ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1370

“มิใช่ว่าข้าจงใจดับฝันเจ้า แต่เพราะบนเขาลูกนี้ นอกเหนือจากหมู่บ้านนี้แล้วล้วนอันตรายทั้งสิ้น”

“เจ้าคงนึกมิถึงว่า เมื่อคนกลุ่มนี้ขึ้นภูเขาครั้งแรกรวมกันแล้วมีถึงร้อยกว่าคน”

“แต่ในยามนี้เหลือรอดเพียงสิบกว่าคน”

“บางทีบนภูเขาอาจยังมีผู้คนรอดชีวิตอยู่บ้าง แต่ก็คงมีน้อยนิด”

“แทนที่เจ้าจะไปเสี่ยงภัย อยู่ที่หมู่บ้านนี้จะดีเสียกว่า”

เมื่อลั่วชิงยวนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ใจ

ได้แต่หวังว่าโฉวสือชีและคนอื่น ๆ จะยังมีชีวิตอยู่

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งต้องออกตามหาพวกเขา

“ข้าตัดสินใจแล้ว คนใบ้จะไปกับข้า จะต้องไม่มีกระไรเกิดขึ้น”

ซูเซียงตกใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็มิอาจขวางได้ พวกเจ้าต้องระวังตัวด้วย”

เมื่อกินอาหารเสร็จ ลั่วชิงยวนและคนใบ้ก็ออกเดินทาง

เนื่องจากมิรู้ว่าถูหมิงและคนอื่น ๆ ไปที่ใด ลั่วชิงยวนจึงมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ยังมิเคยไปเมื่อวาน

บนเขาลูกนี้มีอันตรายมากมาย มีกลลวงมากหลาย หากประมาทอาจติดกับดักและออกไปมิได้

ตลอดทาง ลั่วชิงยวนพบเห็นศพมากมาย

มีทั้งศพที่ตายมาได้มิกี่วันและศพที่เหลือเพียงกระดูก

ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งพบศพมากขึ้น

ส่วนใหญ่ถูกสัตว์ร้ายทำร้าย

ลั่วชิงยวนย่อตัวลงตรวจสอบศพ ศพนั้นถูกกัดกินไปครึ่งหนึ่งแล้ว น่าสยดสยองยิ่งนัก

เมื่อลุกขึ้น ลั่วชิงยวนก็ขมวดคิ้วมองไปยังคนใบ้

“ข้าคิดว่าบนเขาลูกนี้มิได้มีเสือดำเพียงตัวเดียว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนใบ้ก็มองนางด้วยความประหลาดใจ

ลั่วชิงยวนชี้ไปยังศพ “ร่องรอยบาดแผลนี้คล้ายกับของฝูเหมิ่งเมื่อวาน มีเพียงร่างใหญ่เช่นนั้นเท่านั้นที่สร้างบาดแผลเช่นนี้ได้”

“พวกเราเดินมาตลอดทาง พบศพมากมาย เป็นไปมิได้ที่จะเป็นฝีมือของเสือดำตัวเมื่อวานตัวเดียวทั้งหมด”

หากเป็นเช่นนั้น คนในหมู่บ้านก็จงใจปิดบังพวกเขา

แต่ก็เป็นเรื่องปกติ หากผู้ที่สามารถขึ้นสู่ยอดเขาได้มีเพียงคนเดียวก็แสดงว่าทุกคนที่มาที่นี่คือคู่แข่ง

คนใบ้มองนางด้วยความมิเข้าใจ

ลั่วชิงยวนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ที่นี่อาจเป็นจุดไขปริศนาก็เป็นได้”

“น่าจะสามารถขึ้นภูเขาจากด้านหลังนี้ได้ แต่เราต้องกลับมาที่นี่ในเวลาที่กำหนดเพื่อรอให้จุดรวมพลังกลับมา มีถนนอยู่ด้านหลังนี้”

ลั่วชิงยวนเงยหน้ามองท้องฟ้า แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ใกล้จะดับลงแล้ว

“วันนี้ไม่มีเวลาแล้ว วันพรุ่งค่อยมาใหม่เถิด”

คนใบ้พยักหน้า

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากดงหนามด้านหลัง คนใบ้หันกลับไปมองอย่างระแวดระวัง

ลั่วชิงยวนจับแขนเขาไว้ “มิจำเป็นต้องตื่นตระหนก อาจเป็นเพียงนกก็ได้”

ลั่วชิงยวนมองเข้าไปในป่าลึก แล้วหันหน้ากลับไป

ทั้งสองพักดื่มน้ำกันข้างบ่อน้ำพุร้อน

ในป่าเงียบสงัด คนใบ้ใช้กิ่งไม้เขียนบนพื้นว่า เจ้าพบนางแล้วหรือ?

ลั่วชิงยวนพยักหน้า แล้วยกยิ้มอย่างมีเลศนัย “มิจำเป็นต้องตื่นตระหนก นางมิได้เป็นภัยต่อพวกเรา”