ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1448

ซีกุ้ยเฟยชะงักไป

จากนั้นก็รู้สึกตัว หันไปเห็นว่าลั่วชิงยวนกำลังมองขนมถ้วยนั้น

“สิ่งนี้… มีปัญหาอะไรหรือ?”

ลั่วชิงยวนยกถ้วยนั้นขึ้นดม มีกลิ่นสมุนไพรเจือปนกับกลิ่นน้ำเชื่อม

แฝงไว้ด้วยกลิ่นคาวจาง ๆ

ลั่วชิงยวนถามว่า “กุ้ยเฟย สิ่งนี้เสวยแล้วมีกลิ่นคาวมากหรือไม่เพคะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซีกุ้ยเฟยก็ชะงักไป แล้วตอบว่า “มีเพียงเล็กน้อย แต่ก็มิได้รบกวนนัก อย่างน้อยรสชาติก็ดีอยู่”

“เจ้าลองชิมดูหรือไม่?”

ลั่วชิงยวนกลับส่ายหน้า “สิ่งนี้มีบางอย่างผิดปกติเพคะ”

“วัตถุดิบข้างในมิได้มีเพียงปลา เต้าหู้และสมุนไพรเท่านั้น”

นางหยิบตะเกียบจิ้มลงไป ปรากฏว่ามีกลิ่นคาวเลือดโชยมา

มิใช่เพียงปนเปื้อนเท่านั้น แต่สิ่งนี้มีปัญหาในตัวมันเอง

ซีกุ้ยเฟยตกใจเมื่อได้ยิน “สิ่งนี้จะมีปัญหาได้อย่างไร? ข้ากินมาหลายปีแล้ว”

“นี่เป็นขนมที่ข้ากินมาตั้งแต่ย้ายเข้ามายังพระตำหนักชีอู๋ เป็นฝีมือของพ่อครัวหลวงที่องค์จักรพรรดิโปรดให้ทำถวายข้าแต่เพียงผู้เดียวในวัง”

“จะมีปัญหาได้อย่างไร?”

ซีกุ้ยเฟยมิเคยสงสัยเรื่องอาหารจานนี้เลย

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น “พ่อครัวหลวงหรือเพคะ? องค์จักรพรรดิโปรดให้ท่านเสวยขนมนี้หรือเพคะ?”

ซีกุ้ยเฟยกลับส่ายหน้า แล้วตอบว่า “เป็นเพราะการเสวยพระกระยาหารร่วมกันครั้งหนึ่ง มีขนมนี้ขึ้นโต๊ะพอดี ข้าโปรดปราน องค์จักรพรรดิจึงประทานขนมนี้แก่ข้า”

“มิได้โปรดให้ผู้อื่นทำอีกเลย”

กล่าวได้ว่าขนมนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความโปรดปรานอันเป็นเอกลักษณ์ในบรรดาหกตำหนัก

ลั่วชิงยวนขมวดคิ้ว “หม่อมฉันขอพบพ่อครัวผู้นั้นได้หรือไม่เพคะ?”

“หม่อมฉันจะมิแสดงตัว จะแอบสังเกตการณ์เขา”

เมื่อได้ยินดังนั้น ซีกุ้ยเฟยก็พยักหน้า

จากนั้นลั่วชิงยวนก็หลบอยู่หลังฉากกั้น

รอจนกระทั่งแม่นมเฉาพาพ่อครัวใหญ่ผางเข้ามา

ลั่วชิงยวนตรึกตรอง “ขนมนี้เป็นฝีมือเขาจริงเพคะ”

“แต่ยังมิเห็นปัญหาอื่น”

“หม่อมฉันอยากไปห้องเครื่องเพคะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของซีกุ้ยเฟยก็เคร่งขรึม “ห้องเครื่องเป็นที่สำคัญในวัง เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยด้านอาหารของเหล่าขุนนางมากมาย หากเจ้าจะไปย่อมมิใช่เรื่องง่าย”

ลั่วชิงยวนรีบทูลว่า “แต่ท่าน ในเมื่อท่านเตรียมพร้อมที่จะให้หม่อมฉันสืบหาสาเหตุของอาการป่วยแล้ว บางครั้งก็ต้องเสี่ยงบ้างเพคะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น นัยน์ตาของซีกุ้ยเฟยก็เป็นประกายขึ้น นางมองลั่วชิงยวนด้วยสายตาแน่วแน่

“เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าปัญหาอยู่ที่ขนมนี้?”

ลั่วชิงยวนตอบอย่างหนักแน่น “แน่ใจเพคะ”

นางค้นหาในพระตำหนักชีอู๋มานาน สิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวที่มีปัญหา

ทั้งยังเป็นของกินด้วย แถมยังเป็นสิ่งที่ซีกุ้ยเฟยเสวยเป็นประจำมาหลายปี ปัญหาจึงน่าจะอยู่ตรงนี้

ขนมที่ทำได้เฉพาะยามเช้า นางคาดเดาว่าคงเป็นเพราะความพิเศษของวัตถุดิบ ซึ่งมิใช่ปลาเนื้ออ่อนที่จับสด ๆ และน้ำค้างที่เก็บสด ๆ อย่างแน่นอน

ดังนั้นจึงต้องไปยังห้องเครื่องเพื่อดูว่าในขนมนั้นมีสิ่งใดเจือปนอยู่กันแน่