ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1381

เมื่อคนใบ้ได้ยินคำพูดนั้น เขาก็รีบคว้าข้อมือนางไว้ มิอยากให้นางไป

ลั่วชิงยวนกล่าวว่า “วางใจเถิด ข้าเพียงแค่อยู่บริเวณใกล้ ๆ นี้ มิเป็นอะไรหรอก”

โอสถห้ามเลือดหมดแล้ว บาดแผลที่หลังของคนใบ้สาหัสถึงเพียงนั้น หากมิได้ยารักษาก็เกรงว่าจะมิอาจประคองชีวิตได้ถึงรุ่งเช้า

ซูเซียงก็ต้องการสมุนไพรอย่างเร่งด่วนเช่นกัน

“เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ประเดี๋ยวข้าจะกลับมา” ลั่วชิงยวนกำชับคนใบ้

คนใบ้พยักหน้า

จากนั้นลั่วชิงยวนก็เข้าไปยังป่ารกทึบเพื่อหาสมุนไพร

ราวกับไม่มีผู้ใดเคยย่างกรายเข้ามาในขุนเขาแห่งนี้มาก่อน พุ่มไม้หนาทึบจนแทบไม่มีทางเดิน

แต่ก็ดีแล้ว เพราะสมุนไพรมีมากมาย

แม้จะมิใช่ของวิเศษล้ำค่าแต่ก็เป็นยารักษาที่ดี

นางเก็บสมุนไพรมามากมาย

เมื่อกลับไปอย่างตื่นเต้น นางกลับพบว่า…

ทุกคนหายไปแล้ว!

ทั้งคนใบ้และซูเซียงหายไปหมดแล้ว!

ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านขึ้นมาในใจทันที

นางมองหาไปทั่วก็มิพบเงาร่างของทั้งสอง

กระทั่งสงสัยว่าตนเดินมาผิดที่หรือไม่

แต่นางกลับเห็นรอยเลือดบนพื้น

เป็นรอยเลือดที่ถูกลากไป!

ลั่วชิงยวนใจหายวูบ

ต้องเกิดเรื่องกับคนใบ้แล้ว!

นางหยิบเข็มทิศออกมา พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความอาฆาต

ลั่วชิงยวนสะดุ้ง รีบวิ่งตามไปทันที

แต่เมื่อนางวิ่งเข้าไปในป่ามาไกลมากแล้ว กลิ่นอายแห่งความอาฆาตกลับแผ่ซ่านไปทั่วทั้งป่า

ลั่วชิงยวนเริ่มหลงทิศแล้ว

เข็มทิศในมือก็หมุนวนมิหยุด

ลั่วชิงยวนไม่มีทางเลือกจึงกัดฟันกระโดดเข้าไป

ป่าแห่งนี้หนาทึบยิ่งกว่าเดิม ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว แต่ภายใต้เงาของใบไม้ในป่ากลับยังคงมืดมิด

ลั่วชิงยวนค้นหาไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเที่ยงวันจึงพบซูเซียงล้มอยู่ตรงริมลำธาร

แต่ซูเซียงส่ายหน้า “มิใช่ ไปข้างหน้านู้น”

“ข้าหนีมาจากทางนั้น ข้าอยากตามหาเจ้า แต่หมดแรงเสียก่อน... เลยล้มลงอยู่ตรงนี้”

“แล้วตอนนี้เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง? ช่วยนำทางข้าไปได้หรือไม่?”

ซูเซียงพยุงตัวลุกขึ้น แล้วกล่าวว่า “ข้าจะพาเจ้าไป”

ลั่วชิงยวนช่วยพยุงซูเซียง ทั้งสองข้ามลำธารมาด้วยกันแล้วเข้าไปในป่าอีกด้าน

จากนั้นเดินไปเรื่อย ๆ

ซูเซียงพานางมายังเนินเขาแห่งหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “อยู่ข้างหน้า เจ้าลงไปก่อน แล้วข้าจะตามไป”

ซูเซียงเคลื่อนไหวมิสะดวก จึงย่อตัวลงจับกิ่งไม้ค่อย ๆ ลงไป

ลั่วชิงยวนเดินนำไปก่อนด้วยใจร้อนรนที่จะตามหาคนใบ้

แต่ในขณะนั้นเอง มีแรงมหาศาลผลักมาจากด้านหลัง

ลั่วชิงยวนถูกเหวี่ยงไปข้างหน้าอย่างแรง ตกลงจากเนินเขาทันที

เมื่อกลิ้งลงมาถึงพื้นราบก็มีเสียงดังโครม ร่างของนางร่วงลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว

ที่นี่กลวงเปล่า!

มันคือกับดัก!