที่เพิ่งตายมาทำธูปวิญญาณ แต่ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น มิคาดคิดว่าจะจับสหายของเจ้ามา”

“ขออภัยด้วย”

ลั่วชิงยวนกำมือแน่น “ข้าอยากรู้ว่าผู้ใดสังหารนาง! เหตุใดวิญญาณของนางจึงมาอยู่ที่นี่”

“ผู้ใดต้องการธูปวิญญาณเหล่านี้?”

ลั่วชิงยวนมองธูปวิญญาณที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยอารมณ์ซับซ้อน

เมื่อคืนนางได้เห็นสิ่งนี้

อวี๋เซียจื่อก็เกรงว่าตนจะเดือดร้อน จึงบอกตามความจริง “มีคนมาสั่งธูปวิญญาณจำนวนมากกับข้า แต่ข้าเป็นคนตาบอด ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นผู้ใด”

“บุรุษหรือสตรีก็ต้องแยกแยะได้!”

อวี๋เซียจื่อจึงกล่าว “เป็นสตรี”

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว สตรี!

นางนึกถึงเวินซินถงในทันที!

“เมื่อคืนสตรีผู้นั้นมาที่นี่หรือไม่?”

อวี๋เซียจื่อพยักหน้า “มา”

คำตอบนี้ทำให้โทสะในใจของลั่วชิงยวนลุกโชน

นางกัดฟันกรอด

เวินซินถง!

นางคาดมิถึงว่าเวินซินถงจะมิปล่อยแม้แต่มู่หยวนหยวน ยังตามมาสังหารนางถึงที่นี่!

แม้แต่วิญญาณก็ยังถูกนำไปทำเป็นธูปวิญญาณ!

ลั่วชิงยวนค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะ แล้วกล่าวว่า “ข้าจะนำธูปวิญญาณของสหายข้ากลับไป”

อวี๋เซียจื่อทำท่าเชื้อเชิญให้นางหยิบไปเอง

เมื่อได้ฟังเช่นนี้ ลั่วชิงยวนก็ตกตะลึง

“เป็นเช่นนั้นเอง”

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฉินชี

ช่างเป็นคนบ้าจริง ๆ

ลั่วชิงยวนมิเพียงแต่มิรู้สึกซาบซึ้ง กลับรู้สึกว่าตนยิ่งบาปหนาขึ้นเพราะสิ่งที่เฉินชีทำ

“มู่หยวนหยวนตายแล้ว เจ้าคิดว่าเป็นฝีมือของเวินซินถงหรือ?” เมื่อครู่อวี๋โหรวได้ฟังลั่วชิงยวนพูดคุยกับอวี๋เซียจื่อจึงได้ยินมาบ้าง

“จะมีใครนอกจากนางอีกรึ!” ในดวงตาของลั่วชิงยวนฉายแววเย็นเยียบ

เมื่อลงจากเขามาแล้ว นางก็ขึ้นขี่ม้ากำลังจะควบม้ากลับ

แต่ทันใดนั้นเอง หมอกสีดำก็ลอยออกมาจากธูปวิญญาณในแขนเสื้อ

ลั่วชิงยวนตกใจ

ยังมิทันได้ตอบสนองหมอกสีดำก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าหายเข้าไปในหว่างคิ้วของนาง

หลังจากที่รู้สึกเวียนหัวไปครู่หนึ่ง ดวงตาของลั่วชิงยวนก็มืดมิดลง ก่อนจะตกจากหลังม้าในทันใด