ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1372

เมื่อฟังจากเสียงฝีเท้าแล้ว ดูเหมือนจะเป็นสตรี

แต่ก็มิใช่ซูเซียง

ซูเซียงกำลังตั้งครรภ์ ส่วนคนผู้นี้มีฝีเท้าเบากว่า

ลั่วชิงยวนใจเต้นระรัว

ฉีเสวี่ยเวย!

ในขณะที่คิดอยู่นั้น กลิ่นอายสังหารพลันแผ่ซ่านเข้ามา

ลั่วชิงยวนลืมตาโพลงก็เห็นกริชพุ่งตรงมาที่คอนาง

แต่ในขณะที่ลั่วชิงยวนกำลังจะลงมือ กลับมีมือหนึ่งจับมือนางไว้เสียก่อน

ฉีเสวี่ยเวยตกตะลึงเพราะพวกเขาอีกครั้ง

“พวกเจ้าเสแสร้งอีกแล้ว!”

มิได้สลบ!

ทั้งยังมิได้ถูกมัดด้วย

ฉีเสวี่ยเวยตระหนักได้ว่าต้องเป็นฝีมือของซูเซียง ในใจนางแอบด่าซูเซียงว่าเป็นคนสารเลวที่ทำลายแผนการของนาง

ฉีเสวี่ยเวยมิกล้าลงมือต่อ รีบทิ้งกริชแล้ววิ่งตรงไปยังนอกห้อง

คนใบ้พลิกตัวลุกขึ้น รีบไล่ตามไป

ลั่วชิงยวนก็รีบตามไปเช่นกัน

แต่คาดมิถึงว่าฉีเสวี่ยเวยจะมีวรยุทธ์มิเลว นางหลบหนีไปได้อย่างไร้ร่องรอยทันที

เมื่อลั่วชิงยวนตามไปก็มิเห็นแม้แต่เงาของฉีเสวี่ยเวยแล้ว

แม้แต่คนใบ้ก็หยุดฝีเท้าลง

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หากนางไปฟ้องถูหมิง ซูเซียงอาจเป็นอันตราย”

“ไปเถิด พวกเราก็ไปที่นั่นด้วย”

จากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังบ่อน้ำพุร้อน

เมื่อไปถึง ฉีเสวี่ยเวยก็อยู่ในกลุ่มคนแล้ว

แต่ฉีเสวี่ยเวยกลับมิได้กล่าวถึงเรื่องนี้ ลั่วชิงยวนรู้สึกแปลกใจยิ่ง

ฉีเสวี่ยเวยรู้ว่าพวกเขามิได้สลบเพราะฤทธิ์ยา แต่กลับมิได้บอกเรื่องนี้แก่ถูหมิง

ทั้งสองหลบอยู่หลังดงหนาม สังเกตการณ์อย่างเงียบ ๆ มิกล้าเข้าไปใกล้

ลั่วชิงยวนครุ่นคิด ฉีเสวี่ยเวยมิได้มีเรื่องบาดหมางกับนางมากนัก คราวนี้พวกนางถูกถูหมิงทอดทิ้งไปแล้ว

นางจึงมิอาจเป็นภัยคุกคามต่อตำแหน่งของฉีเสวี่ยเวยได้

แต่ฉีเสวี่ยเวยกลับจะฆ่านาง

ลั่วชิงยวนสังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบแล้วหยิบเข็มทิศออกมา

พบว่าตำแหน่งของอาคมในที่นี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง ไม่มีแบบแผนใด

ลั่วชิงยวนครุ่นคิด เกรงว่าดงหนามที่คนเหล่านี้เข้าไปจะมิใช่ดงเดียวกันกับเมื่อวาน

มีคนเข้าไปอีกหลายคน

แต่ก็เงียบหายไปเช่นกัน

มิว่าคนข้างนอกจะร้องเรียกอย่างไรก็ไม่มีการตอบสนอง

ดูจากท่าทางก็รู้ว่าคงมิรอดแล้ว

คนของถูหมิงหายไปครึ่งหนึ่งในพริบตา

ถูหมิงโกรธจัด บีบคอฉีเสวี่ยเวย “นี่คือทางขึ้นเขาที่เจ้าบอกรึ?!”

เท้าของฉีเสวี่ยเวยลอยขึ้นกลางอากาศ นางดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

พลางกล่าวอย่างยากลำบาก “ข้า... ข้านึกออกแล้ว...”

ถูหมิงปล่อยมือ ฉีเสวี่ยเวยล้มลงก้นกระแทกพื้น ก่อนจะรีบกล่าวอย่างหวาดกลัว “ข้ายังได้ยินนางพูดว่าต้องเป็นยามโพล้เพล้ด้วย”

“เป็นไปได้หรือไม่ว่าต้องรอถึงยามโพล้เพล้จึงจะเข้าไปได้?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ถูหมิงก็ตกใจ จากนั้นจ้องมองนางด้วยความโกรธเกรี้ยว “แล้วเหตุใดเจ้ามิบอกตั้งแต่แรก!”