ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1364

ขณะนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านกำลังอยู่ในภาวะเฝ้าระวัง

ในความมืดมิด ทุกคนต่างถืออาวุธเฝ้าระวัง มิกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

เสียงลากของหนักใกล้เข้ามา ในใจของทุกคนตึงเครียด

ลั่วชิงยวนและคนใบ้ลากเจ้ายักษ์นั่นเข้ามาในหมู่บ้าน

คนที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดต่างตกตะลึง

“เป็นพวกเขานี่เอง!”

“พวกเขากลับมาได้!”

ลั่วชิงยวนและคนใบ้สวมหน้ากากที่เดินกลับมายังหมู่บ้านปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

ด้านหลังพวกเขามีวัตถุขนาดใหญ่ที่ค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตา

นั่นคือเสือโคร่ง

เมื่อเห็นเสือโคร่งตัวนั้น ทุกคนก็สูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

“เสือดำ!”

ถูหมิงตกตะลึง

ลั่วชิงยวนมองปฏิกิริยาของพวกเขา ดูเหมือนจะรู้ถึงการมีอยู่ของเสือดำตัวนี้

ถูหมิงรีบเข้าไปตรวจสอบศพของเสือดำ “ตายแล้วจริง ๆ!”

ถูหมิงเงยหน้าขึ้น เมื่อมองลั่วชิงยวนและคนใบ้อีกครั้ง สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป

“นี่พวกเจ้าล่ามาได้หรือ?”

ลั่วชิงยวนเช็ดโลหิตบนใบหน้าซีดเซียว แต่สายตาดุดัน “มิเช่นนั้นจะเอามาได้อย่างไรเล่า?”

ทุกคนตกตะลึงมาก

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดจะต้องผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมา

“รักษาคำพูดใช่หรือไม่?”

ถูหมิงจ้องมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นก็หันไปสั่งซูเซียง “ลากออกไปจัดการทำอาหาร”

“นางผู้นี้และคนใบ้สามารถอยู่ในหมู่บ้านได้ ห้ามผู้ใดแตะต้องนาง! โดยเฉพาะฝูเหมิ่ง!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ คนอื่น ๆ กลับมองหน้ากัน

“มิเห็นฝูเหมิ่ง”

“ใช่แล้ว มิเห็นฝูเหมิ่งตั้งแต่ตอนค่ำแล้ว”

ลั่วชิงยวนพาคนใบ้ไปยังห้องของตนเอง ฉีเสวี่ยเวยที่อยู่ข้าง ๆ กอดอกมองนางด้วยรอยยิ้ม “ยินดีด้วย”

“โชคดีที่สามารถล่าเสือดำตัวนี้มาได้”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว สายตาล้ำลึกของฉีเสวี่ยเวยก็มองลั่วชิงยวนและคนใบ้ ก่อนจะเดินจากไป

ลั่วชิงยวนปิดประตู

นางนำสมุนไพรที่เก็บมาก่อนหน้านี้ออกมาหมายจะทำแผลให้คนใบ้ แต่เขากลับต่อต้าน มิยอมให้ลั่วชิงยวนแตะต้อง

“ข้าเป็นหมอ ข้าขอดูอาการบาดเจ็บของเจ้าหน่อย”

คนใบ้กลับส่ายหน้าอย่างหนักแน่น แสดงว่าเขาจะจัดการเอง

ลั่วชิงยวนจึงเดินออกจากห้อง “เช่นนั้นข้าจะรออยู่ด้านนอก”

คนใบ้พยักหน้า

ลั่วชิงยวนนั่งพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่งบนขั้นบันไดหน้าประตู

ในห้อง ฟู่เฉินหวนค่อย ๆ ดึงอาภรณ์ออก ร่างกายที่ผ่ายผอมนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล

ทั้งแผลเก่าและแผลใหม่ มากมายจนน่าตกใจ

เขานำยาออกมาทาลงบนบาดแผล