ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1446

เมื่อลั่วชิงยวนวางกระดาษแผ่นนั้นลงตรงหน้าซีกุ้ยเฟย ซีกุ้ยเฟยก็หยิบขึ้นมาด้วยความสนใจ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เจ้าหาเจอจริง ๆ สินะ”

“อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้ากินมาตลอดสองปีนี้”

ลั่วชิงยวนตกใจ “ท่าน? ท่านทราบอยู่แล้ว เหตุใดจึงมิตรัสบอกหม่อมฉัน แล้วเหตุใดยังประทานสมุดหนาปึกนั้นแก่หม่อมฉันหรือเพคะ?”

ซีกุ้ยเฟยหัวเราะเบา ๆ “เช่นนั้นข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าเก่งกาจจริงหรือเป็นเพียงนักต้มตุ๋น?”

“ข้าเพียงอยากจะทดสอบความอดทนของเจ้าเท่านั้น”

“อีกอย่าง เจ้ารับเงินไปมากมายแล้วก็ควรจะทำอะไรบ้างมิใช่หรือ?”

ซีกุ้ยเฟยกล่าวพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแฝงไว้ด้วยความหยอกล้อ

แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความปีติยินดี ลั่วชิงยวนมีความอดทนถึงเพียงนี้ สามารถค้นหาสิ่งที่นางกินเป็นประจำได้อย่างแม่นยำจากบันทึกการเสวยพระกระยาหารสองปี

อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่านางตั้งใจจะแก้ไขปัญหาให้ตนจริง ๆ

มิใช่เพียงแค่หวังจะหลอกเอาเงินแล้วทำทีเป็นจัดการให้

ลั่วชิงยวนหมดคำจะกล่าว

จำต้องดำเนินการในขั้นตอนต่อไป “ชื่ออาหารเหล่านี้ล้วนแปลกประหลาดยิ่งนัก โบตั๋นแดงหยกขาวคือสิ่งใด? แล้วยังมีเนื้อหยกละลายลิ้นกับห้วงเวลาพักใจคือกระไร”

“ชื่อเหล่านี้ล้วนเป็นชื่ออาหารหรือเพคะ?”

ซีกุ้ยเฟยหัวเราะ “อาหารธรรมดาสามัญบางอย่าง ข้าเป็นผู้ตั้งชื่อให้เอง”

“เหตุใดจึงตั้งชื่อเช่นนี้หรือเพคะ?” ลั่วชิงยวนสงสัย

แล้วจะสามารถแยกแยะออกได้อย่างไรว่าสิ่งใดคือสิ่งใด?

ซีกุ้ยเฟยหัวเราะ “เพื่อระมัดระวัง เกรงว่าผู้อื่นจะล่วงรู้ความโปรดปรานของข้า”

“เจ้าดูบันทึกสองปีมานี้ เห็นความสม่ำเสมอหรือไม่? รสนิยมของข้าจะเปลี่ยนไปเป็นระยะ”

“มิได้เปลี่ยนแปลงไปมากเช่นนั้นจริง ๆ แต่เพราะอยู่ในวังหลัง จำต้องเปลี่ยนแปลง มิอาจให้ผู้อื่นล่วงรู้ความโปรดปรานของข้าได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วชิงยวนก็ชะงักไป

ระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้

ซีกุ้ยเฟยคงประสบกับเรื่องราวการแก่งแย่งชิงดีมามากมายในอดีต

ถึงแม้นางจะอาศัยความคล้ายคลึงกับฮองเฮา และอาศัยความโปรดปรานของจักรพรรดิขึ้นสู่ตำแหน่งกุ้ยเฟยในขณะที่ฮองเฮามิอยู่

เมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของนาง ซีกุ้ยเฟยก็หัวเราะ “ตอนแรกที่กินก็มิอร่อยหรอก กินไปกินมาก็ชินไปเอง”

ลั่วชิงยวนแทบมิอยากจะเชื่อ ซีกุ้ยเฟยกินสิ่งเหล่านี้มาเป็นเวลานานหลายปีได้อย่างไร

นางถามอย่างจริงจัง “ท่านมิได้เสวยของอร่อยมาสองปีแล้วใช่หรือไม่เพคะ ท่านเกือบลืมรสชาติของอาหารอร่อยไปแล้วใช่หรือไม่เพคะ?”

ซีกุ้ยเฟยมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มจาง “ใช่แล้ว แต่นั่นสำคัญหรือ?”

“ทุกคนคิดว่าตำแหน่งยิ่งสูงก็ยิ่งมีแต่ความมั่งคั่ง แต่หารู้ไม่ว่าทุกวันที่ข้าอยู่ในตำแหน่งนี้ล้วนมีแต่ความหวาดระแวง”

“ทุกสิ่งที่ข้ากิน ต้องคิดแล้วคิดอีก ของมิอร่อยเหล่านี้สามารถเตือนข้าได้ตลอดเวลาว่าข้าอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นไร”

“อีกอย่าง มิอร่อยก็มิอร่อย แต่ก็พอจะนับเป็นอาหารบำรุงร่างกายได้ มันมีประโยชน์ต่อร่างกายมากทีเดียว”

ก็จริงอยู่

บำรุงร่างกายได้ดี

เพียงแต่ต้องสูญเสียความสุขจากการกินอาหารอร่อยไป

ลั่วชิงยวนมองอาหารบนโต๊ะอีกครั้ง เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดก็มิพบว่าอาหารเหล่านี้มีสิ่งใดผิดปกติ