ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1383

ในชั่วขณะนั้น ซูเซียงตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด

ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวมิทัน

นางชักกริชออกมา ขณะเดียวกันลั่วชิงยวนก็ออกแรงดึงนาง สองเหตุการณ์เกิดขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ซูเซียงจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ลั่วชิงยวนล่วงรู้ถึงเจตนาของนางแล้ว!

ในขณะที่ร่างดิ่งลงสู่เบื้องล่าง ซูเซียงก็คว้าจับเถาวัลย์ไว้แน่น

ลั่วชิงยวนใช้ขาทั้งสองข้างพันรอบเถาวัลย์ ร่างกายดิ่งลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว กระบี่ยาวในมือพุ่งแทงไปยังซูเซียง

ซูเซียงร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วแล้วกระแทกพื้นอย่างแรง จากนั้นก็พุ่งเข้ามาต่อสู้กับลั่วชิงยวน

ความเร็วของซูเซียงทำให้ลั่วชิงยวนประหลาดใจ ในระหว่างการต่อสู้ กรงเล็บเหล็กที่ยื่นออกมาจากแขนเสื้อของนางส่องประกายแสงเย็นเยียบ

ลั่วชิงยวนรีบหลบหลีก ซูเซียงเตะเข้ามา กรงเล็บเหล็กก็ปรากฏออกมาจากฝ่าเท้าของนางเช่นกัน ทั้งร่างของนางเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

ลั่วชิงยวนเพิ่งสังเกตเห็นว่าสตรีผู้นี้ซ่อนอาวุธไว้ทั่วร่าง

หลังจากการต่อสู้ดุเดือด ลั่วชิงยวนใช้กำลังทั้งหมดกดซูเซียงลงบนพื้น

“เจ้าเป็นใครกันแน่! เจ้าเป็นคนทำให้คนใบ้หายไปใช่หรือไม่!”

ซูเซียงมองนางด้วยแววตาอำมหิต ทันใดนั้นก็อ้าปากพ่นใบมีดขนาดเล็กออกมา

ลั่วชิงยวนรีบหลบหลีก

ใบมีดแหลมคมเฉียดแก้มของนางไป ทิ้งไว้เพียงรอยเลือด

ทันใดนั้นเอง ซูเซียงก็ใช้โอกาสนี้วิ่งหนีทันที

กรงเล็บเหล็กที่มือและเท้ากลับมีประโยชน์อย่างมากในยามนี้ นางปีนขึ้นไปบนผนังหินอย่างรวดเร็ว

ลั่วชิงยวนตกตะลึง มองซูเซียงปีนขึ้นไปตามผนังหินราวกับแมงมุมยักษ์

นางยังท้องใหญ่อยู่เลย…

ภาพนั้นชวนขนลุกพิลึก

สร้างความตกตะลึงในจิตใจให้กับลั่วชิงยวนอย่างมาก

สุดท้ายแล้วสตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่

“ข้ายอมสละลูกของข้า วันนี้ข้าต้องทำให้เจ้าแหลกเป็นชิ้น ๆ ให้ได้!”

ในใจของซูเซียงก็เต็มไปด้วยความเสียใจ

การข้ามแม่น้ำถือเป็นการกระทำที่เสี่ยงอันตรายของนางเช่นกัน หวังเพียงจะมีโชคบ้าง คิดว่าคลื่นลมมามากมายเช่นนี้ยังผ่านมาได้ การข้ามแม่น้ำเพียงเล็กน้อยคงมิเป็นไร ลูกของนางคงมิเป็นอะไรไปง่าย ๆ

แต่คาดมิถึงว่าฉีเสวี่ยเวยจะจงใจขัดขวาง แล้วนางก็ถูกงูกัดในน้ำแล้ว!

มิอาจรักษาเด็กในครรภ์ไว้ได้ นางทำได้เพียงสละลูกเพื่อให้ได้ความเห็นใจจากลั่วชิงยวน เพื่อที่จะฆ่านางให้ได้!

ก้อนหินก้อนใหญ่ถูกทุ่มลงมาอีกครั้งจนเกิดเสียงดังสนั่น ลั่วชิงยวนรีบยกเท้าหลบ

ลั่วชิงยวนทั้งมิพอใจและรู้สึกสับสน “เจ้าเข้าหาข้าตั้งแต่แรกเพราะเหตุนี้หรือ? ข้ามีเรื่องบาดหมางอันใดกับเจ้า!”

หากเป็นเพียงเพราะเรื่องลูก ซูเซียงก็แค้นนางได้อย่างไร้เหตุผล

เมื่อนางมาถึงเมืองแห่งภูตผีแห่งนี้ก็ควรรับรู้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น แม้มิได้ข้ามแม่น้ำก็มิแน่ว่าจะรักษาลูกของนางไว้ได้

“อีกอย่าง เจ้าบอกว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของตู้เฟิงเฉินมิใช่หรือ เจ้าเกลียดเขา เจ้ามิได้ใส่ใจเด็กคนนี้อยู่แล้วมิใช่หรือ!”

แต่ซูเซียงกลับคำรามก้อง “ตู้เฟิงเฉินคือรักแรกและรักเดียวในชีวิตของข้า!”